Home

En el primer artículo de esta serie se hacía un breve análisis de la configuración del bloque popular necesario para que el independentismo socialista, la izquierda abertzale, el pueblo abertzale de izquierda vaya encauzando el proyecto de independencia nacional y socialismo para Euskal Herria. En el segundo se entraba en los nudos y dificultades que imposibilitan a nuestro pueblo acceder a cotas de soberanía nacional y los factores externos e internos que inciden en ello.

Una de las dudas que podría surgir, y en determinadas etapas históricas así lo ha hecho, es el orden de los factores. ¿Debe y puede llegar la independencia antes que el socialismo?, ¿Es imprescindible una estrategia socialista para alcanzar la independencia?. ¿No vale para nada la independencia sin socialismo?.

Si hacemos caso de la experiencia histórica, no han existido procesos en el mundo donde una revolución socialista clásica exclusivamente haya servido de palanca para la liberación nacional. Los procesos de des-colonización e independencia en la inmensa mayoría de los casos han sido producto de alianzas populares e interclasistas aunque encabezadas por la clase trabajadora en mayor o menor medida ideologizada. No hay más que echar un vistazo a la propia historia de los estados español y francés, y a las decenas de naciones que se han independizado de ellos. De esa experiencia histórica se saca la conclusión de que las necesidades de un proceso independentista difieren en parte a las necesidades de un proceso socialista. Especialmente en su sujeto motor y en la política de alianzas.

Desde esta perspectiva se hace claro que el debate sobre el orden de llegada de la independencia y el socialismo es inexistente y solo puede ser entendido desde una perspectiva estatal extranjera que intenta convencer a las naciones oprimidas que abandonen sus perfiles nacionales y su marco autónomo de lucha de clases y que luchen subordinadamente por el socialismo en el estado opresor para que posteriormente ese estado convertido en socialista inicie un proceso de liberación nacional. En los casos de los estados español y francés es obviamente ciencia-ficción y realmente lo que esconden estas propuestas retóricas, en la mayoría de los casos es una nula receptividad al hecho nacional vasco, un análisis altamente defectuoso de la realidad vasca y su desarrollo histórico cuando no dirigismo y sucursalismo. En realidad desde una perspectiva revolucionaria la apuesta de la clase trabajadora del estado opresor no puede ser otra más que el apoyo al proceso independentista desde el primer instante y a la vez que esto sea entendido como un factor positivo en el proceso socialista de su estado.

Un proceso socialista, el cual requiere unas posiciones avanzadas de la clase trabajadora, necesita por fuerza de mecanismos mínimos y bases en las cuales construir el Estado socialista. Esa herramienta en el caso vasco esta muy bien delimitada y no es otra más que el derecho de autodeterminación y que sea aplicado en el sentido independentista. Efectivamente, para construir un Estado socialista se necesita en primera instancia un Estado.

Es por ello que ya desde hace décadas el MLNV teorizó que la contradicción principal a resolver y la forma que toma la lucha de clases en Euskal Herria es la liberación nacional.

¿Significa esto que se apueste por un estado capitalista?. ¿Significa que no sea necesario un proceso socialista hasta conseguida la independencia?.

Evidentemente no. Tanto el proceso independentista como el proceso socialista son las dos caras de la moneda del proyecto de la izquierda abertzale y además necesarias en el proceso de liberación nacional. No se alcanzará la independencia si el proceso socialista no genera ciertas condiciones necesarias debido a la naturaleza capitalista de los estados español y francés junto con los lazos que tiene con la oligarquía vasca y capas de la burguesía autóctona. Eso hace que el avance hacia el Estado vasco tiene que tener el motor construido desde abajo y la izquierda, de lo contrario no se aceleran las contradicciones de cara a una ruptura.

Por lo tanto, de cara al proyecto independentista y socialista en Euskal Herria son necesarias tanto la estrategia nacional como la socialista. Entendiendo que la meta es el Estado socialista y que la primera etapa en ese camino es la derrota de la opresión nacional. Lo cual acarrea unas necesidades y peculiaridades tácticas y estratégicas que no son plenamente coincidentes con las peculiaridades tácticas y estratégicas necesarias para dar el salto del Estado vasco al Estado socialista vasco. Pero, y ahí está la clave, estas estrategias pese a no ser coincidentes son complementarias y se pueden alimentar la una a la otra. Es por ello que la lucha por la independencia y el socialismo son y deben ser caminos de un mismo carril y llevarse paralelamente en todo momento al no existir contradicción entre liberación nacional y liberación social. Ya que esa liberación nacional necesita de la erosión de la influencia del capital altamente ligado a la burguesía vasco-española y vasco-francesa y sus intereses de clase alejados de los intereses nacionales vascos. Caída la opresión nacional, y dadas las condiciones políticas y sociales que requiere, se producirá paulatinamente una re-configuración de los sujetos y de la relación de fuerzas existentes donde se iniciará una nueva batalla crítica en la que muchos movimientos han cedido el poder a sectores del capital, de ahí la expresión de No vale de nada la independencia sin socialismo pero realmente no habrá socialismo sin independencia y eso a su vez también es un recordatorio de la necesidad de activar desde ahora un proceso socialista de la misma manera que existe uno independentista, ya que alcanzado el objetivo estratégico de la independencia, esta soberanía nacional no será plena tampoco sin socialismo.

Una vez asentado el terreno de juego y el orden de los factores, en los siguientes artículos de esta serie iremos entrando ya en posibles respuestas a la pregunta central del debate: ¿Cuáles son las vías y caminos posibles para la independencia y el socialismo?.

25 thoughts on “Independencia y socialismo (III)

  1. Oso artikulu ona. Mamitsua eta eztabaidarako egokia.
    Lapiko Kritikoan zabaldu den beste eztabaida batean emana dut ene iritzia gai honi buruz:

    http://basque.criticalstew.org/?p=8845

    “Ezker abertzalearen betiko helburu estrategikoak independentzia eta sozialismoa izan dira. Horrek ez du esan nahi, ordea, derrigorrez batera lortu behar direnik eta bietako bat gaur egungo baldintzetan lorgarriago ikusten badugu hori lortzeari uko egin behar diogunik. Lor dezagun lehenik independentzia, horretarako baldintza egokiak baititugu, eta horrek zalantzarik ez dut sozialismoa ere lortzea erraztuko digula. Batzuk, ordea, nonbait uste dute sozialismorik gabeko independentzia lortzeak lehen helburua zaildu egingo duela, erraztu beharrean. Bada, horietako inork ez dit oraindik azaldu zergatik uste duten hori.
    Ene ustez, eztabaidatu beharrekoa da gaur egungo baldintzetan zer lor daitekeen eta zer ez. Hau da, zertarako dauden baldintzak eta zertarako ez, zoritxarrez”.
    Duela 30-35 urte autonomoek ederki sartu zuten hanka pentsatuaz insurrekziorako baldintzak zeudela eta KAS alternatibaren kontra jo zuten zuzen. Orain batzuk orduko planteamenduen antzekoetara bueltatu dira. Batetik, Orreagakoek (http://paperekoa.berria.info/iritzia/2012-08-14/005/001/independentziarik_gabe_ez_dago_demokraziarik.htm) eta bestetik ezker abertzalearen gaur egungo alternatiba taktikoaren kontra gogor jotzen ari diren ezker muturreko hainbat lagun eta taldetxo.
    Duela 30-35 urte halako planteamenduak zituzten autonomoei errealitatea laster asko etorri zitzaien buru gainera eta uste dut berdin gertatuko zaiela aipatu berri ditudanei. Lapiko Kritikoko eztabaidan Imanol Galfarsorok hain zuzen horrela ikusten dituenak “marxista-leninista sozialista garbi-garbi / puru-puru zein orreagako independentista garbi-garbi / puru-puru”ak.

  2. kaixo xabier!
    Sozialismo eta independentzia, hamaika aldiz oihukatu dugun leloa, oihukatzen jarraituko duguna. Errealitatea izan behar dugu abiapuntutzat, jakina, baina errealitate hori gainditzeko.
    Batzuek pentsatuko dute hemendik urte batzutara (askotara, akaso) Europan antolamendu berri bat egon daitekeela eta horrek gure estatu ala errepublika propioa sortzeko aukera emango duela. Ez da izango sozialista hasiera batean, baina gure herria diseinatzeko tresnak izango ditugu (ez guztiz, jakina, Europa kapitalista baten egongo baikara).
    Beste batzuek, aldiz, jadanik pausuak eman behar direla, Teoriaren aldetik (zergatik ez) baita Praxian ere. Adibide garbiak ditugu, langileon borrokak (irailaren 26an denok grebara!!!), ahtren aurkakoa, feminismoak egunerokotasunean eraiki eta deseraikitzen duena… Kontua da zelan ailegatu nahi dugu balizko egoera horretara (independentziaz ari naiz), kontuan hartu horrek ere eraikiko dugun Estatua ala Errepublika bera ere baldintzatuko baitu. Bigarren multzoan nauzue.
    Portzierto, zer da marxista-leninista izatea? Liburu batzuk buruz jakitea ala teoria eta praxiaren arteko uztarduran aritzea? Nik, behintzat, hainbat blogetan idazten dituztenak ez ditut ezagutzen baina euren praxiaz auskalo. Denok dakigu esalditxo hau: “el papel lo aguanta todo”. Ala ez?

    • Bi multzo bereizten dituzu, Iratxo. Batetik, “hemendik urte batzuetara (askotara, akaso) Europan antolamendu berri bat egon daitekeela eta horrek gure estatu ala errepublika propioa sortzeko aukera emango duela” pentsatzen dutenak. Bestetik, “jadanik pausuak eman behar direla, Teoriaren aldetik (zergatik ez) baita Praxian ere” uste dutenak. Zu bigarren multzoan kokatzen omen zara. Eta lehenean ez? Izan ere, ez baitut inongo kontraesanik ikusten bien artean. Guztiz osagarriak dira. Horregatik ikusten dut ene burua bietan batera.
      Nik uste bigarren multzoan independentista denok gaudela, arazoa da ez garela ados jartzen zeintzuk diren eman beharreko pauso horiek praxian. Baina jadanik pausuak eman behar ditugula inork ez dut uste ukatzen duenik. Nik ez dut inor ezagutzen behintzat.
      Joan gaitezen orain lehen multzora. Hor bai ez gaudela denok, batzuk ez baitute nahi sozialismorik gabeko independentziarik. Independentzia zehatz baten alde lan egiteko prest daude, sozialismoa edo komunismoarekin batera etorriko zena, baina guztiz kontra daude independentzia hori, hasiera batean behintzat, sistema kapitalistaren baitan kokatzen bada.
      Horregatik egiten diet behin eta berriro galdera berbera: zergatik uste duzue sozialismorik gabeko independentzia lortzeak gero sozialimoa lortzea zaildu egingo duela, erraztu beharrean?
      Izan ere, kapitalismoan kokaturiko independentzia baten aldeko borrokan parte hartzearen kontra baldin badaude, independentzia hori sozialismoa lortzeko kaltegarri iruditzen zaielako izan behar du, ez? Bada, erantzunik jaso arte galdera berbera behin eta berriro errepikatzeko asmoa dut. Euskaldun temoso samarra naiz, bai.

      • Ez dago inolako beharrik, eta ez dio euskal herri langileari inolako onurarik ekarriko burgesia “independestistarekin” bat egitea, euskal kapitalismoa inperialismo mendebaldarraren parte delako, ez herrialde erdi-kolonial bat. Eta ez pentsa burgesia-ertainak bere poltsikoarengati ez beste ezergatik mugituko denik (langileen izerdiz lortzen duten diru hori, bai)

        Burgesia inperialistaren bake faltsua onartzea kalteak ekarriko ditu, bai langileriaren kontzientzian, bai bere ustezko borroka erakundeetan (orain dagoena gutxi balitz)

        Metropolian Iraultza Sozialista da langileriak egin behar duena, geure kasuan Euskal Estatu Sozialista Bateratu eta Euskalduna sortzea ahalbidetuko diguna.

        kritikatzen dena berez ez da burgesiarekin “batu” (ezinezkoa, AURKAKO interesak baititugu) nahi izatea, ENAM-eko zuzendaritza erreformista, anti-komunista, ultra-nazionalista, burges-ttipi eta abarrez beteta egotea baizik (herri honetan gertatu diren gauza askoren kausagatik). Baina esan beharra dago euskal langileriaren egiteko historikoa (morrontzaren amaitu eta Sozialismoa eraikitzea) defendatuko balute, marxista-leninistak izango balira, el luketela horrelako pitokeriarik planteatuko.

        • Esaten duzuna errealitatetik at aurkitzen da, eta betiko ezker abertzalearen zutabe ideologikoen aurka doa. (ETA barne, bai 60. 70. 80. 90. 00. hamarkadetan).

          Independentzia lortzeko itun politikoa behar da eta independentista guztien batuketa taktikoarekin (munduan zehar nazional askapen mugimendu guztiek egin duten bezalaxe). Azaltzen duzuna (Metropolian Iraultza Sozialista.. zer arraio da astakeri hori? madrilen iraultza?), ez dauka zerikusirik errealitatearekin.

          Aipatzen duzuna ezker espainolistaren oinarriak dira (MCE-LCR,ETA VI,etabarrekoak).

          • “Hoy, frente a la doble solución –pequeño-burguesa vasca o socialista española– que se le presentaba al Pueblo Vasco en el primer tercio de siglo, un sector de la clase trabajadora está en condiciones de ofrecer una tercera vía: la revolución socialista vasca.

            Tampoco debemos engañarnos: el triunfo de esta opción es difícil. Y sus principales obstáculos –con ser importantes– no van a ser únicamente los partidos burgueses –ellos sólo pueden alargar la lucha– ni la existencia de un elevado número de trabajadores sin conciencia nacional; el resurgir y extenderse de la conciencia nacional vasca, así como su asimilación por los inmigrantes, es un proceso largo, pero ya hoy lo suficientemente profundo como para considerarlo difícilmente reversible. Hoy quizá el mayor obstáculo consiste en el alto nivel de consumo existente en Euskadi peninsular –motor del proceso revolucionario vasco–, que puede hacernos olvidar que el objetivo de los trabajadores vascos no es consumir lo necesario y lo superfluo hasta el nivel de lo ridículo –y a la vez dramático–, sino transformar nuestras relaciones sociales de producción, haciéndolas fraternales y solidarias, y nuestras relaciones con los medios de producción apropiándolos y colocándolos a nuestro servicio; decidir qué queremos producir y cómo queremos distribuirlo; poder pensar y relacionarnos en nuestra lengua y crear nuestra propia cultura; en suma, ser hombres libres en un país libre. Esto constituye una revolución social y, para llevarla a cabo, es precisos que el poder político sea nuestro, sin sustituismos de ninguna clase; es precisos que se lo arrebatemos a las burguesías española y francesa que hoy lo detentan; es precisa una revolución política.

            Por supuesto que las fuerzas políticas de la burguesía se opondrán a ella. Pero lo más triste seria que también lo hiciesen las fuerzas políticas representativas de la clase obrera española. Nosotros renunciamos a intentar determinar cómo ha de configurarse el proceso revolucionario español y muchos estaríamos dispuestos a ayudarles en su tarea.

            Pero a cambio exigimos que a los trabajadores vascos se nos respete el derecho a decidir ya desde hoy cómo queremos construir el futuro, nuestro futuro.

            La opción que hoy ofrece el sector patriótico de la clase obrera vasca no es únicamente una opción para Euskadi, sino indirectamente también para los trabajadores españoles y franceses en cuanto que la revolución socialista vasca no puede sino potenciar las de sus respectivos países. Ella constituye la mejor aportación que la clase obrera vasca puede hacer a los trabajadores de todo el mundo.”

            Argala

            zuen ildo politiko anti-komunista ezker abertzalearen ildo historikoa dela sinestarazi nahi duzue herri langilea, baina GEZURRA da. Ezker abertzaleari burgesia zapaltzailearen aurkako borroka ekiteko benetako indarra eta langileriaren estimua eman ziona MARXISMO-LENINISMOA izan zen, eta hau defendatzen zuten bai erakunde bai herritarrak.

            Oso erraz bereiz daiteke ultra-nazionalista erreformistak agintea izan duten garaia ENAMen eta marxista-leninistak izan dutena, euskal herritarra izatea benetako harrotasuna ematen ziona bai euskaldunei bai langile etorkinei.

            PD: metropolia, mendebalde kapital-inperialista da.

            • Eta nik luzaturiko galderari erantzuna? Noiz animatu behar du norbaitek galdera hori erantzutera? Zergatik uste duzue sozialismorik gabeko independentzia lortzeak gero sozialimoa lortzea zaildu egingo duela, erraztu beharrean?

        • ultranazionalista? ze txorrakeri da hori???. Nazio zapaldu batean bizi dena ezin da ultranazionalista izan. Ez dauka estatu bat hori izateko!. Sasi-komunismo espainiolarekiko desinfektatu mesedez.

  3. (…)
    Lehen, nazio zanpatuen auzia era juridikoan soilik plantatzen zen. II Internazionaleko alderdiak “nazio ezberdinen arteko eskubideen berdintasuna” baieztatzen zuten adierazpen kontaezinekin konformatzen ziren; inperialismoaren aroan, nazio multzo bat (gutxiengoa) beste nazio multzo handi baten kontura bizi denean “nazioen berdintasuna” existitzen dela esatea, nazio zanpatuentzat egundoko iraina dela ezkutatuz. Orain, nazio auziaren kontzepzio juridiko burges hau zer den argi ageri zaigu. Leninismoak, nazio auzia adierazpen farfailtsuen tontorretik lurrera ekarri du; “nazioen berdintasuna” aldarrikatzea, Alderdi proletarioek herri zanpatuen askapenaren aldeko borrokaz lagundurik ez badoa, kontsigna hutsal eta hipokrita bat dela adieraziz. Honela, nazio auzia, herri menperatuen borroka, inperialismoaren aurkakoa, nazioen benetako berdintasunaren aldekoa, Estatu independenteak eraikitzeko euren borroka modu iraunkor batean laguntzean eta babestean zetzan betebehar bihurtu zen.
    (…)
    Lehen, auzi nazionala era erreformista batean ulertzen zen, era isolatu batean, kapitalaren boterearen auziarekin zerikusirik izango ez balu bezala, inperialismoa uzkailtzearekin, langile iraultzarekin zerikusirik ez balu bezala. Lehen, europar iraultza proletarioak kolonietako askapen mugimenduekin aliantzarik egin gabe garaitu ahal izango zuela uste zen; bigarren hau, inperialismoaren aurkako guda iraultzailerik eman gabe, iraultza proletario handiaz aparte “gero konponduko den” arazo bat bezala ikusten zelako. Orain, ikuspegi anti-iraultzaile hau agerian geratu da. Leninismoak frogatu duen bezala eta guda inperialistak eta Errusiar Iraultzak baieztatu duten bezala, nazio arazoa langile iraultzaren bitartez eta honen oinarrian bakarrik konpon daiteke; Mendebaldeko langile iraultzaren bidea, kolonietako eta inperialismoak azpiratutako herrietako askapen mugimendu iraultzaileekin inperialismoaren aurkako aliantza bat egitetik pasatzen da. Nazio auzia iraultza proletarioaren auzi orokorraren parte da, proletalgoaren diktaduraren auziaren parte da.

    Leninismoaren oinarriak – Josif Stalin

    Hubo un tiempo en el que Jarrai, organizacion juvenil del MVLN, compraba libros de Stalin sobre la autodeterminacion y los usaba para el estudio y la teoria revolucionaria que luego serviria de base para la lucha.

    Ahora a los (—) no les interesa. Y no solo no quieren que los jovenes abertzales conozcan el marxismo-leninismo, sino que se dedican a atacarlo con los plumillas intelectualoides del GARA.

    Bravo!

    • Argi dago ez duzula ontzat ematen arazo nazionalaren zentralitatea. ENAM nazio askapen mugimendu bat da eta beti izan du oso garbi zentralitate hori, baita praxian hala behar duela ederki erakutsi ere. Horregatik, zalantzan jartzen dut zuk mugimendu horretan lan egin izana. Badaude, ordea beste lagun batzuk urte luzez ENAMen dena eman dutenak eta gaur egun ez dutenak onartzen arazo nazionalak duela zentralitatea. Nola ulertu, bestela, horrelakoak botatzea “Estatu burges basko bat eraikitzeko, ez konda nirekin!” Hau da, hasiera batean behintzat, sistema kapitalistaren baitan kokatua legokeen Euskal Estatu bat zeharo arbuiatzea.
      Haiei zuzendua dago gehienbat ene galdera, baina eskertuko nizuke zuk ere erantzutea: zergatik uste duzue sozialismorik gabeko independentzia lortzeak lehen helburua zaildu egingo duela, erraztu beharrean?

  4. Lapiko Kritikoan luzatu dudan galdera berbera luzatu nahi dut hemen ere: Zeintzuk dira aldatu direnak? Ezker abertzaleak gutxienez 1978tik aurrera eraman duen estrategia berberarekin jarraitzen dutenak, garaian garaiko alternatiba taktiko egokienak aukeratuz (KAS alternatiba, Alternatiba Demokratikoa eta Zutik Euskal Herria hurrenez hurren, denak Estatuari “baldintza demokratikoak” onartu arazteko pentsatuak) edo duela 30-35 urteko autonomoak bezala ezker abertzaleko gehiengo oso handi batek gaur egunerako babesten duten alternatiba taktikoaren kontra gogor kontra egin eta autonomo haiek bezalatsu Iraultza Sozialistarako baldintzak daudela itsu itsuan sinetsarazi nahi digutenak.

  5. Nire ustez, Euskal Herri independente eta sozialista euskalduna izango da edo ez da izango. Euskara berreskuratzen eta benetan normalizatzen munduko ahalegin guztiak egin behar genituzke denok. Zer Euskal Herri litzateke bilbotar batek eta mauletar batek elkar ulertzerik ez balute? Gure herriak ez al du ba “euskararen herria” esan nahi? Zertarako balio izan dio gaeliko hiztun bati Irlandaren independentziak?

    Independentistok ere gehiegi maite ditugu gure konkistatzaileen hizkuntzak, eta hori serio hausnartu beharreko kontua iruditzen zait (pozten naiz, hala ere, hemengo eztabaida euskaraz doala ikusteaz).

    • Argi dago zer nolako garrantzia ematen diozun euskarari (nik ematen diodan berbera), baina ez dut uste horregatik oraintxe bertan independentzia lortzea egongo balitz uko egingo zenionik indenpendentzia horri Euskal Herria ez delako oraindik euskalduna, ez? Seguru pentsatuko duzula independentziak erraztu egingo duela Euskal Herriaren erabateko euskalduntzea eta pozik hartuko zenuke euskalduntzea lortzeko bidean aurrerapauso handi bat bezala. Nik uste hori dela euskaltzale guztien ikuspegia, salbuespenik gabe.
      Sozialismoarekin ez da, ordea, gauza bera gertatzen, lagun batzuek “Estatu burges basko bat eraikitzeko, ez konta nirekin!” baitiote. Eta ez dute ulertu nahi akats larria egiten ari direla. Horretan laguntzeak are zilegitasun handiagoa emango baitiete Herriaren aurrean Iraultza Sozialista gauzatzeko. Horretan lagundu ordez oztopoak jartzen badituzte, ez daitezela gero harritu zilegitasun oro galtzen badute Herriaren aurrean.
      Uste dut ez dutela ulertzen artikuluan ederki asko esana dagoen hau: “La primera etapa en el camino del Estado socialista es la derrota de la opresión nacional. Lo cual acarrea unas necesidades y peculiaridades tácticas y estratégicas que no son plenamente coincidentes con las peculiaridades tácticas y estratégicas necesarias para dar el salto del Estado vasco al Estado socialista vasco”.
      Lagun horiek bidelagun nahi ditut eta horregatik luzatzen diet enetzat oso garrantzitsua den galdera hau: zergatik uste duzue sozialismorik gabeko independentzia lortzeak sozialismoa lortzea zaildu egingo duela, erraztu beharrean?

      • Biok ados gaudela uste dut Xabier. Ez da independentziari baietz esango niokeela bakarrik, baizik eta independentziarik gabe gure hizkuntzak ez duela iraungo uste dudala. Txillardegik zioen bezala: “Estatu batekin agian ez da euskara salbatuko; estaturik gabe, seguru ezetz”. Eta sozialismoa lortzeko ere independentzia behar dugula pentsatzen dut, geure buruaren jabe izatea.

        Egin nahi nuen kritika zen (ondo azaldu ez badut) abertzaleok/independentistok ez dugula Euskal Herria euskalduntzeko benetako pausorik eman azken urte luzeetan. Gara/Naiz ia espainol hutsean idatzita dago. Blog hau eta beste asko nagusiki espainolez idatzita daude. Horrelako gauzekin, konturatu gabe, Ipar eta Hego Euskal Herria guk geuk banatzen ditugula iruditzen zait.

        Eta bitartean frantsesak, Nafarroa garaiko opustarrak eta baskongadetako espainolak egurra (hizkuntzari dagokionean) ematen ari zaizkigu etengabe.

        • Zure kritika ederki egina zegoen, jakina. Zure iruzkinaz baliatu nintzen esan nahi nituen gauza batzuk azpimarratzeko, ez zuri erantzuteko, argi baitago ados gaudela.

  6. kaixo xabier!
    “Zergatik uste duzue sozialismorik gabeko independentzia lortzeak sozialismo lortzea zaildu egingo duela?” Galdera honi guk erantzutea nahi duzu, ezta?
    Aurreko mezuan esan bezala, bi zutabetan pausuak eman behar direlakoan nago, hau da, gaurdanik balizko antolamendu independiente hori eraikitzeari ekin behar diogula (euskalduna, feminista…gaurdanik landu beharrekoak). Zuk diozu horretan ados gaudela. Non egongo da gure arteko desadostasuna, orduan? lehentasunetan eta praxian, segurazki. Egia esan, horrekin lotuta, ENAMen barruan dauden sentsibilitate ezberdinak aski ezagunak daude: prozesua-nazio eraikuntza, instituzioak-herri mugimendua… Batzuek era batez, sujetu batzuekin, beste batzuek beste modu eta beste sujetu batzuekin, ordea.Oso jende gutxi dago multzo batean ala bestean tematuta, dena dela.Horretan ados nago zurekin.
    Baina goazen zure galderari erantzutera! Independentista nauzu, beraz, ez dut zalantzarik, guk nahi dugun herria antolatzeko, antolamendu propioa behar dugu. Hori bai, horri baino ez badiogu erreparatzen, lehenago independentzia eta gero sozialismoa esaten eta jorratzen hasten bagara… agian balizko une hori ailegatzean atzean egongo den herria ez da egongo prestatuta sozialismoan eraiki ahal izateko.
    Eztabaida historikoa da eta zaila izango da adostasun batera ailegatzea.Agian onartu behar dugu sentsibilitate ezberdin horiek daudela eta hori positiboa dela, haien arteko harremana eta eztabaida ere bai. Ez didazu inoiz entzungo lehenago batez ere, independentzia eta gero sozialismoa, xabier. Hau da, zuk agian egun %80 independentziari eta %20 sozialismoari ematen badiozu nire apostua bietan %50etatik ahalik eta gertuen egotea izango da. Eta ez naiz ari bakarrik lehentasunezko lan-ildoez, hauek garatzeko sujetuetaz ere bai…

    • Nik zera diot “lor dezagun lehenik independentzia, kapitalismoaren baitan bada ere, horrek gero sozialismoa ere lortzea erraztuko baitigu”, eta ez diot inolaz ere zuk iradokitzen duzun arrazoiarengatik: independentziari %80 garrantzia eta sozialismoari soilik %20 ematen diodala.
      Zuk bezala, biei ematen diet garrantzia berbera, biak lortu nahi ditut eta horrexegatik proposatzen dut proposatzen dudana. Hori iruditzen zaidalako gaur egun biderik egokiena biak lortzeko. Horiek biak ez ezik baita zuk aipaturiko euskalduna, feminista eta abar jakina.
      Zuk, berriz, badirudi pentsatzen duzula proposamen hori kaltegarria dela sozialismoa lortzeko bidean eta, ulertzen dudanez, arrazoi hau ematen duzu: “lehenago independentzia eta gero sozialismoa esaten eta jorratzen hasten bagara… agian balizko une hori ailegatzean atzean egongo den herria ez da egongo prestatuta sozialismoa eraiki ahal izateko”.
      Egia esan, zerbait landuagoa espero nuen erantzun gisa. Zergatik ekarri behar du ezinbestez aukera taktiko horrek zuk diozuna? Beno “agian” diozu, baina argi dago horren arrisku handia ikusten duzula. Espero dut, hala ere, ez zarela izango balizko arrisku horren aurrean ““Estatu burges basko bat eraikitzeko, ez konta nirekin!” botatzen duten horietakoa.

      • bai zera! Lelo batzuekin zeharo nazkatuta nago ere bai: “Estatu Burgesarena”, “egun ezker abertzalea zeharo erreformista dela”, “bildurriak eta otegistena”eta abar. Goiz da holango sententzietan aritzeko. Kaltegarria den bakarra arriskutsua den bakarra hainbat elementu kontuan ez izatea, horren inguruan ez eztabaidatzea eta aurrerra ez joatea. Nik horrela ikusten dut, zuk ere bai. Arrikuskutsutzat jotzen dut “lehengoa independentzia eta gero sozialismoa” esaten duten batzuek horretan ez dutela erreparatzen… Berriro dinotsut, ez dut uste hain urrun gaudenik, agian lehentasunetan, zelan eraman aurrera, parte-hartzea… Eta sentitzen dut nire erantzuna espero bezain landua ez izatea. Mezuka ari gara…

        • Nik ere uste dut nahiko gertu daudela gure pentsamoldeak. Oso ondo ulertzen ditut zure kezkak. Nireak ere badira. Internet bidez ezer gutxi aurreratu daiteke horrelako eztabaidekin, baina tira ni Bruselan bizi naiz eta ez dut eztabaidatzeko aukera handirik… hemengo lagun guztiak ene iritzi berberak baitituzte. Eta argi dago zurekin ere adostasunak askoz ere garrantzitsuagoak direla desadostasunak baino. Eutsi, beraz, goiari eta ea berandu baino lehen Euskal Herrian elkar ezagutzen dugun. Elkarrekin borroka egiteko, jakina.

  7. Al autor/autora del texto:

    “Si hacemos caso de la experiencia histórica, no han existido procesos en el mundo donde una revolución socialista clásica exclusivamente haya servido de palanca para la liberación nacional.”

    ¿Podría profundizar más en este párrafo?

    ¿Cómo interpreta la Revolución Bolchevique?

    Desgraciadamente no soy de EH y desconozco por completo el euskera, así que perdonad si en los comentarios ya se ha tocado el tema.

    Saludos.

UTZI ERANTZUN BAT - DEJA UN RESPUESTA

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s