Home

Las revoluciones se producen en los callejones sin salida. B. Brecht

A principios de año en una entrevista concedida al diario Gara, el líder del Sinn Féin Gerry Adams , pese a que no sea una de mis principales referencias internacionales, realizó una definición que llama a la reflexión en cuanto al significado profundo de ser revolucionario a nivel personal: “Soy un aspirante a revolucionario”. Recientemente podíamos leer también en una interesante entrevista a Amparo Lasheras, ésta ya en casa, que “ser revolucionaria es algo muy serio y muy importante y gente especial que lo dan todo. Yo, siempre me he considerado una modesta discípula de la revolución que hago lo que puedo.” En otra entrevista, en este caso a Darío Amador, brigadista argentino que participó en la guerrilla sandinista afirmaba que “es preciso bajar a la tierra al Che Guevara y transformarlo en un hombre común que hizo cosas poco comunes en situaciones poco comunes. Para mí ha habido decenas de miles de Che en América Latina”.

Y es que parece que de siempre nos hemos creado consciente o inconscientemente una imagen de los y las revolucionarias como una especie de super-hombres y super-mujeres que prácticamente rozan el terreno celestial casi en forma de santoral donde el pueblo y la militancia en general mira hacia arriba desde un exceso de humildad y en algunos casos hasta pareciera que de falta de autoestima. Aquí, en mí opinión, la izquierda debería realizar una fuerte auto-crítica porque a lo largo de la historia ha promovido en demasiadas ocasiones una especie de culto a la imagen o a la persona que no se sostiene desde ningún punto de vista en relación a los baremos ideológicos en teoría defendidos. No es cuestión de dar ejemplos, ya que la historia está plagada de ellos y prácticamente en todos los países se pueden encontrar. Afortunadamente en Euskal Herria, la izquierda revolucionaria en cierto modo podrá tener sus deficiencias pero ha sabido estar ajena a esta práctica de dudosa utilidad y a mí personalmente es una de las cosas que más me gustan de nuestra querida izquierda abertzale y creo que es algo a conservar.

El idealizar lo revolucionario y a los y las revolucionarias lo único que consigue es abrir una brecha entre el pueblo y la “casta revolucionaria”. Llegando a poder crear adhesión pero en sentido delegado cuando el objetivo precisamente es crear revolucionarias y revolucionarios como champiñones y que se extiendan en sentido horizontal para así poder mantener una linea de defensa preparada y resistente a todos los envites que se producen antes, durante y después de la revolución.

El entender lo revolucionario como algo sacralizado además tiende a crear dos posturas: La fundamentalista, en la que los revolucionarios se convierten en una especie de celosos religiosos con un código moral radicalizado y estricto al mejor estilo católico aunque sea en sentido inverso donde se forma una especie de club selecto de la perfección humana y divina buscando el pecado en todas partes. Y la otra postura, la de la dejadez. Si ser revolucionario requiere ese esfuerzo sobre-humano y solo está destinado para personalidades y militantes de bandera ¿Qué leches voy a hacer yo con mis contradicciones y limitaciones?.

El caso es que ni una ni otra postura es realista y sin embargo puede que sean de las más extendidas. El ser humano siempre cuenta con un factor de contradicción y de error que es intrínseco a nuestra naturaleza . Eso se traduce en todo, también en política. La dualidad famosa del bien y el mal tampoco es ajena a ninguno de nosotros y nosotras. Somos personas siempre en construcción. Y para aprender a andar en bicicleta es probable que te des unas cuantas ostias antes. Malcolm X es considerado uno de los grandes revolucionarios de la historia. Fue traficante de drogas, también yonki, proxeneta, robaba a la clase trabajadora dando palos en cualquier esquina y todo tipo de comportamientos que según él le hicieron caer en el mayor abismo que puede caer un ser humano. Sin embargo se levantó. No existen cuentos de hadas y príncipes impolutos.

Los errores, las contradicciones, las carencias… no te hacen ser menos revolucionarix… sino que son las bases para que lo seas. Para nuestro cambio y pelea personal  y para el cambio de la sociedad y el sistema.

El revolucionarix está en todos nosotros y nosotras sin excepciones ya que el cambio, nuestro y de la sociedad, lo llevamos como decía aquel en todos nuestros corazones. Y eso es la revolución.

Y es que efectivamente, el objetivo del revolucionario es la revolución. Parece que en la sociedad occidental europea la utilidad de los ideales revolucionarios corresponderían en el mejor de los casos a otras latitudes. Idealismo utilizado sobre supuestas situaciones idílicas lejanas que en realidad de idílicas tienen poco. Si nosotros mismos nos construimos una imagen de lo revolucionario como algo ajeno a lo cotidiano, como algo sobre-humano y casi inalcanzable para el mero mortal y mucho menos en este occidente en el que vivimos “bien” . Pues la revolución y lo revolucionario se convierte en una quimera.

La revolución requiere condiciones revolucionarias. Y no quepa duda a nadie que llevar el proceso de liberación nacional vasco hasta el final será un proceso revolucionario o no será. Quizás no será un proceso revolucionario estilo toma del palacio de invierno, ni tampoco será un proceso con algunos condimentos históricos que hemos conocido en el pasado en otras latitudes pero por fuerza tendrá los ejes básicos de toda revolución. El tensionamiento político será la clave y la ruptura la única vía. Esta coyuntura no vendrá dada por decisión de la clase trabajadora vasca sino obligada por imposición de sus enemigos históricos y de los estados, a los cuales conocemos lo suficientemente bien para entender su naturaleza.

Por eso debemos aprender a conocernos mejor y a creer en nosotros y nosotras mismas. Yo creo en tí.

21 erantzun “¿Revolución selecta?” postean

  1. Inoiz ez da gaizki etortzen eta mitifikazioaz ari garela, humiltasunaren eta konpromisoaren ikur den Argalaren azken hitzak:
    http://archive.org/details/ArgalarenTestamentua_370

    Bestalde ni ez nator bat egilearekin: iruditzen zait hemen Che ren argazkidun kamisetak zientoka ikus daitezkeela kaleetan, EHan. Eta gero janzten dituztenen gehiengoak ez ditu “Euskal Che” ak , lehengoak, oraingoak eta gerokoak (egongo badira) maite.
    Memoriaren gaia nazka ematen didan kontu bat izanagatik, geure memoria propioa eraikitzean Amparo Lasherasek dioen moduan azken bost hamarkadetan bizitza eman duten militante konprometituak beharbeste ez ditugula gogoratzen esango nuke: Ez dut esan nahi Argala bera, Txabi, Anuk, Basajaun edota Olaia Kastresana mitifikatu eta kamisetetako irudi bihurtu behar direnik, baina bai eurak aurrera eramandako borroka eta eurak erakutsitako maitasun eta konpromisoa erabat legitimatu, miretsi eta ibilbide estrategikoak ekarri duen ziabogaren momentuan oso present (baita publikoki ere) izan behar dugula. Eta nago aurkakoa gertatzen ari delakoan: ahaztu nahi dugu publikoki hauekin izan dugun zilbor hestea, aurrera begira arazorik sor ez diezagun iritzi publikoari begira.
    Inoiz ez diegu merezi duten omenaldia eman ahal izango, baina adibidez Bizitza literalki ematen ari den gudari bat hiltzear ukabila altxata ospitaleko leihoan ageri zaigun honetan, ezin dugu horrek emozionalki dakarren karga guztia estrategia politikoa indartzeko oinarri ez izatea onartu.
    Jon Anza etortzen zait askotan burura: 19 urtetaik erakundean, 20 urte gartzelan eta irten orduko berriz sasira. Kontua ez da mitifikatzea, kontua da konpromiso ikaragarri hori zegratik hartu zuen ez ahaztea, eta euren lana eta ekarpena, militante zein pertsonalki egina, publikoki aitortzea.
    Aurrera bolie

  2. Eta hau egiten ari garen bitartean euskal herriko txosnagunetan Arnaldoren Aurpegiarekin argazki handiak ikusi ditzakegu, bere askatasuna exijituz kolektibo oso baten parte dela ahantzirik. Iruditzen zait bide politikoekiko apustua egiteak momentu hau iristea ahalbidetu duten asko ahaztea eta beste batzuek Gerry Adams bihurtzea ekarri behar badu, ez garela ondo hasi

  3. Oso kontuan izan arren dozenaka direla bizitza eman duten euskaldunak, ez naiz heltzen zure ondorio berberetara Urola. Askok uste dugu erakundeak hainbeste luzatu izana bere jardunaren amaiera (zergatik ez zen gelditu duela 15 edo 20 urte?) sekulako akats estrategiko eta humanoa izan dela. Orain lortu behar ditugu lortuta zeudenak (HB legala, Parot dotrinarik ez, etab.) eta bidean astekariak egin dira (“sufrimenduaren sozializazioarena”, zinegotzi arruntak hiltzea, etab.)
    Zuk horrela ikusten ez baduzu ere, askorentzat eroriak ez dira izango etorkizunerako erreferente zentrala.

    • Ta zergaitik Batasuak o bere garaian Euskal Herritarrok o Herri Batasunak ez zuen hartu orain antza horrenbesteko adostasunez hartutako erabakia eta norabidea?. Sekulako sufrimendua aurreztu alko izan genun…

    • Francoren altzamendua txalotuz edo estatuen zapalkuntza onartuz biktimen kopurua txikiagoa izango litzateke. Zapalkuntzaren ondorioak garrantzitsuena badira edozein borroka mota abandonatu eta estatuen bakea onartu.

    • Ederki azaldu duzun bezala, zuretzako eta zu bezalako askorentzako, sekulako akatsa izan da azken urteetako ibilbide militarra. Orduan, zertarako hartzen duzu parte eztabaida honetan? Hemen ez dira borroka armatuaren lejitimitateaz hitzegiten ari, ezta azkenengo hamarkadetako sufrimenduaren zabaltzearen estrategiaren komenigarritasunaz. Uste dut zure diskurtso hori beste eztabaida edo artikulu batean kokatu beharra duzula. Nire uste apalean, euskal gudarien konpromezu eta praktiken komenigarritasun eta balorea, artikuluaren funtsan dago. Baina noski, halako iritzia duzuenok, ez duzue hau ulertzerik. Ez duzue sentimendu hori bizi. Eta beste batzuk, gure diskurtsoa defendatu eta azaltzerik ez dugu, baina horrek ez du esan nahi halakorik existitzen ez denik. Beraz, errespetua eskatzen dizu(e)t.

      Eroriak, euskal iraultzaileon erreferenteak dira. Izan dira eta izango dira. Zuk jakingo duzu non kokatzen duzun zure burua. Hemen ere, oker zabiltza. Asko izango zarete horrela pentsatzen duzuenok, eta zure iritziarekin bat datorren jende multzo “handi” hori ez dut uste azkenengo hamarkadetako ekinbide iraultzailean parte hartu izan duenik. Eta ederto deritzot. Bakoitzak, bere ideiekin bat datorren lan esparruan aritu izan da. Beste askok, inon bez. Eta horrela izaten jarraituko du beti. Naturala den zerbait da. Eta praktika armatuaren inguruan aipatzen duzun “astakeri” terminoa ere, bortitza egiten zait. Zer da guda baina? Heriotza, tortura, ukazioa, gezurra, deusestatze gartzela politikak, bengantza politikak, exilioa, jazarpena, senideen erahilketa … Jarriko al dugu guztia balantza batean? Ba ni ez naiz horren aldekoa, baina badakit zein albotara joko duen. Euskal herritar xumeen albora joko du bai ala bai. Beti pentsatu izan dut biolentzia estrukturalak sortzen duen inpotentzia eta ezin eginak direla existitu daitezkeen astakeriarik handienak. Beste guztia, horren ondorio gisa ulertzen dut nik. Honeri, nire auzoan, estatu terrorismoa esaten diogu. Eta gainera, bere horretan darrai.

      Bukatzeko, beste kontu larri batetaz ohartarazi nahi zaitu(zte)t. Parot doktrina edota HBren ilegalizazioa ETAren ekinbideari egoztea, funtseskoa den zerbait ulertu ez izana azalarazten du. Horrela bada, autodeterminazio eskubidearen urraketa ere ETAren erantzukizuna da, ezta? Zuk bezala, gure herriaren ukazioa eta gure herriak pairatzen dituen eraso errepresiboak ETAri egozten diozuenok, eroso sentitzen zarete gaur egungo eszenatokian. Eta ezin aproposagoak irudituko zaizkizue gaurko egunean bezala, Bilduren presentzia Inaxio Uriari eginiko omenaldian, gure herrikide errepresaliatuen argazkiak erakustea debekatua jarraitzen duen honetan. Gure hildakoen omenaldietaz, zer esango dizu(e)t. Aldebakarreko apostu politikoa eta estrategia iraultzailea nahasten ari da nunbait.

      Niri behintzat, blog hau oso interesgarria suertatzen zait (Zorionak berriro ere). Hemen parte hartzen dutenek, aurrera nola egin eztabaidatu nahi dute. Independentzia eta sozialismora eramango gaituen bideaz ari naiz. Eta hemen parte hartzen dugunok, badakigu nondik gatozen. Helburua hemen, argia da: aurrera nola egin. Hori bai, lehen bezala, “politikoki zuzenak” diren diskurtsoak aurrera egiterik ahalbidetuko ez gaituelaz dudarik ez dut. Iraultzailea den horren aurkakoa da hain zuzen ere. Eraldaketa sozialaren bidean demokrazia burgesa defendatzen duzuenok, zuek jakingo duzue zernolako funtsa duen zuen apostu horrek. Ni, ez naiz tolerantea, intolerantea naiz. Faxismo burges inperialistarekiko intolerantea. Espainola, frantziarra, yankeea edota txinatarra izan. Eta noski, baita euskalduna ere. Eta horren apologia egiten dut. Bi herri proiektuen aurrez aurreko gatazka bizi dugu. Eta ez dugu etsaia gure herri proiektuaz gonbentzituko. Errealitate ezberdinak bizi ditugu. Gauzen harremanak modu ezberdinean pentsatzen ditugu. Eta behar politiko ezberdinak ditugu batzuk eta besteok.

      Bat nator gaur egin den apostu estrategikoarekin, baina zuk bezala, aurreko hamarkadetan eman beharreko pausua dela defendatzen duzuenok, ez duzue erabaki honen osotasuna ulertu. Ezta hau eman deneko testuinguru politiko internazionala ere ez. Herriaren sektore errebeldea da nirea. Zuena, ez dakit. Errebeldia hori da berrantolatu behar duguna, eta inolaz ere erregresio progresiboa lortzen duten ekinbideak. Egunerokotasuneko indiferentzia praktikatu dutenak urte luzeetan, ez ditut ikusten orain benetazko desobedientzia zibila praktikatzen. Gauzen kudeaketa soilan sinisten duzuenok eta hausnarketa iraultzailea praktikatzen dugunok, elkarrekin egingo dugu bidea. Ados. Baina ez nahasturik, eta ni, naizena izaten jarraituko dut. Ez dut utziko nire izaera, pentsamendua eta ideologia disolbatua izaterik. Urte luzeetako borrokak lortutako botere hegemonikoa da kudeatu behar dena. Herriak eraiki ta borrokatutako fikzio sinboliko adostua indartzea da helburua. Bakoitzak bere lan esparruan. Eta kontutan hartu, guztiok garela ezinbesteko. Geopolitikaz ari gara lagunok.

      Aurrera ba euskal askapen mugimendu iraultzailea!
      XXI. mendeko erreto berriei egin diezaiegun aurre!
      Goazen borrokara!

  4. Zu ados egon zaitezke azken urteetan borroka armatuarekin edo ez, baina militante eta pertsona gisa dena eman dutenak errekonozitu. Agian ez zaude borrokaarmatuarekin baina 21 urteko neska edo mutil gazte batek sinesten duen horregatik bizitza ematea errekonozitu beharrekoa da, ez soilik pilotakada batek begian jo duena.
    Eta bestelahau ez da memoria eta ezer izango, hau izango da historia desbirtuatuko duen errelatu faltsua. Eta nago horretan ezker abertzalea erratzen ari dela iritzi publikoari begira konplexuak dituelako errekonozimendu hori publikoki aitortzeko askori.

  5. kaixo!
    nire ustez arazoa ez dago ea gure gudariak geuk “errekonozituak” izango diren ala ez. Ez dut uste horretan arazorik egongo denik (bestela osoo txarto goaz). Arazoa bestelakoa izango da (eta izango da!!). Gatazka baten biktima gisa gogoratuko ditugu ala gudari gisa? Gure historian izandako pasarte bat baino ez dira izango ala euren aldarrikapenak eta borrokak gurekin batera eramango ditugu?…

      • ondo da, zu eta biok iritzi berekoak gara baina, oker ez banago, momentuz ezker abertzalearen zuzendaritzatik borrokatzen ari den diskurtso eta errekonozimenduaren bakarra biktimena da. Ez dakit, agian etorkizunerako utziko dute bestea baina zaila egiten zait holango planteamendua aurrera joatea. Elementu hau herriarena izango da, ea nola lotzen dugun, beste herrialdetan bezala (adibidez) ez amaitzeko. Adibide garbia: las madres de la plaza de mayo. beste batzuk ere badira…

  6. Errokonozitzen dut dena emate hori, lehenengo lerrotik esana dut eta onartze horregatik hain zuzen ere adierazi dut borrokan ari zirenekiko elkartasuna (Herrerara martxak, gose grebak, etab.). Hori bai, betiere desadostasunekin. Gudari terminoa bera nik neuk ez dut erabiliko, arrotza zait. Iraultzaile, berriz, hutsa egiten zait, ea nork azaltzen didan zer esan nahi duen gaur egun hemen. Nahiago dut borrokalari edo ekintzaile, xumeagoa baina lotuagoa eguneroko peleari.
    Horrez gain, ez diot egozten erakundeari ilegalizazioa edota Parot dotrina, bakarrik diot batzuen itsukeriagatik sartu ginela zulo horretan begibistakoa zenean orma baten aurka egitea zela. Eta amildegirantz bultzatzen duenari, nahiz eta munduko borondaterik onenarekin izan (horrela aritu direla uste dut) niri ez zait ateratzen laudorioak botatzea.
    Azkenik, nire ustez zinegotzien erailketak, besteak beste, astakeriak izan ziren. Gatazketan mota askotako ekintzak daude baina guztiak ez dira berdinak.

    • Argalaren testamentua entzutea eskatuko nizuke, ea berak borrokaarmatuaren existentziarekin lotzen dituen arazoetako asko (abertzaleon arteko metaketak ekarriko lukeen korrelazio aldaketa kasu) duela hamabost urte ematen ziren eta gaur egun ematen diren. Eta ez naiz nazioarteko inplikazioan sartuko.
      Kontua da borroka armatuaren etetea ekintza isolatu eta puntual bezala ulertzen baduzu, edotazinegotzien aurkako ekintzak, ez dituzula sekula ulertuko. Denak du testuinguru bat, ibilbide bat, estrategia bat. estrategiarenkatean katebegi bat izan daiteke, baina logika hartzen du aurreko eta ondorengo katebegiak begiratzen dituzunean.
      Argi daukadan gauza bat da duela ia urtebat erakundeak hartutako erabakia ez dela urtebete bi urteko eztabaida baten ondorio soila. Aspalditik (agian zuk diozun garaitik,nork jakin) marraztutako bideorriaren gauzatzea baizik.
      Bestalde eta gaiera bueltatuz (ze artikulu hau ez da zinegotzien aurkakoekintzez mintzo) nire ustez arazoa hor dago: alde bateko eta besteko biktimak esan eta esan ari garen bitartean ukatzen duguna dela borrokalari edo gudariak izan direla gure aldekoak, ez biktimak. Eta horrek mezu politikobat du atzetik.Beldurra ematen didana da sinbologia eta errekonozimendu publikoa gutxituz beraien mezua ere ez ote dugun gure aurrerabidean ahantziko.

  7. Badakit aldaketarako bidea aspaldi hasi zela, kontua da batzuei larregi kostatu zaiela ikustea gauza asko aldatu direla azken 10-12 urteotan. Orain aurrera egin beharra dago zatiketa barik.
    Horretarako erdibide bat aurkitu beharko da, ekuazio zail bat: egindako borroka onartu (akats larriak barne) eta etorkizunerako tresnak eta pentsamoldeak berregokitu. Izan ere, txarrena agian ez zen Carrasco bezalako bat hiltzea baizik eta estrategia hori sostengatu duen jendeak zeukan pentsalmodea (gainontzeko guztiak etsai; aliatu politikorik ez, askoz jota txotxongiloak, etab. Horrela ez dago bidea egiterik).

  8. Blog honetan idazten dutenen %90ak edo gehiagok oso barneratuta dauka indar metaketa, zutik EH egindako apusta… eta egunero lanean ari direla apustu egingo nuke bideak benetan beharrezko norabidean aurrera egin dezan. Lanean kalean, ze kaleko lanak bermatuko digu barku hau behar duen portura iristea eta ziaboga arrarorik ez egitea, eta milaka arraunlariz betetako egurrezko txalupa sendoa argi ponpoxoz betetako trasanlantiko hondoragarria ez bihurtzea.
    Milaka arraunlari horiek ordea beti present izango dugu orain arte hona ekarri gaituen bidea, eta bide horretan bizia eman duten burkideak. Zuk bide horri eta burkideei kaka botatzeak, eta milaka arrunlari horien pentsamoldea a groso modo laburbiltzea esanaz ez daudela aliatu taktikoak etab. errespetatzeko prest iraganean etsai gisa jokatu dugulako ez dio bideari lagunduko.
    Eztabaida kritikoa beharrezkoa da, bain ez eztabaida etiko-morala, eztabaida politikoa baizik. Eta lehen esan dudan moduan, borroka armatuaren baitan emandako ekintzak (izan daiteke su eten bat, ekintza ofentsibo bat edo agiri soil bat) ezin dira gauza isolatu gisa ulertu, testuinguru eta prespektibadun bidean kokatu behar dira.
    Aurrera bolie, izar gorriek argituko digute bidea

    • Eta Zutik EH barneratzeak ez du esan nahi berau nola garatu den, zenbait gauzaren formetan, deklarazioak…bat egin behar denik

  9. Kaka bota ez, beste askok zelan ikusten dugun orain arteko bidea besterik ez dut azaldu. Zuretzat erakundea eta enameko talde ofizialak dira ikur nagusiak; niretzat horiek beste dira intsumisioa abian jarri zutenak, irrati libreetan aritutakoak, Itoizko kableak moztu zituztenak edo Iparretarrakeko kideak. Hori da adierazi nahi dizudana,
    gure mundu erreferentziala ezin dela mugatu zuk gudaritzat dituzun horietara.
    Nik neuk, aukeran, ahalik eta sufrimendu gutxien eragin dutenak ditut gogoan baina ez luke zentzurik izango horien erreferentzialtasuna inposatzea inori. Horregatik diotsut benetako gehiengoa osatu nahi badugu tentu handiz zaindu behar ditugula sentsibilitate guztiak.

    • Lehen azaldu dudan bezala niretzat ere zuk aipatutakoak badira erreferente, egunero auzoz-auzo lanean ari diren guztien moduan. Baina “sufrimendu gutxien” sortu duten hori…diskurso etiko edo moral baten parte iruditzen zait, eta behin eta berriz esaten dizudan bezala ekintza horiek gertaera isolatutzat hartzea.
      Zeren zuk sufrimendua sortu esaten duzunean nik esan diezazuket azken 50 urteak globalean hartu eta herri bat bizirik mantendu, nazio eraikuntzaren ernamuina izan eta egunez egun hauspotu, iruzur autonomiko estatutuari topeak azalerazi eta desgastatu, autodeterminazioaren inguruko idea gizarteko gehiengora hedatu, etab.
      Zuk ekintza isolatu bezala ikusten dituzu, nik estrategia global moduan. Eta argi daukat azken 50 urteotan benetan sufritu duena herri hau izan dela, egunez egun zapaldua izan den herri hau. Guztien sufrimenduak ikusi eta errekonozitzen ditut, baina berriz ere eskatuko nizuke ekintza isolatu gisa ez ikustea eta zoom ari atzeraka emanda globaltasun baten barruan hausnarketa egin eta pentsatzea sufrimendua eragite soila izan den ala lehen aipatu dudan guztia

  10. Egiten dut ariketa hori, ez pentsa, eta sufrimenduaren aipatzea ez da diskurtso etiko baten partea (nahiz eta borrokolariak une oro izan behar duen presente etika) baizik eta irakurketa politiko hutsa. Ziurrenik ez gatoz bat ondorioetan eta hori berez ez da larria.
    Funtsean uste dut asimilatuak ez izateko beste indar atera ahal genuela (eta atera ahal dugula) burdinak erabili barik. Egungo joerak ikusita mundu mailan eta gurean bertan (eskuinerantz, indibidualtasunerantz, etab.) oso zaila da aurrera egitea bide batetik zein bestetik, baina gauza bat argi daukat: kontra baino hobe alde lan egitea. Barrurantz hazi, hor gakoa: gure guneak euskaldundu, Bidasoako muga lausotu, eredu sozio-ekonomiko berriak landu instituzioetatik zein herri mugimendutik (zaborrekin zein moneta alternatiboarekin, fiskalitatearekin zein okupazioarekin).

  11. Eta guzti hori egitea (instituzioena aken hamarkadan izan ezik noski) kontraesankorra izan da gatazka azaleratu (zuk diozun joera indibidualista eta komodo horretan berehala ahazteko arriskurik ez diozu iksten gatazka identitario eta klase borroka bati azaleratu eta komodismo hori apurtu ezean?) eta “autogobernua” ekarri zigun marko zatitzaileari maskara kendu eta topeak marraztearekin? Ala hori egiteko moldearekin da bat ez gatozen puntua?
    Horrela bada zein molde erabiliko zenuke azken bi hamarkadetan lan horietarako?

  12. Markoa garrantzitsua da, jakina, baina azken hamarkadetako obsesioa horren aldaketarekin ez da ona izan. “Markoa aldatu gero edukia aldatzeko” horretan gutxi sinisten dut. Uste baino asimilatuago gaude, blog honen hizkuntza horren lekuko. Indarrak barrura begira inbertitu izan balira EH apur bat errealagoa litzateke.
    Paradoxikoki abandonatuta daude geure esku dauden batailak: adibide zehatzak jartzearren, zer egiten du aurrezkiekin EHko militante askok eta askok? Geure eguneroko bizitzak apur bat aldatzeaz arduratzea ez legoke txarto

UTZI ERANTZUN BAT - DEJA UN RESPUESTA

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Connecting to %s