Se suele decir que la muerte es lo único que existe en esta vida que sea irreversible. En política tampoco es muy diferente. No existe nada que no se pueda revertir salvo en contadas excepciones ya que de lo contrario entraríamos en el terreno de la fe que es un aspecto religioso irracional basado en mitos.
La coyuntura política es siempre realidad conflictiva y cambiante debido a la contraposición de intereses materiales incompatibles. Todo está en movimiento. Sin la constante lucha de los opuestos no pueden explicarse los cambios. De la misma manera que la realidad al estar en movimiento y ser un proceso necesita de su análisis constante. No puede existir nunca, en ningún caso, ningún planteamiento fijo de cara a incidir en ella, ya que eso nos haría entrar en el terreno de la fe y no de la lógica. Es por ello que la estrategia política también es algo que debe estar en movimiento y bajo constante análisis.
Para la izquierda abertzale, la lógica abertzale y la lógica socialista serían los marcos donde se desenvuelve la estrategia de cara a la consecución de sus objetivos estratégicos: Independencia y socialismo.
En los últimos tiempos se ha puesto de moda hablar sobre la irreversibilidad del proceso político que vive Euskal Herria, o de lo irreversible de ciertas estrategias y conceptos, puntos de no retorno. Lo cual paralelamente asientan diversas actitudes y reflexiones que pueden derivar en dirigismo y dogmatismo fácilmente, nublando el análisis de la realidad . Marcos inamovibles que no responderían a una lógica sino a una fe. Ya que desde la lógica política no existe nada inamovible. Desde lo inamovible no se puede entender ni poner en práctica conceptos clave como proceso, debate o estrategia. No podrían existir en toda su extensión.
La decisión de ETA de dar por finalizada la lucha armada se entiende como irreversible. Pero no se entiende en términos políticos netos sino de credibilidad a su palabra. Con esta decisión ETA lo que hace realmente es abandonar el marco estratégico y de debate en sus múltiples facetas de cara a incidir en la realidad colocandola en un carril con vía única. Y esa es la razón de que esa decisión sea irreversible y arriesgada para ETA y de que sea verdad y definitiva.
Sin embargo en términos politicos para la masa social de la izquierda abertzale todo sigue siendo debatible . No se puede plantear por ejemplo que zutik Euskal Herria y su aplicación sea el principio y final de toda la práctica de la izquierda abertzale por mucha aceptación que tenga si al mismo tiempo se cree en el debate, el proceso y la estrategia. Ya que la izquierda abertzale al seguir la lógica abertzale y la lógica socialista en una realidad cambiante no puede convertir un marco de reflexión en una estatua de piedra cambiando adhesión al proyecto independentista y socialista por adhesión a una estrategia. Ya que las estrategias cambian, se ajustan, se aplican con diferente intensidad y sentidos y evolucionan de igual manera que lo hace la realidad. Y sería un error que aprovechando la decisión unilateral de la organización armada infinidad de conceptos, formas de trabajo y pensamiento sean pasadas bajo rodillo o al contrario otras aplicadas acríticamente sin reflexión.
Es un punto importante de cara al debate que va a abrir Sortu para su configuración ya que está en juego tener una militancia plural basada en la crítica y la lógica en vez de la fe. Lo que la represión fuerza y condiciona en la práctica política no puede ser trasladado a las mentes y al debate que deben ser libres en toda su extensión independientemente de las decisiones prácticas que se tomen en momentos determinados. Esa libertad de pensamiento será lo que aunará fuerzas, nuevas y viejas en un gran auzolan. Tanto para cambiar cosas como para reafirmar que no hay que cambiar algo en un momento determinado.
Tanto los que en esta coyuntura se han apartado por diferentes motivos o se sienten algo fuera de lugar como los que están muy ilusionados deben y tienen que tener su espacio, un marco de debate y acción en el que puedan estar cómodos. Lo que nos une es el proyecto de liberación nacional y social y lo que nos hace prácticos y efectivos es la capacidad de llegar a acuerdos para llevarlos a la práctica. Sin límites. Es hora de llenar las batzarras hasta arriba y como nunca para dar cuerpo a la izquierda abertzale. Todo el poder para la asamblea.
Denon Beharra dago! Borroka Garaia da! Independentzia Ta Sozialismoa Izar, Jo Ta Ke! Hasta la Victoria Siempre!
Ongi, uste dut eratze prozesuaren eztabaida nagusienetako bat hau izango dela. Ongi, diot, baino nik deabruaren abokatuarena ere egingo dut. Neure ustez orain arteko antokaluntza motak ez du balio fase berrirako. Ezker Abertzalea trantsizio garaian borroka mugimendu estable eta konbatibo bezala diseinatua izan zen. Eta 30 urte hauetan bere gora-beherekin erresistizeko gaitasuna erakutsi du, Europako mugimendu konbatibo nagusienetakoa bihurtu arte. Ziur naiz ere Ezker Abertzaleak beste 30 urtez borrokan irauteko ere indarra zuela.
Baina hain zuzen azken eztabaida prozesuan argi geratu zena da hori nahikoa ez zela. “Ezker abertzaleak erresistitzeko ez dela jaio, irabazteko baizik” famoso hura. Kontra-botere izatetik botere guneetan nagusitu behar ginela. Ez dela nahikoa betiko 200.000k aktibatuta izatea, gizarte osoa, bere matizekin baina den dena, aktibatu behar dela egungo markoa kolokan jartzeko.
Neure ustez ezin dugu gaur, Ezker Abertzalea, Ezker Abertzale “klasikoa” bezala ulertu. Ezker Abertzalea berria eta zabala behar da ahalik eta sektore zabaletara iristeko estrategia berrian arrakasta edukitzeko. Ezin gara betikoek, “rollokoak”, betiko asanbladetara joan… Segiren autokritika ausarta ere ildo horretatik zijoan, amildegia segi erakundea eta gazteriaren artean. Ez al da egon ere, zentzu batean, amildegi bat ezker abertzalea eta gizarteko gainontzeko sektoreen artean? Hein batean ilegalizazioengatik, baina zenbatetan asanbladaren berri soilik “betikoei” esan izan zaie? Nola nahi dugu auzotarrak asanbladetan parte hartzea horien existentzia bera ere ezagutzen ez badute?
Asanbladak egon behar dira, erakundea ahalik eta horizontal eta parte hartzailea izan, baina antolakuntza mota aldatuko da. Afiliatuaren figura ere sartu beharko da. Ziur naiz Sorturekin orain arte asanbladetan agertu ez den perfiletako jendea gehituko dela. Horiek eta denok izan behar gara Sorturen parte. Antolakuntzan ba aldaketak eman beharko dira, eta hori orain arteko eskema “klasikoekin” apurtzea ere ekarriko du. Baina ez txarrerako, baizik eta eraginkorragoak izateko, ez ahaztu Sortu ezker abertzaleko aurreko alderdiak superatzea duela helburu, ez aurreko alderdiak kalkatzea.
Europa guztian ezkerreko indarrak berplanteatzen ari direnean alderdien funtzionamendua, eta mahi gainean jartzen ari denean ezkerreko indarrak asanbleariagoak, demokratikoagoak eta parte hartzaileagoak izatea, alderdi klasikoen ereduak ezkerrean porrot egin duelako, eta are gehiago gainean daukagunarekin (krisi ekonomiko estrukturala, estatuen faxistizazioa, estatu espainolaren inmobilismoa (Frantziar estatuaz zer esango dugu!)… orain hemen batzuek alderdi sozialdemokrataren eredua bapatean aurkitu dutela ematen du.
Jakina, zaharretik ona hartu behar da, eta txarra baztertu. Funtzionamendu piramidala, erabaki nagusiak 7 artean hartu, oinarri sozialaren iritzia kontutan ez hartu, informazioa militantei eskutatzea, kritikoak baztertzea, ezker independentitaren pluraltasuna ukatzea, herri mugimendu kontrolatu ezin denean desaktibatzea… baztertu behar dira.
Funtzionamendu irekia, asanbladaren garrantzia (militanteen asanblada, jakina, ez urtean behin agertzen diren “sateliteen” asanblada), masa kritiko zabalaren osaketa…
Ezin dena zera da, masa elektorala (bozkak) masa kritikoaren gainetik jarri. Biak dira beharrezkoak, baina kontrajarriak ezartzen badira ezingo dugu aurreratu, eta orain ematen du esfortzu guztia masa elektorala handitzeko egiten dela. Ez ahaztu Ibarretxek 600.000 bozkarekin joan zela Madrilera bere planarekin, eta buztana hankartean itzuli zela atzetik masa kritiko bat ez zutelako. Ez dadila gertu gauza berbera ezker abertzalearen proiektuarekin!
Baina jakina, masa kritiko bat antolatzeko tresna herritar batasuna da, eta ez alderdi politiko bakar bat, zeren eta Ipar Euskal Herriko zein hegoaldeko ezker independentista eta soberanista guztia ez da alderdi bakar batean sartzen, horretarako herritar batasuna behar da, bere osagai guztiarekin. Eta jakina, erakunde bat ez da heritar batasuna besterik gabe bere agirietan bere burua halaxe aldarrikatzen duelako. Herritar batasuna praxiarekin eta hastapeneko funtzionamenduarekin eraikitzen da.
Barduliar, orduan hobeto zehaztu beharko dugu zer den herritar batasuna, hau da, nork eta zein metodologiaren arabera hartzen dituen erabakiak. Hori bai, gardentasun osoz eta anbiguetate barik.
Ziurrenik oraindik goiz da ezkerreko independentista guztiak alderdi bakar batean antolatzeko, baina horrek ez du esan nahi garai bateko Herri Batasunak hartzen zuen esparru guztia eta are gehiago hartuko duen alderdia antolatu behar ez denik. Nik uste hortik jo behar dela.
Horrekin batera funtsezko beste kontu bat: mugimendu sozialen autonomia errespetatu oso zorrotz. “Rolloko mugimendua” kontzeptua gainditu beharra dago, hori transmisio korrea hutsa da.
Amaitzeko atzo Andoni Egañak idatzitakoa irakurtzea gomendatzen dizuet:
http://paperekoa.berria.info/iritzia/2012-06-23/007/002/castells.htm
Andoni egaña hamarkadetan zehar oso eroso egon da ETBn. Euskal farandula.
Ez nator bat. Egañari buruzko irudi okerra daukazu: bere lanpostu erosoa utzi zuen duela pare bat hamarkada eta harrezkero egin dituen lanen erdiak egin izan bagenitu besteok Euskal Herriak beste izaera bat izango luke.
Egaña bezalako jendea erakarriko duen proeiktuan ez baduzu sinisten, akabo! Zer nahi duzu, betiko zirkuluan bueltak ematen jarraitu? Zera gogorarazten didazu, 90eko hamarkada hasieran Muguruza anaiak diru-goseagatik mugitzen zirela zioen jendea. Batzuetan ematen du oinarri sendorik gabeko kritika kirol nazionala dela gure artean.
Amaitzeko, galdetu Maia edo Lujanbiori ea zer iritzi duten Egañari buruz; baina, tira, agian horiek ere faranduleroak direnez ez dira fidagarriak…
Arazoa ez da zirkuloa zabaltzea, Manu. Arazoa da zirkuloa eskubitik irekitzean ezkerreko aldea murriztea proeiktu handitzearen izenean. Ongi etorri Egaña, baina bere ekarpena egiteko, ez urtetan borrokan daramatzan militantziari irakaspenak emateko.
Herritar batasuna zer da? Oso errez. Erakunde politiko zabal bat, pertsonak eta taldeak zein korronte politikoak bere baitan biltzen dituena. Ezker abertzalearen aniztasun guztia onartzen dituena, Ez bakarrik norbanakoa baizik eta ideologia ezberdinetakoa (Komunistak, sozialistak, sozialdemokratak, libertarioak, Iparraldeko zein hegoaldekoak…)Funtzinamendu alhal den horizontala daukana, herrietan (militanteen asanbladak,jakina) ideologia ezberdinak proiektu estrategiko bakar batean kordinatzeko gai izango dena partido bakar batean artifizialki denak “disolbatu” beharrean. Saltsa sozoialdemokrata batean disolbatuz, jakina.
Herritar Batasuna estatuarekin konfrontatzeko tresna bat da, alderdi bakara “normaltasun politikoan(marko juridiko polikoaren onarpenean)” disolbatzeko tresna..
Irakaspenak ematera etorriko delakoa zeure proiekzio bat da. Irakurri berriro artikulua eta esango didazu zer iruditzen zaizun bertan zabaltzen duen mezua.
Urteetan lanean aritu den jendea ez da bakarrik Batasunakoa eta denok daukagu bestearengandik zer ikasi. Alderdi-mugimendu zabalaren inguruan esaten duzunarekin bat nator baina berriro diot: militanteen asanblada horren errolda egin beharko da bestela gardentasun faltan ibiliko gara berriz ere.
Azkenik, herritar batasuna estatuarekin konfrontatzeko tresna dela diozu. Ados horretan ere baina ñabardura bat egingo dizut: konfrontaziorik onena gurea eraikitzea da. Alde horretatik azken hiru hamarkadetako estrategia ez da egokia izan nahiz eta 1995tik aurrera eraikitze klabean jarri nahi izan den.
Informazioaren monopolizazioak sortutako arazoetaz ari gara elkarrizketa hauetaz aritzean. Ez nuen eztabaida honetan sartu nahi, baina badaude aspaldi honetan botatzen diren zenbait ideia gure mugimenduaren eraginkortasuna pitzatu dezaketenak eta nire burua zenbait gauza esatera behartuta sentitu dut.
“Konfrontaziorik onena gurea eraikitzea da. Alde horretatik azken hiru hamarkadetako estrategia ez da egokia izan”. A ze nolako esaldia txo. Euskal Herria libre zitekeen beraz duela hamarkadak. Esaldi potoloa bota duzuna. Gustatuko litzaidake hau azaltzen duen hipotesia ezagutzea. Baina esaldiaz haratago, ez dut inor entzun hau ulertaraziko didan diskurtso bat garatzen. Askotan ahaztu egiten dugu aurrez aurre espainiar estatu inperialista kapitalista dugula.
“Urteetan lanean aritu den jendea ez da bakarrik Batasunakoa”. Noski, herritar batasuna izan da. Eta ez da lanean aritu, borrokan baizik. Ekologistak, idazleak, errepresioaren aurkako solidarioak, marikoiak, ikasleak, musikalariak, feministak, gazteak, kirolariak, langileak,… euskaldunak eta iraultzaileak, bai. Lehenengo lerroan eskuz esku egoteko prest egon diren arima bolondresen ejerzitoaren borrokak ekarri gaitu gauden tokira, masaren akzioak ekarri gaitu egungo eszenatoki erakargarrira.
.
“militanteen asanblada horren errolda”. Errolda? Ez dugu benetan pentsatuko gure mugimenduaren instituzionalizazioak gure operatibotasuna finduko duenik ezta? Azkuna bezala subkontratatu ditzagun gure militanteak ere. Eta zergaitik ez, auzo bakoitzeko liberatu bat jarri dezagun kartelak ipini eta manifak antolatzeko.
Gurea, barkatu, mugimendu herrikoi, politiko, sozialista eta iraultzailea dugu. Ameslari eta borrokalaria. Eta ez bulogoko langileetaz osatutako mugimendu bat. Gauza kolektiboen kudeaketarekin ez da nahikoa inolaz ere ez. Herriaren espontaneitatea eta akzioa ditu berezko gurea bezalako mugimendu batek. Eta iraultzaileak ez zareten pertsonak zarete, abangoardiako partaideak ez zaretenak. Besterik ez.
Nik, barkatuko didazue, baina esan nuen bezala, ROLLOKOEKIN egin nahi dut bidea. Gazte-gaztetik, rollokoa naiz. Eta izaten jarraituko dut. Musika ederto entzun dute zenbaitek baina edukia ez nunbait . Herri eta auzoetako abangoardiak tontoak balira bezala tratatu izana, ordain politiko handia suposatu al dio ezker abertzaleari. Eta gure erakunde iraultzailea izan behar duen horretan, horrelako komentarioak egiten dituen jendearen partehartzea, eraginkortasunaren arintzea besterik ez digu ekarriko.
Manu, noski baduzula zure eritzia botatzerik. Eta zihur beste asko baino euskaldunagoa eta arduratsuagoa izango zarela. Baina horrek, egun, ez gaitu iraultzaile egiten. Nirea, abangoardien ROLLOA da. Eta ematen duenez, gaizkiulerturik egon ez dadin, honen apologia egiten ibili beharko gara, askapen borrokara helduberri direnak gure esperientziatik ikasi dezaten.
Ikerketa eta ekintza. Hor dugu gakoa. Gure abangoardiek sortutako energia da ondo kudeatzen ikasi behar duguna antza.
Besarkada iraultzailea euskal errepresaliatu eta ameslari kideei!
Aurrera bolie!
Isilmisilka, lanean jarri dut nahita borrokan aritzea lanean aritzea baita, bakoitza bere arloan. Eta Batasunakoa (gehi bere orbitako mugimenduetakoa) baino jende gehiago (ekologistak, feministak, gaztetxeroak, sindikalistak, etab.) ari da horretan.
Ez ditut maite adjetiboak, euren burua iraultzailetzat hartu duten asko eta asko ikusi ditut etxeko sofan gelditzen azken 25 urteotan. Eta ameslari, berriz, mugimenduetan gabiltzan guztiok gara, baina ameslari bezain errealitatera lotuak. Eta nire pertzepzioa da alderdiko (deitu x, baina zurea alderdi-begirada peto-petoa da) fideletara mugituz gero ezin izango dugula erresistentzia fasetik iragan.
Eraikitze klabera pasatu behar zela orain dela 15 bat urte erabaki zuen HBk, hori ukatuko didazu? Nire ustez berandu zetorren aldaketa, horregatik esan dut estrategia ez dela egokia izan. Eta azken 15 urteotan ezin izan da ondo garatu errepresioagatik baina baita zurea bezalako pentsakerengatik (“hobe betikoak eta kitto”).
Militanteen erroldak ez dauka zerikusirik instituzionalizatzearekin, ze nahaste da hori? Liberatuena ere zeuk atera duzu maukatik. Afera hau da: nork eta zein metodologiaren arabera hartuko ditu erabaki potoloak? Horretarako jakin behar da zenbat garen bestela gardentasuna hutsaren hurrengoa da.
Sentitzen dut nire erantzuna erasokorra izana. Bota duzuna, nire iritzian ere badu lekua. Erresitentzia eta eraikuntzaren arteko orekan dago gakoa-baina. Lengoai eta teknologia berriak, testuinguru historiko-identitario berrientzako. Eta noski, guztiok gara ezinbestekoak. Gure abangoardia, herriak osatzen du. Eta gure herriak, abangoardia amestu. Herri mugimendua eta abangoardia zientifikoen arteko oreka du ezinbesteko, herri eta pertsonen askapen mugimendu batek. Horra beraz euskal abangoardiaren irakaspen nagusia. Zerua eta lurraren arteko oreka historikoa.
_Txiberta_Argel_Alternativa KAS_Alternatiba Demokratikoa_Lizarra Garazi_Anoeta_Zutik Euskal Herria_GAUR
Askapen mugimenduaren artikulazio makinak sortzear daude. Hartu dezagun aro berria gure eskutan.
Barduliar eta _isilmisilka proiekt_ irakaspenak emateko oso prest ikusten ditut. Manuk egin dizkien galderei erantzuteko ez, ordea. Barduliar, zer iritzi duzu Andoni Egañak bere artikuluan zabaltzen duen mezuaz? _isilmisilka proiekt_, noiz erabaki zuen ezker abertzaleak eraikitze klabera pasa behar zela? Zein metodologiarekin hartu behar dira hemendik aurrera erabaki potoloak? Mila esker zuen erantzunengatik.
Jakinmin, aurrenekoa. Nik behintzat ez nago inori irakaspenak emateko, bai ordea nire eritzia azaltzeko, ahal dudan errespetu handienarekin. Jakina, barne demokraziaren aurreneko araua:Lerro ofizialarekin kritikoa agertzen dena, kritika arraziotua denean, ez da herexe, ez marijakintsu ezta irakaspenak eman nahi duen norbait ere. Militante kritiko bat da, hainbat gauzekin ados ez dagoena, besterik ez.
Kritikei beldur izateak, besterik gabe, norberaren arrazoiekiko sisnismen gutxi adierazten du, besterik gabe.
Egañaren mezuaz lasaiago erantzungo dizut.
Ez naiz batere fin ibili zu eta _isilmisilka proiekt_ zaku berean sartu eta bioi irakaspenak ematen ari zaretela aurpegiratzean, Barduliar. Biok ez baituzue inondik ere jarrera berbera horri dagokionez, ezta beste hainbat gauzetan ere. Hori bai, zu ere oker zabiltza kritikaren beldur naizela pentsatzen baduzu. Ongi etorriak kritikak, zuk esan bezala, errespetuarekin eta arrazoituz egiten direnean.
Gezurra, gezurraren gainean. Ezker Abertzalean inoiz ez du asanbladak agindu, eta orain ere ez du aginduko, nahiz eta borrokagaraida, web-ean horrela komentatu.
Lehen denek dakigunek agintzen zuten, eta orain? Diferentzia da, nire ustez, lehen ezin ginela asimilatuak izan, eta orain bai. Legalitatea errespetatzen hasten garen momentutik, demokrata izan nahi dugun momentutik, gure buruari mugak jartzen gabiltza. Gainera muga horiek ez ditugu guk erabakitzen, estatuak erabakitzen ditu eta moldatu.
Baina agian erratuta nago, zein da gure helburua, iraultza edo indepentzia? iraultza edo ongizate gizartea? Bigarrenak diren bitartean inoiz ez da benetako ezer lortuko, horretarako nahikoa genuen Izquierda Unida.
Eta Castellers-en artikuluak ez dit ezer esaten, betiko poesia merkea, kulturzale-en diskurtso hutsa. Barkatu horrela erantzutearren, aurreko batek dioen moduan, gure jarduna zientifikoa izan behar da. Eta historiak erakusten digu, PCE, sandinistak, Surafrika, sin-fein….. sistematik gauzak aldatu daitezkeela pentsatzen dugunean, sistemak irabazten digula.
Barduliarrek ez du oraindik Andoni Egañaren artikuluari buruzko bere iritzia eman, hala agindu bazuen ere, baina anonimo gisa egertzen zaren horrek bai eman duzula. “Betiko poesia merkea, kulturzale-en diskurtso hutsa” omen. Bada, zuri ez dizu ezer esaten Egañak luzaturiko mezuak eta niri beste horrenbeste gertatzen zait zuk egiten duzun jardun zientifikoaren apologia merke horrekin. Aipatzen dituzun beste gauza batzuk, ordea, bai esan didatela dezente zuri buruz. Adibidez, badirudi independentziarik ez duzula nahi iraultzarekin batera ez badator, independentzia hori ez delako benetakoa izango eta horrenbestez alferrikakoa deritzozulako halako independentzia bati. Hala ulertu dut behintzat Izquierda Unidari buruzko zure aipamena. Beste batzuk iraultzarik gabeko independentzia onartuko genukeen, iraultzarekin baterako nahiago badugu ere. Eta ez zaigu berdin Izquierda Unida edo Sortu, zuri dirudienez berdin bazaizkizu ere.
Niri bederen Egañaren mezua bai forma aldetik bai sakontasun aldetik oso, oso interesgarria iruditu zait. Eta ez dut uste ez poesia-zale ez bereziki kultur-zalea naizenik. Izatekotan, zientifikoegia.
Barkatu tonua, nire tonuaren arabera erantzun didazu zuk ere, internet-ek daukana hori da. Azkenean eztabaida eraikitzaileak egitea ez dela erreza.
Ba bai, arrazoia daukazu, benetako indepentzia bada ez dut nahi, edo behintzat ez deritzot aldean daramagun beste sufrimendu merezi duenik. Zuk diozu, zuk onartuko zenukeela, ados, baina nik dakidala ezker abertzalearen betiko mezua izan da, INDEPENTZIA eta SOZIALISMOA, bi aurpegitako txanpon bakarra. Eta uste dut, horrela izaten jarraitu behar duela, eta horrela ez bada, nik behintzat ez dut lan horretan jarraitzeko bat ere asmorik. Agian “mal menor” irudituko zaizu, baina niri sistema kapitalistak oprimitzen nau, eta horretarako erabiltzen duen estatu espainolak berak. Kulturzale diodanean diot, alde kulturalari, euskal identitateari begiratzen diola bakarrik esan nahi nuen, niretzat ez da insulto bat, edo behintzat ez dut intentzio horrekin esan.
Eta gauza da, aldaketa guzti hau, ezker abertzaleen baseen gainetik egin dela. Betiko moduan, esango didazu, ados, baina egin den aldaketa estrategikoa baseen eztabaida sakonaren arabera izan denik ez dut uste. Eta horren adierazle da, militantzian daukagun egoera gaur egun… dena dela, ez da nire asmoa horretan sartzea, horretarako euskalherriasozialista blog-a dago, kotilleorako…:).
Nik ez dito IU eta Sortu berdina direnik, izan daiteezkeela baino. Hala ere, esan Sortuk defendatuko duen proposamen sozioekonomikoren bat IU-k egiten ez duena? Esan nahi nuena da, sistemaren barruan kokatzen zaren momentutik eta horrela onartuta, ez dagoela, maniobratzeko margenik.
Ados nik esanak ez dizula zuri ezer esaten, niri Andoni Egañak esaten ez didan bezala. Ez naiz, gutxietxia sentitzen bakoitzak bere ikuspuntua duelako. Zientifikoegia inoiz ezin da izan.. jeje.
Nik ez diot inori esaten zer egin behar duen, ezker abertzalearekin ados egon naizenean jarraitu diot, ez banago ados, ez diot jarraituko, mila gauza egiteko baitaude parlamentutik kanpo. Eta bide honek apurketara eramango gaituela uste duenak jarraitu dezala.
Galdera bat, zuretzat zeintzuk izan dira ezker abertzalearen ezaugarriak?
Bukatzeko, dena dela uste dut, lehen batzuk baztertuak izan ziteezkeen moduan, orain beste batzuk baztertuak direla. “rollo”-ko jendea, bizi guztian hor egon den jendea…. eta gauzak horrela jarraitu eskero, ez dut uste, europako mugimendurik eta konbatiboena izaten jarraitzeko aukerarik izango dugunik. Dena den, agian hori da batzuen asmoa.
adeitasunez,
Arrazoi duzu, Internet bidez halako eztabaidak egitea ez da batere erraza, baina saia gaitezen bederen.
Ezker abertzalearen betiko mezua INDEPENDENTZIA eta SOZIALISMOA izan da eta jarraitzen du izaten. Horiek dira, eta beti jarraituko dute izaten, gure helburu estrategikoak. Horrek ez du esan nahi, ordea, derrigorrez batera lortu behar direnik eta bietako bat gaur egungo baldintzetan lorgarriago ikusten badugu hori lortzeari uko egin behar diogunik. Lor dezagun lehenik INDEPENDENTZIA, horretarako baldintza egokiak baititugu, eta horrek zalantzarik ez dut SOZIALISMOA ere lortzea erraztuko digula. Zuk, ordea, nonbait uste duzu SOZIALIMOrik gabeko INDEPENDENTZIA lortzeak lehen helburua zaildu egingo duela, erraztu beharrean. Bada, azalduko al didazu, mesedez, zergatik uste duzun hori?
Urteak joan urteak etorri, ildo politiko-militarrarekin, eta beste hainbat gauzekin, ados ez zeudelako, ezker abertzalari gehiago ez jarraitzea erabaki du jende pila batek. Beste askok, ordea, nahiz eta batere ados ez izan, hor jarraitu dugu. Askotan oso haserre, erabakiak zuk dakizun bezala hartzen zirelako, eta gehiengoak hori nahi ez zuela uste genuelako. Ezker abertzalearen gehiengoaz ari naiz, ez “rollo”ko jendearen gehiengoaz, zeintzuen baitan ere asko eta asko oso kritikoak ginen. Gero eta gehiago, azkenean gehiengoa izan garen arte nabarmen.
Bada, egia da oraingo ildo aldaketa egiteko orduan orain arteko akats berberak egin direla jendearen parte hartzeari dagokionez (baldintzak ere halakoxeak ziren, ordea!), baina zinez uste dut horretan ez dela inolaz ere okerrera egingo hobera baizik. Eta nahiko azkar, gainera. Estrategia politiko-militarrak berezko baitzuen aje hori, hemen eta edonon. Berezko zituen bezala kritiko askok onartu nahi ez zizkion alde on askoak. Oraingo ildoak beste aje batzuk ditu berezkoak, baina baita bere alde onak ere, besteak inolaz ere ez zituenak. Beste ildoak, ene ustez, bere goia jo zuen. Gure esku dago honek bere fruituak eman ditzan. Denon esku. Zure esku ere bai. Lehengo ildoarekin desados, ezker abertzaleari gehiago ez jarraitzea erabaki zutenen antzera jokatu nahi baduzu, eskubide osoa duzu horretarako, jakina, baina hainbeste urtean gure kritikak barnean egiten jarraitu dugunen hautu berbera egitera gonbidatzen zaitut. Elkarrekin indartsuago izango baikara INDEPENDENTZIA eta SOZIALISMOA lortzeko. Ziur!
“Sortu legalizatu duten honetan, inoiz baino egoera hobean gaude geure dorrea erakitzen hasteko. Beste dorre bat”.Egia esanda, ez zait soberan gustatzen esaldia, zera esan nahi, gure Castell egiteko giltza bakarra Estatu espainolaren eskuetan dagola?
Zenbat aldiz saiatu gara ezker abertzalean erakunde indartsu bat egiten nahiz eta demaseko haizea eta askotan ekaitza edo enbataren erdian egin?
Jakina, poetikoa da castellen metafora, baina nik ere poesia apur bat erabiliko dut zuen baimenarekin neri Katalunian suertatuko anekdota batez baliaturik.
Kataluniako herri batean nengoen,jaietan, hain zuzen eskualde ezberdinetako Castells erakustaldi batean ikusten lagun katalandarrekin eta bapatean bat goitik behera amildu zen jende piloaren nahaspilan.
Eta hume gaxoak? Atera zitzaidan erorialdi latza hori ikusterakoan.
Lagun batek aitortu zidan. Gainontzeko taldeko humeak (Castelleko goi partera igo beharko direnak) udaletxe barruan sartzen zituzten halako istripuak ikus ez zitzaten eta ez beldurtzeko. Bestela beste Castell baten erorketa behatuz gero ea nor komenzitzen zuen humea gora igotzeko bere txanda heltzerakoan?
Bai Castells indartsuak eta sendoak eraiki behar ditugu, baina goiko partean egon behar diren humeei egia esan bahar zaie. Estatua eraso egingo duela gure castell-a benetan irabazteko eraikitzen badugu, eta arriskutsua dela, eta lan militante latza egin behar dela zutik mantentzeko, eta erori daitekela, eta mina hartu daitekela, eta agian berriro eraiki beharko dugula, eta sendo eraikitzeko behar duguna “masa kritikoa” dela.
Eta gora igo behar diren humeak “Sortu legalizatu duten honetan, inoiz baino egoera hobean gaude geure dorrea erakitzen hasteko” pentsatzen hasten badira, benetan txarra! Zeren eta ez dute onartuko Castell hori arriskuak hartzea estatuaren aurrean prozezua aurrera ateratzeko. Eta Castell ez erortzeko beldurragatik ez dute onartuko castellak askapen nazional eta sozialak behar duten bultzadaren arriskuak hartzea, eta azkenean Castell bera izango da helburua eta ez Castellen erakustaldia irabaztea.
Eta gogora etortzen zait Euskadiko Ezkerra izeneko zerbait, gure bertsolariak ustez nahiko ondo ezagutzen duela.
Hau esanda, aupa Andoni! Bertsolari bikaina, euskal kulturaren bultzatzailea eta mahaikide atsegin eta jatorra bertso afarietan.
historiak erakunde horien porrota erakutsi duen arren, berdina esan liteke sistematik at egon diren iraultzaileei buruz. guztiek egin dute porrot eta guztiek ekarri dute zerbait (disidentzia kontrolatu moduko traizio argiak izan direnak ezik).
eta ez da zientifikoa orain arte gertatu omen ez den zerbait gertatzea ezinezkoa dela. posible al zen ilargira iristea? ez, aurretik ez zen inor iritsi.
azkenik esaiezu Lenin, Stalin eta Trotskiri (bai, honek ere parte hartu zuen hasiera batean) urriko iraultzaren atarian zeudenean historiak erakutsi duela pauso hori ezinezkoa zela.
iraultzaileon artean (nik neuk ere erabilia) erabilitako argumentu kontrairaultzailea: “orain arte ez da gertatu”.
“Sortu legalizatu duten honetan, inoiz baino egoera hobean gaude geure dorrea erakitzen hasteko. Beste dorre bat” esaldiak ez dakit zergatik izan behar duen zuk ematen diozun zentzua: “gure Castell egiteko giltza bakarra Estatu espainolaren eskuetan dagola”. Nik behintzat ez dut inondik inora hala ulertzen. Nik ulertzen dudana da beste dorre bat ( bai, BESTE BAT) eraikitzeko egoera oso onean ikusten dituela ezkerreko abertzaleak. Baikorregi azaltzen dela? Ez da hori, ordea, aurpegiratzen diozuna baizik eta, nonbait, legalitatearen apologia egitea. Bada, hori zuk ulertuko duzu, nik ez baitut hor legalitatearen inongo apologiarik ikusten.
Dena den, hori artikuluaren zatitxo bat besterik ez da. Ez dakit zergatik jarri duzun atentzio guztia zatitxo horretan. Niri beste batzuk dira interesatzen zaizkidanak.
Dorrea sendo eraikitzeko, zuk aipatzen duzun “masa kritikoa” ez ezik, Andonik aipatzen dituen beste osagai hauek guztiak ere behar beharrezkoak direlakoan nago: “Oinarri sendo eta jendetsua. Erpina bai, baina erkinik ez. Goraino doanak ausardia baina ausardia anonimotua. Paretasuna eta parekidetasuna. Eta zer egin nahi den argi badago, oinetakorik ere ez da behar bide egiteko, beste herrikide bat baino ez, zeini heldua izateko, beste gerri bat, beste bizkar bat, beste buru bat… eta eraikitakoan desegiteko presa, beti izango baita dorre bat ordura artekoak baino hobea, guk eraki zain dagoena”.
Zure “masa kritikoa”, oker ez banago, eliteko jendez osatua dago (“elitea” zentzu onean, eh!), eta zuk ere badirudi ez dituzula batere estimuan _isilmisilka proiekt_ sinatzen duenak mespretxuz “sateliteak” deitzen dituen horiek. Bada, denok gara beharrezko dorreak eraikitzeko. Andonik dioen bezala, “Gorpuzkera eta itxuraz ahalmen atletiko oso desberdineko pertsonak daude taldean: sendo eta lodikoteak, zaharrak, gazteak, arruntak, txiki eta gihartsuak, txiki soilik direnak… baina denek dute, bakoitzak bere ezaugarriei egokitua, tokia eta betebeharra dorrea eraikitzerakoan”. Izan ere, «els castells els fan la canalla».
Nik uste dorrearen erpinera igotzeko ausardia izango dutenak ederki ezagutzen dituztela arriskuak. Zaildutako jendea delako, zuk aipatzen duzun “masa kritiko” horretakoak. Zuk “masa kritikoa” nonbait dorrearen oinarrian jartzen duzu eta ez zara fidatzen gora igo beharko duten “umeez”, nahikoa zailduak ez daudelakoan. Hainbeste urtetako borroka latzak ederki zaildu gaitu, ordea, eta ni ez naiz zu bezain beldur ildo berri honen arriskuez. Ezta gutxiagorik ere. Arriskuak jakina daudela, baina konfidantza dut gure jendeengan. Eta ez soilik “masa kritikoa”rengan. Baita oinarrian ere.
Eta bai, Andoni Euskadiko Ezkerrekoa izan zen eta bere gaztetako militantzia hark bere bizitza markatu du zalantzarik gabe, baina hain zuzen ere “rollo”koa ez delako du are garrantzi handiagoa halako jendea hain baikor ikustea. Baikortasun hori behar beharrezkoa baitugu gero eta dorre ederragoak eraikitzeko.
Zure diskurtsoari, ordea, ezkortasuna dario. Hori bai, inolaz ere ez borondate txarreko ezkortasuna eta ongi etorriak zure kritikak, baikortasunaren lozorroan erortzeko arriskua ere hor baitago. Baina mesede egingo lizuke baikortasun pixka batek. Bai horixe!
rolloa hona eta rolloa hara! a zer txorakeria rolloarekin egon nahi izatea edo ez izatea. nik rolloko (ez dut hitza inoiz gehiago erabiliko) abangoardian nahikoa jende ezagutzen dut EEkoak izan zirenak. batzuk sektariotzat hartzen duzute abangoardia klasiko hura, beste zenbaitzuok iluminatu bakartzat.
ba ez da horrela. abangoardia auzo bakoitzean sortu da izen eta abizenekin. batzuk irekiak, beste batzuk sektarioak, beste batzuk… denetarik egon da.
eta bulegoko liberatu arriskutsu horiek ekidin behar ditugun bezela, sektarioak ere.
Aurreneko paragrafoa ez dizut ulertu, Izko. Gehienbat hau: “batzuk sektariotzat hartzen duzute abangoardia klasiko hura, beste zenbaitzuok iluminatu bakartzat”. Azalpenen bat biziki eskertuko nuke. Ondorengo guztiarekin, zeharo ados.
bai, esaldia ezin okerrago dago. gai honekin zuzenean elkarloturik ez dagoen arren, askotan eztabaidatu dugu lagunok ea ezker abertzaleko abangoardia militantea sektarioa izan den edo ez. zenbaitzuek, ezetz, beste batzuek baietz, sektarioa izan dela.
nire ustez nolabait beraien moda, estiloa eta ideia politiko estriktoak jarraitzea modu inplizituan exijitu izan dute zenbait taldetan. Sektarismoa egon da, baina ez modu generalizatuan; kontu pertsonal, infantil eta marginalak daude bitarteko, ez da ezker abertzalearen ezaugarri.
beraz ez zait “rollo” kontzeptua gustatzen
Ados, Izko.
Nik ere ez dut batere gustuko ”rollo” hitza eta egia esan ez dut inoiz erabiltzen (“rollokoa” izan eta abar). Ez dakit zergatik erabili dudan oraingoan.
Barduliar eta Anonimo, zuen erantzunen zain irrikitan nago. Anima zaitezte erantzutera, otoi!
Nire erantzuna hor dago aspalditik, begira komentariotan
Aipatzen duzun erantzun horri berehala erantzun nion, hilaren 27an, zuk esandakoaz ene iritzia emanez, Andoni Egañaren artikuluaren inguruan egiten zenituen interpretazio batzuei buelta ematen saiatuz eta abar. Bada, espero nuen erantzungo zenuela eztabaidatxo interesgarria horrekin aurrera jarraitzeko, eta batere erantzunik jasotzen ez nuenez, ez zure aldetik ez beste inorenetik, erantzun eske idaztea erabaki dut. Bai zuri, bai beste lagun batzuei luzatu diet eskaera, mordoska baitzarete erantzunik gabe utzi nauzuenak, eta egia esan zer pentsatu ere ematen ari zait hainbeste jenderekin gauza berbera gertatu izana.
konturatzen al zara hau webgune bat dela eta egunero jende guztiak ez duela irakurtzen? gainera ez badute e-maila jartzen ez dute jakingo bere iruzkinari norbaitek erantzun badio … lasaitu zaitez
formularioan izena ez baduzu jartzen beti , anonimo, jarriko da, hamaika anonimo ezberdin egon daiteke
Ez nago batere urduri. Beste modurik ez dut lagun horiei erantzun dezaten eskatzeko eta animatu egin naiz gonbitea egitera. Besterik ez. Egia da neure buruari galdetu diodala ea ez ote ari naizen zerbait gaizki egiten ari hainbeste jende ezberdinen aldetik erantzunik ez jasotzeko, baina hori ene arazoa besterik ez da.
Nere postekin loturak: Sortun ez al du lekurik Josetxo Ibazetak? « Borroka Garaia da!