Home

Aprender sin reflexionar es malgastar la energía. – Kung FuTse

Recientemente era publicado en este blog un post a modo de colaboración enviado por Iraultza y titulado “Múltiples reflexiones” en el que se trataban diferentes aspectos de la coyuntura política y de la izquierda abertzale. En ese debate ha aparecido un interesante comentario firmado por Jagoba que por su extensión y temáticas abordadas me gustaría tratar.  De esta manera en este y otro(s) artículos intentaré aportar mi perspectiva al respecto.

La autoproclamación revolucionaria (…) con la defensa de fetiches e ideas preconcebidas.

Me parece sintomático, y ya lo recogí en un artículo, ese intento de separación entre lo revolucionario y las dinámicas políticas de la izquierda abertzale o parte de ella. Ya que en realidad reflejan un desapego ideológico a algo que ha sido siempre uno de los horizontes del MLNV. Esto es, la revolución. Algo no descartado hasta que alguien diga lo contrario.

Y es que parece que de siempre nos hemos creado consciente o inconscientemente una imagen de los y las revolucionarias como una especie de super-hombres y super-mujeres que prácticamente rozan el terreno celestial casi en forma de santoral donde el pueblo y la militancia en general mira hacia arriba desde un exceso de humildad y en algunos casos hasta pareciera que de falta de autoestima.

El porqué no se acepta o se trata de poner en entredicho el carácter revolucionario de alguien es algo que se me escapa. En cualquier caso los supuestos fetiches e ideas preconcebidas tendrán que ser analizados y explicados no vaya a ser que en realidad esos fetiches e ideas preconcebidas estén siendo utilizadas para cargar contra lo revolucionario.

La primera y gran cuestión: el MLNV y sus organizaciones, todas, han realizado una reorientación estratégica de calado. No es un juego. Es la interpretación –a mi juicio, correcta– del desarrollo del proceso de liberación, de las coordenadas de la fase política y de las posibilidades de dar un salto adelante cualitativo en el camino de la libertad. Ello no se ha producido sin dudas, sin incertidumbres, sin contradicciones, pero nada de eso quita profundidad y trascendencia a las últimas decisiones.

Vale, (y sin entrar en la forma que ha sido que ha dejado heridas evidentes), pero eso tampoco quita profundidad y trascendencia a que esas incertidumbres, contradicciones y dudas (incluso oposición) estén ahí y puedan intensificarse. Del mismo modo que el MLNV y sus organizaciones ya no son las mismas, habiendo desaparecido estructuras muy importantes. En cualquier caso, ninguna estrategia pasada o presente es correcta hasta que se demuestre que lo es y cumpla todos sus objetivos. Siempre cualquier estrategia será una aproximación y no algo a lo que aferrarse por dogmatismo.

No existe ninguna estrategia buena o mala per se. E incluso una misma estrategia puede ser o dejar de ser efectiva dependiendo del contexto (incluso la actual). También a veces para llevar a cabo una estrategia antes se ha tenido que poner en marcha otra y así sucesivamente. Para hacer la tortilla hay que romper los huevos y para andar en bicicleta hay que recorrer mucho tramo a trompicones y llevarte algún que otro piñazo.

La trayectoria de la izquierda abertzale es integral. Y asusta la facilidad con la que algunos crean compartimentos estancos en ella como si se podría hacer reset del contexto político generado a lo largo de los años.

Uno de los mayores errores que podría cometer la izquierda abertzale es cambiar el eje histórico de adhesión al proyecto independentista y socialista por adhesión a una estrategia. No es un juego como bien afirmas y las consecuencias pueden ser profundas e inesperadas.

(…) Al primer objetivo se encamina el movimiento Herria y el de otros, y la referencia política general de cara a la resolución del conflicto la está dando el conjunto de la izquierda abertzale, con hojas de ruta globales. Y decir que la alusión a la amnistía ha desaparecido es lisa y llanamente una falsedad. Esta expresamente recogida en la Declaración de Gernika, que ha logrado ampliar las fuerzas a favor de una resolución justa y democrática. Otra cosa es que no se utilice en unos términos maximalistas de no resolución, como mero lema de combate, en espera de la toma del Palacio de Invierno. Pero eso ETA ya lo descartó en la década de los 70. (…)

Es cierto que la alusión a la amnistía no ha desaparecido (al menos en los documentos y decálogos varios) pero también es cierto que el trabajo por la amnistía ya sea de carácter ideológico (político) o estratégico no está presente y ha sido sustituido por un trabajo humanitario y de intentar dar respuesta a situaciones concretas de una manera pragmática como una de las vías de resolución global, ademas siempre dentro de la leyes. Lo cual me parece adecuado (ese trabajo) pero yo personalmente no entiendo ni veo incompatible que no se realice también ese otro trabajo por la amnistía y de carácter político ( siempre necesario) con otros mecanismos. La amnistía no es un objetivo maximalista sino que junto al derecho de autodeterminación son los dos únicos factores que asentarán la resolución al conflicto. Por lo tanto, requiere un trabajo de fondo. En que formatos, de que manera y en que calendario va llegando no es algo matemático ni de tomas de palacio de invierno pero es algo por lo que habrá que pasar sí o sí.

¿Qué es eso de que se está cansado del término democrático? No sé de dónde han surgido esas percepciones en la izquierda abertzale. Lo que debía preocupar es que se utilice el término «revolucionario» para hacer una caricatura de la historia del MLNV. (…) No sé de dónde sale la idea de que desde el punto de vista revolucionario la utilización de la violencia es incuestionable.(…)«borroka armatua herri borroka da» era un lema denostado por ETA. Y provocó igualmente preocupación la deriva de la kale borroka a prácticas más propias de una organización armada.(…)

La lucha de toda la izquierda abertzale ha sido democrática desde el principio de la izquierda abertzale hasta el día de hoy. Pues el objetivo de alcanzar una democracia vasca y socialista no ha variado en ninguna de las diferentes coyunturas. Lo que ocurre es que precisamente el hecho de remarcar intensa y profusamente el carácter actual de la estrategia de la izquierda abertzale como política y democrática pone en tela de juicio nuestra historia e indirectamente la sitúa en parámetros anti-democráticos. Lo cual en mi opinión no es cierto. Y no solo eso, sino que nos coloca en una posición donde la aceptación de lo democrático puede derivar fácilmente en los baremos de lo que los estados, el sistema y el capital entienden por democrático que no tiene que ver mucho con la verdadera democracia o gobierno del pueblo. De ahí a escuchar que “hay que reforzar la democracia”, “ no respetan su ley haciendo un flaco favor a la democracia” y esquemas de pensamiento similares son un reflejo de lo que expongo. Eso no quita para que el término revolucionario (o abertzale o cualquier otro) pueda ser usado como caricatura en diferentes ámbitos.

Desde el punto de vista revolucionario la utilización de la violencia es incuestionable, legítima e imprescindible de darse el caso. De eso no hay ninguna duda. Y no por el mero hecho de que así lo sea por un capricho, por el carácter supuestamente violento de la clase trabajadora o porque así haya sido teorizado por todas las escuelas revolucionaras e ideológicas de las que bebe la izquierda abertzale sino porque es una obligación forzada por la realidad de los hechos y la esencia de los estados y el capital. ¿Significa eso que siempre en todo momento y en toda coyuntura debe ser utilizada?. Obviamente no, pero eso no quita una coma del análisis anterior.

Si bien para ETA ha estado descartada la insurrección armada y popular esto no lo ha sido porque la denoste o crea que sea algo malo para el pueblo sino todo lo contrario, ya que esa hubiera sido la vía escogida sin ninguna duda de darse las condiciones. En su día se analizó que no existían esas condiciones pero hay que tener claro en que parámetros estamos hablando. Por otra parte, que la kale borroka haya podido llegar a prácticas más propias de una organización armada (eso sería más que matizable pues nunca ha sido una organización ya de entrada) lo único que deja en evidencia es la potencia popular desplegada en tal menester que a su vez puede tener una serie de consecuencias colaterales pero que no indicen en su análisis ni en su esencia.

* Por otra parte, no entraré en análisis estratégicos sobre la violencia pese a que has realizado mención a algunos. Y ya aprovecho con ello para mencionar el juego no demasiado equilibrado que se ha realizado por parte de sectores de la izquierda abertzale a lo largo de los años, llevando un debate prohibido para amplias capas del movimiento y que no ha podido obtener respuesta en medios públicos. Siendo esto una actitud que ha minado la moral y la confianza de muchxs compañerxs y han situado ciertos debates en un marco inalcanzable constituyendo esto una forma de trabajo que no ha respetado la igualdad de oportunidades y carácter asambleario del movimiento. Y posiblemente siendo a su vez uno de los muchos factores que han incidido en diversos problemas ideológicos.

Continuará…

28 thoughts on “Continuando las múltiples reflexiones (primera parte)

  1. “Desde el punto de vista revolucionario la utilización de la violencia es incuestionable, legítima e imprescindible de darse el caso. De eso no hay ninguna duda, (…) es una obligación forzada por la realidad de los hechos.”

    “De darse el caso” hori baldintza gisa jarriz, zeharo ados nago. “Es una obligación forzada por la realidad de los hechos” horrekin ez, ordea. Errealitateaz egiten dugun irakurketan dago koska.

    Zuen analisiak base honetatik hasita egiten dituzue “Ante la imposibilidad policial de poner fuera de juego a ETA,”. Artikulu dezentetan egina duzue gauza bera eta hori gezurra da. Geure burua horrekin engainatu dugu luzaz. Errealitate gordina da urteak direla etsaiak militarki zeharo neurria hartua ziola erakundeari. Azken 25 urtetan erretagoardiarik gabe funtzionatzera kondenatuak izan garelako gertatu da hori eta begi bistakoa zen gaur egungo mundu honetan berriro ere erretaguardia txukun bat izan genezakeela pentsatzea ameskeria hutsa zela.

    Nabarmena da indakeriaren erabilera legitimoa dela. Horretan denok ados. Ez zait inolaz ere iruditzen, ordea, gaur egun ezinbestekoa eta eraginkorra denik indarkeria erabiltzea. Eta are gutxiago hori zalantzan jartzerik ez dagoenik. Zergatik? Bada, gaur egun askoz ere eraginkorragoa iruditzen zaidalako indarkeriari uko egitea bere beharra aldarrikatzen ibiltzea baino.

    Horren inguruan idatzi berri dut artikulu bat eta gaia jorratzen jarraitzeko asmoa dut. Hara zer diodan artikuluan: Joxe Azurmendik ederki bereizi zituen indargintza eta indarkeria: “Indargintza, naturan bezalaxe, giza harremanetan ere zuzen asko eman daiteke eta guztiz positiboa izan. Bortxa, ostera, kidearen pertsonatasuna aintzat hartzen ez duen indargintza da, indarkeria.”

    Indarkeriak eta bere sinonimo guztiek (gogorkeria, bortxa, bortizkeria…) zentzu ezkorra dute, indarraren erabilera makurrarena. Herri bat askatzeko ezinbesteko diren hainbat indargintza motak, ordea, zentzu baikor askoa; adibidez, desobedientzia zibilak. Horiei uko egitea guztiz suizida da Herri batentzat, bai, baina indarkeriari uko egitea, zergatik iruditzen zaie hain gaitzesgarri?”

    Bada, indarkeriari dagokionez, gaur egungo iraultzaile batek honi eman beharko lioke ene iritziz lehentasuna. Estatu indarkeriaren aurrean erabiltzen ditugun indargintza motak indarkeriakoak ez direla erakusteari, borroka ideologikoaren bidez. Estatuak erabiltzen dituenak indarkeriakoak direla azpimarratuz, jakina.

    Horretan utziko dut oraingoz.

  2. Nire iruzkina irakurri dut berriro eta ohartu naiz badagoela zerbait gaizki uler daitekeena: “Ante la imposibilidad policial de poner fuera de juego a ETA,” hori gezurra dela esatean uler daiteke hori diotenak gezurretan ari direla. Ez da hori, ordea, inolaz ere nik esan nahi nuena. Zeharo seguru nago hala delako ustean esaten dutela eta horrenbestez gaizki egin dut gaizkiulertzerako bidea eman zezakeen “gezur” hitza erabiliz. Hori diotenak oker dabiltzala esan behar nuen.

    Bide batez, zehaztu dezadan gehixeago zergatik diodan urteak direla etsaiak militarki zeharo neurria hartua ziola erakundeari. Erretaguardia falta aipatu dut eta egokia iruditzen zait Kolonbiako adibidea ekartzea aipamenera erretaguardia horren ezinbestekotasuna azpimarratzeko. FARCek luzaz izan du erretaguardia gisa Kuba eta gainera oihana. Duela gutxi arte hain babes handia eskaintzen zion oihan tropikala.

    Bada, Kubak badaramatza urte batzuk Venezuela, Bolivia eta antzeko herrialdetako bidea hobesten. Ez du ikusten gaur egun borroka armatua eraginkorra denik eta horrenbestez halako borroka moldeekin jarraitzen dutenentzat Kubak erretaguardia gisa joka zezakeen papera ahultzen joan da. Bestetik, oihana jada ez dute lehen zuten leku nahiko segurua teknologia berrien eraginez. Lehen bonbardaketak ez ziren eraginkorrak, orain bai ordea eta nabarmena da gero eta eraginkorragoak izango direla. Ondorioa: FARC erretaguardia segururik gabe geratzen joan da.

    Guri hori duela 25 bat urte gertatu zitzaigun. Konturatu, geroago konturatu ginen, jakina, baina aspaldidanik dago hori garbi. Erretaguardiarik gabe apustu militar bati urte luzez eustea, eutsi zaion bezala, sekulakoa da. Sekulakoa. Ezin, ordea, mirakulurik egin. Ez behintzat egin direnak baino handiagoak. Irtenbide politiko egoki bat gauzatu beharra zegoen eta horretan jardun da erakundea aspaldidanik. Gure indarra arlo politikoan dagoelako, ez militarrean. Eta gauzatzen ari da irtenbide egoki hori. Bai horixe!

    Analisiak hortik hasi edota “Ante la imposibilidad policial de poner fuera de juego a ETA,”tik hasi, alde handia dago, jakina. Bada, nire analisiak nondik hasten ditudan zehaztu ondoren, saia nadin hurrengo mezuetan zehazten zein den ene ikuspuntua indarkeriaren gai korapilotsu honi dagokionez.

  3. Ezinbestekoa iruditzen zait eztabaida hau euskaraz egitea. Euskarak aukera ezin hobea eskaintzen baitigu, “indarkeria” eta “indargintza” hitzak erabiliz, gai korapilotsu honetaz beste hizkuntzetan baino zehazkiago hitz egin ahal izateko. Eta aprobetxatu beharra daukagu hori. Orain arte ez baitugu behar bezala aprobetxatu. “Indargintza” hitzak Googlen 44 sarrera besterik ez edukitzea lekuko. “Indarkeria”k, berriz, 1.100.000 sarrera ditu. “Indargintza” bakoitzeko, 25.000 “indarkeria”, alajaina!

    “Indargintza”, indarraren erabilera oro da. Desobedientzi zibila eta horrelakoak ere hartzen ditu, beraz. “Indarkeria”k eta bere sinonimo guztiek (gogorkeria, bortxa, bortizkeria…) zentzu ezkor berbera dute, -keria atzizkiak argi uzten duen bezala, indarraren erabilera makurrarena. Inguruko hizkuntzetan hitz bakarra dago indarkeria eta bere sinonimo guztiak hartzen dituena: violencia, violence. Indargintza, berriz, “empleo de la fuerza” gisa itzuli behar, ezin hitz bakar batekin adierazi, nik dakidanez.

    Bada, bi hitz ditugu eta nire proposamena da behin eta berriro erabiltzea biak esanez guk erabiltzen duguna “indargintza” dela, horren apologia garbia eginez, Estatua “indarkeria”z baliatzen den bitartean, horren gaitzespen eta salaketa etengabea eginez. Horretarako argi utzi behar dugu lehenik indarkeria erabiltzeari uko egiten diogula, exijituz beste guztiek beste horrenbeste egin dezaten. Estatuak egin ezin duena, jakina, indarkeriaren monopolioan baitu oinarri estatu orok.

    Beste iruzkin batean azalduko dut zergatik proposatzen dudan hori.

  4. Entiendo lo que dice Xabier Makazaga y su argumentación es sólida. La reflexión sobre la capacidad de mantener una retaguardia o hacer frente al avance tecnológico resulta, sin duda, importante, y debe meterse en el saco de los factores a la hora de diseñar estrategias de futuro. O dicho de otra forma, no se puede mantener alegremente una inercia e hipotecarse con ella.

    Creo que es algo que ha estado presente en ETA, en diferentes momentos y con distinta intensidad. Pero parece que no se ha expresado correctamente. Si no, no se entiende que algunos megarevolucionarios de blog, supuestamente amparados en esa tradición de 50 años, utilicen un lenguaje tan marciano. ¿Qué habremos hecho mal en la izquierda abertzale para generar esa cultura que cree defender a ETA y no hace sino ridiculizar su bagaje histórico, político e ideológico?

    También es cierto que, pese a esa consideración general sobre las dificutades operativo-técnicas, en estos últimos 25 años ETA ha sido capaz de reinventarse en momentos clave, con un alto grado de eficiencia tras la caída de Bidart ,y ha mostrado una notable capacidad militar en prolongados periodos, por ejemplo, tras la ruptura de Lizarra-Garazi.

    En todo caso, a mi juicio, para valorar la reorientación estratégica de la izquierda abertzale, hay que entrar por otra puerta, aunque la cuestión de las condiciones para la práctica armada con garantías de futuro ha de tomarse en cuenta.

    Considero que son las condiciones políticas y sociales creadas, y las posibilidades de provocar un cambio político las que exigían la reordenación estratégica. Porque el tramo que hay recorrer no se puede hacer a tiros, es incompatible con la acumulación de fuerzas y las propuestas que debe hacer suyas una mayoría importante del pueblo vasco.

    O dicho de otra forma, aunque ETA pueda tener una capacidad militar muy considerable (descartamos, en todo caso, que pueda ser capaz de arrancar por presión militar el nuevo marco), la apuesta política había que haberlo hecho sí o sí, desde la unilateralidad, para evitar el bloqueo y abrir un nuevo campo de juego. Y seguramente había que haberla hecho antes, sin esperar milagros en otros campos que el estrictamente político.

    • “Considero que son las condiciones políticas y sociales creadas, y las posibilidades de provocar un cambio político las que exigían la reordenación estratégica. Porque el tramo que hay recorrer no se puede hacer a tiros, es incompatible con la acumulación de fuerzas y las propuestas que debe hacer suyas una mayoría importante del pueblo vasco”.

      Bai, egia galanta da hori, baina noiz konturatu ginen baldintza politiko eta sozial horiek sortu egin beharko genituela, halakoak ez baitira berez etortzen, eta ez egun handiaren zain egon? Bidarteko erorketaren ondoren ohartu ginen, halabeharrak jota ohartu ere. Ordura arte, ETAk negoziazio mahai batean Estatuari erauziko zizkion gutxieneko baldintza batzuen zain baikeunden. Egun handi horren zain.

      Erorketa haren ondoren, Dominikar Errepublikarrean deportatua zegoen Antton Etxebestek ekarpen bat bidali zuen. Bertan zioen, bere ustez, militarki ez genuela inongo etorkizunik eta kosta ahala kosta eragotzi behar genuela galera militarrak politikoa ekartzea. Guztiz ados agertu nintzen orduan analisi horrekin eta hala esan nuen. Zer egin, ordea, nola atera zulo hartatik? Pazientziarekin. Bidea eginez, egunen batean baldintza egokiak egon zitezen egin duguna egiteko. Eta lortu dugu, horixe lortu dugula. Galera militarrak ez baitu inolaz ere galera politikoa ekarri.

      “No se entiende que algunos megarevolucionarios de blog, supuestamente amparados en esa tradición de 50 años, utilicen un lenguaje tan marciano. ¿Qué habremos hecho mal en la izquierda abertzale para generar esa cultura que cree defender a ETA y no hace sino ridiculizar su bagaje histórico, político e ideológico?”

      Berriro ere %100 ados. Eta bai, nabarmena da gauza batzuk gaizki egin ditugula eta hor daudela ondorioak. Denon ardura da hori. Nik behintzat nirea onartzen dut. Hara, ene iritziz, zergatik gertatu den: Hainbeste urtez estrategia politiko-militarrari eustea oso gogorra izan da eta horren baitan nabarmena egiten zait askoz ere errazago egiten zitzaiola aurre egoeraren latzari kartola on batzuekin. Dogmatismoaren kartolekin. Nik behintzat faltan bota izan ditut garai batean nituenak hainbat egoera latzi aurre egiteko orduan. Orduan laguntza ederra ematen zuten kartola haiek, ordea, oztopo handia dira gaur egungo egoera eta egin diren hautuak bere osotasunean ulertzeko. Berriro ere pazientzia beharko dugu, baina Bidarten ondoren ez bezala, gaur egun gauzak lasaiago har ditzakegulakoan nago. Ondo gabiltza eta are hobeto ibiliko gara etorkizunean, zailena egina baitago.

    • “Para valorar la reorientación estratégica de la izquierda abertzale, hay que entrar por otra puerta, aunque la cuestión de las condiciones para la práctica armada con garantías de futuro ha de tomarse en cuenta.”

      Ni ere zuk aipatzen duzun atetik sartzearen aldekoa naiz, ez galera militarraren atetik, baina hemen indarkeriaren gaiari behar den moduan heltzeko azaldu dudan guztia azaldu behar nuelakoan nago. Aspertuta bainago “Ante la imposibilidad policial de poner fuera de juego a ETA,” horretatik hasten diren analisiak irakurtzeaz. Eta kezkatuta ere bai, IRAko disidenteek base berdinetik eraikitzen baitituzte haien analisiak. Errealitatearekin ezertxo ere ikustekorik ez duten analisiak.

      Gaizki ulertzerik izan ez dadin, zehaztu, hori bai, hasiera hori duten analisiak ez dutela zergatik ekarri beharrik disidentzia eta are gutxiago IRAko disidenteekin gertatua. Bakarrik nahi dut argi gera dadin errealitatea ez zela hori baizik eta ni azaltzen saiatu naizena. Eta errealitate hori kontuan hartuta egin dela egin den guztia.

  5. Ederki asko dakigu munduak nola funtzionatzen duen, indarkeriak zer paper jokatzen duen gure mundu honetan eta Estatuek, eta kapitalismoak, nola erabiltzen duen, gupidagabe erabili ere, indarkeria hori. Nire nortasun agirian nire borondatearen kontra espainola naizela esatea indarkeria da, Euskal Herrian euskara hirugarren mailako hizkuntza izatea indarkeria da, derrigorrez ordaindu behar ditudan zergak erabiltzen dituzten bezala erabiltzea (armada, erregea…) indarkeria da…

    Horren aurrean, batzuk diozue ezin zaiola uko egin indarkeriari, baina oso argi zehazten duzue beste hau: “¿Significa eso que siempre en todo momento y en toda coyuntura debe ser utilizada?. Obviamente no.” Beraz, ulertzen dudanez, eraginkortasunaren menpe uzten duzue indarkeriaren erabilera. Oso ondo utzi ere.

    Nire azterketa eta proposamenak eraginkortasun horren bila eginak dira. Hori argi gera bedi. Bada, zein eraginkortasun izan dezake, ene ustez, gaur egun eta etorkizun labur-ertain batean (baita nahiko epe luzera ere) indarkeriaren erabilerak?

    1.Euskal Herrian 50 urtez aurrera eraman den estrategi politiko-militar horren antzeko batean kokaturiko indarkeria motak ez du etorkizunik, besteak beste, azaldu dudan arrazoiarengatik, erretaguardia eza.

    2.Duela 35 urte autonomoek insurrekzioa proposatzen zuten: “Borroka armatua herri borroka da”. Gaur egun, beste lagun batzuk proposatzen dutenaren antzekoa. Batetik, Orreagoa taldekoek-eta, Joseba Ariznabarreta buru, balizko etorkizun urrun batean kokatzen dute. Ez zentzu iraultzale sozialista batean, independentista huts batean baizik. Bestetik, III. Gerra mundialean bete-betean sartuta gaudenak daude, iraultza mundiala egin nahi dutenak kapitalismoa bere azkenetan dagoelakoan.

    Duela 35 urteko giroa bizi eta orduko baldintzetan insurrekzioaren aukera baztertu genuenok nekez uler dezakegu orain horrelako planteamenduak dituzten lagun zintzoak egotea. Orduan diskutigarria zen. Gaur egun, ez. Eta hala ere ezin zalantzan jarri lagun horiek zuzen dabiltzanaren uste osoan jokatzen ari direla horrela.

    Etorkizun urrun baterako iragarritako insurrekzioaren hipotesia eztabaidagarriagoa izan daiteke, baina benetan ez dut ikusten. Mundua nola dagoen ikusita ez dut ikusten eta gainera askoz ere egokiago deritzot epe labur-ertain-nahiko luze bati begira lan egitea epe luze batean gerta daitezkeen balizkoei begira baino.

    Zertarako balio digu indarkeriaren ezinbestekotasuna eta legitimitatea azpimarratzeak etorkizun urrun batean beharrezko izan daitekeelako? Ezer gutxitarako. Galtzen duguna askoz ere garrantzitsuagoa da irabazten duguna baino.

    Beste indarkeria mota batzuek ere egon daitezkeela esaten ahal didazue. Horiek indarkeria ez direla tinko defendatzea da, ordea, ene proposamena. Hori azaltzen saiatuko naiz hurrengo iruzkinean.

    Esaten ari naizena berria delakoan nago eta zalantzatik eraikitakoa da. Proposamen hau egin ahala ari naiz lantzen eta guztiz irekia da. Kontrako iritziak jakin behar ditut horretarako, ordea. Jendea kontra egitera animatzen dut, beraz.

  6. Andoni Olariagak duela ia bi urte idatzitako artikulu hau irakurtzen baduzue, nik uste zeharo bat etorriko zaretela indarkeriaren errealitateaz egiten duen irakurketaz: “Biolentziaren eztabaida eta pazifismoaren eraginkortasun eza.” http://basque.criticalstew.org/?p=4395

    Bertan aipatzen den Joxe Azurmendiren artikulua irakurtzea ere biziki gomendatzen dizuet. Duela ia 34 urte idatzia, alajaina! Biolentzia, biolentziak. Jakin aldizkaria. 1979. urtea. 9. alea. 104-118. orriak. HEMEN

    Bada, hara duela bi urte zer esaten zuen Andoni Olariagak bere artikulu horretan:
    “Bestelakoa da, ordea, bakea tresna efikaz izateko baldintzak eraiki nahi izatea. Baina egungo gizartean ez daude horretarako baldintzak sortuak, hori da problema. Hori eta bakea ez dela berariaz eta ezinbestean egon behar duen zerbait (batzuek haizea bezala egon behar den zerbaiten gisara predikatzen digute-eta!), bakea egin egin behar da, eta bakea -ergo justizia- izateko baldintzak sortu egin behar dira. Hau da, bakea ez predikatu, baizik eta egin, eraiki egin behar da. Eta, beraz, bakea ez da egiten bortxa oro ez zilegitzat kontsideratzen duen etika elizkoi bat predikatuz (bestela, kontsekuentea izanez, ez ordaindu armadaren sostengurako zergak, eta ez parte hartu tortura sostengatzen duten instituzioetan, edo itxi armagintza enpresak). Aldiz, baldintzak sortu behar dira indarkeriarik gabeko politikek eragina izan dezaten, eta horrela, inork indarkeria zilegitzat har ez dezan. Hau da, desagerrarazi dezagun (gure kasuan) batzuek biolentzia zilegitzat kontsideratzeko izan duten motibo hori (Euskal Herriak ezin du bere etorkizuna demokratikoki erabaki, berdin frankismoan nahiz “demokrazian”). Bide horretan, predikuak baino, politika eraginkorrak egiteko ordaintzen zaio politikariari. Horretarako bozkatzen dugu (permititzen zaigunean), ez errealitatearekin lotzen ez diren slogan tentelen arrosarioa errezatzeko!”

    Horren haritik doa nire proposamena eta bere gakoa da gaur egun askoz ere eraginkorragoa iruditzen zaidala indarkeriari uko egitea bere beharra eta zilegitasuna aldarrikatzen ibiltzea baino. Guk erabili dezakegun indarkeriari ez diodalako eraginkortasunik ikusten, hain zuzen ere. Estatuak erabiltzen duena bai da eraginkorra eta horregatik ekiten dio bere beharra eta zilegitasuna aldarrikatzeari; eta nola!

    Iraganean erabilitako indarkeria ez beharrezko, ez zilegi ez eraginkorra izan zela onartzera behartu nahi gaituzte eta horretan bai ezin dugula eman amore. Baina ez dut uste inolaz ere komeni zaigunik eztabaida horretan kateatzea. Orainean eta etorkizunean zentratzea komeni zaigu. Horretarako askoz ere diskurtso indartsuagoa dugulakoan bainago gure borrokaren beharra, zilegitasuna eta eraginkortasuna azpimarratzeko Estatuarenarekin kontrajarriz.

    Horregatik diot, indarkeriari dagokionez, gaur egungo iraultzaile batek honi eman beharko liokeela ene iritziz lehentasuna: Estatu indarkeriaren aurrean erabiltzen ditugun indargintza motak indarkeriakoak ez direla erakusteari, borroka ideologikoaren bidez. Estatuak erabiltzen dituenak indarkeriakoak direla azpimarratuz, jakina.

    Proposatzen dudana gauzatzea ez da batere erraza, jakina. Borroka ideologiko horri ekiteko ditugun tresnen aldean Estatuarenak indartsuagoak baitira. Indarkeriaren erabilerari dagokionez, ordea, are handiago da diferentzia gure eta Estatuaren artean. Askoz ere handiagoa. Horregatik diot indarkeria erabiliz ez goazela inora, eta horrenbestez ez zaigula batere komeni inrkeriaren erabilera justifikatzea (beharra, zilegitasuna…), horrela zeharka Estatuarena ere justifikatzen dugulako.

    Jarraituko dut indarkeriari buruz barruan ditudan kezka horiek azaltzen. Argitu, hori bai, ezker abertzaleko estrukturekin aspaldidanik lotura zuzenik ez dudalako, eta Bruselan bizi naizelako errefuxiatua, erabaki dudala hau guztia hemen eztabaidatzen saiatzea. Eztabaida horretan lagunduko didazuen esperantzarekin saiatu ere. Kontrako iritziak ezinbesteko baititut proposatzen dudana egokia izan daitekeen edo ez baloratzeko.

  7. Ez al du inork animatu behar kontra egitera? Eztabaida interesgarria iruditzen zait proposatu dudana eta etsitzen hasia nago indarkeriaren erabilerari buruz esan eta proposatu dudanari inortxok kontra egiten ez diolako. Animatu, mesedez, kontra egitera gai garrantzitsua iruditzen baitzait.

      • Azken parrafoa behin eta berriro irakurri nuen eta horrexegatik idatzi dut idatzi dudan guztia.
        Aitzakia merkerik ez, mesedez. Hemen jendeak sekulakoak eta bi botatzen ditu eta erantzun izan diedanean ia inork ez dit erantzun bueltan.
        Eztabaida interesgarri askoa mahai gaineratu dudalakoan nago eta badakit, ederki jakin ere, hemen iruzkinak egiten dituzten gehienak ez zaudetela ados nik esandakoarekin. Artikulua idatzi duenak ere indarkeriaren ezinbestekotasuna defenditu du eta ez dut ulertzen zergatik ez didan erantzuten.
        Kontra egingo ahal dit norbaitek!

        • Nere ustez gehiegi tematzen zarete indarkerian! Gaurko estrategiaren nondik norakoak izan behar da debatea,nere ustez Ezker Abertzaleak hartutako bidean dago arazo larriena ta ez ETAn. Desobedientzi zibila paperean oso ongi geratzen da baina ikusita behin boterera iritsi eta horrelakorik ez dela inondik inora ematen…horrek sortzen dit nei amorrua ta etsipena ta ez etsaiak egiten duena edota nola egiten duen,beren aurrerapen teknologikoekin eta guzti.

  8. Ez dakit nondik atera duten batzuk Jogobaren arabera gaur egun iraultzaile izatea oztopo dela edo iraultzaletasuna ezker abertzaleko dinamiketatik aldentzen saiatzen dela. Jagobaren hitzetatik nik ez dut halakorik ondorioztatu (ezta hurrik eman ere!) eta ondorioztatu dutenek azaldu beharko dute zergatik dioten hori. Ez baitute azaldu.
    Indarkeriaren erabilerari buruz proposatu dudan eztabaida hau iraultzaletasunetik proposatzen dut, hain zuzen ere. Eta horretarako iraultza sozialista piperrik inporta ez zaien independentista batzuen biblia, Iparla, ekarriko dut aipamenera.
    Gernikako Akordioak dio, gai politikoak konpontzeko, soilik indarkeriarik gabeko bitartekoak erabili beharko liratekeela. Bada, bere burua sozialistatzat aurkezten ez duten independendista horiek behin eta berriro goraipatzen duten lan horren arabera, Iparla, hori esatea “hitz-jario hutsa da, formalki zentzugabea, erreakzionarioa, engainagarria…”
    Hori diogunok irentsi egin omen dugu “berariaz, atseginez, osorik, gordinik eta zuritu gabe “demokrazia ez-biolentoaren” patata ustel ideologikoa, eta herriaren zati handi bati irentsarazi.” Izan ere, indarkeria baztertu behar dela esateak “indarkeriaren monopolioa estaltzeko eta ideologikoki indartzeko” besterik ez omen du balio.
    “Bide instituzional demokratiko eta ez-biolentoa hautatuz”, gure egin omen ditugu “okupazio erregimenaren suposizio estrategiko eta printzipio ideologikoak”, eta horren arrazoia gure “gaitasun eza, ergelkeria, korporatismoa, burokratismo dedokratikoa, exhibizionismoa, handinahi zikoitz eta deliranteak, ustelkeria, oportunismoa, kolaborazionismoa, konplizitatea eta traizioa” omen dira.
    “Oportunista-instituzionalista armadun eta armagabeak” omen ginen estrategia politiko-militarra aurrera eraman dugunean, tortura, kartzela, deserria… gogotik pairatuz, eta orain, estrategia hori alde batera utzi dugunean, “oportunismotik kolaboraziora, konplizitatera eta traiziora” pasatu omen gara.
    PP, PSOE eta PNVrekin bat etorri dira beti independentista horiek ETAren borroka armatua hutsegite humano, estrategiko eta politikoa zela aldarrikatzeko orduan. Batzuk eta besteek hortik oso ondorio ezberdinak atera dituzte, ordea. Lehenek, iraganean erabilitako indarkeria ez zilegi ez eraginkor izan zela onartzea exijitzen digute. Bigarrenek, berriz, indarkeria erabiltzeari uko egin izana da aurpegiratzen digutena; eta nola!
    Honek guztiak ez al dizue zer pentsatu ematen? Niri bai behintzat, eta horregatik luzatu dut ene proposamena.

  9. Blog honetako irakurleek iruzkinak nola baloratzen dituzten ikusiaz, zalantzarik ez gehien-gehienak nik hemen esan ditudanekin ez datozela ados. Inortxok ere ez dit erantzuten, ordea.

    Bloga daramazuenekin berdin gertatzen da. Nik uste ez zaudetela ados, baina tutik ez duzue esaten. Behin eta berriro azpimarratu izan duzue eztabaidaren beharra eta benetan ez dut ulertzen inongo erantzunik ez izatea. Tamalgarria.

    • Aupa Xabi! bloga daramagunok… nire katua eta ni gara. (ez gara ezta lau katu ere!). Beraz sentitzen dut, baina ezin dut iruzkin guztiei erantzun bat eman (urte honetan ehundaka eta ehundaka jarri dira..). Batzuetan egin dut.. baina zaila egiten zait, eta bihar ere beste artikulu bat hor egon behar da!. Dena den, ez dut sakontasunean indarkeriari buruz hausnartuko.. tresna hau horretarako ez da oso egokia. Eskerrik asko zure aportazioak plazaratzeagatik. Eta lasai! nik ere artikuluak idatzi ditut (..eta iruzkinik ez!) . zer egingo diogu ba?. Besarkada bat!.

  10. Epa borrokagaraia, lehenengo eta behin zorionak honako aukera bat irekitzeagatik
    iritzi elkartrukerako. Premia handiago dago, bistan da. Bigarrenik, galdera: ez duzue pentsatu artikuluen publikazio erritmoa apur bat apaltzea? Pena da eztabaida batzuk hasi orduko amaitzea. Ni neu, adibidez, deformatzaileen eta iraultzaileen adibide zehatzak ezagutzeko gogarekin geratu naiz.

    • Alfer-alferrik zabiltza. Inork ez dizu erantzungo, niri erantzuten ez didaten bezalaxe. Hemen jendeak nahi dituenak bota ondoren argudioak emanez erantzuten badiezu ez pentsa bueltan erantzungo dizutenik. Gehien-gehienak ez behintzat. Gero marmarka jardungo dira, gainera, eztabaida gutxi dagoela esanez.

    • Eskerrik asko. Bai, batzuetan pentsatu dut hausnarketa bat egin behar dela tresna hau hobetzeko eta aldaketak behar badira egingo lirateke, baina momentuz horrela geratzen da.

      Aipatzen duzun artikulua, Venezuelako blog batetik hartuta dago, beraz ez dut uste egileak zure iruzkina irakurri duenik.

      Besarkada bat.

  11. “Jakinminez” ezizenarekin iruzkinak egiteari utzi nionean esan nuen “litekeena da hau ez izatea niretzat lekurik egokiena eztabaidarako. Zer egingo diogu, bada, saiatu naiz behintzat.”
    Berriro ere beste horrenbeste esatea beste erremediorik ez dut ikusten, tamalez. Alfer-alferrik bainabil hemen. Eta blog honi gero eta itxura txarragoa hartzen diot, gainera. Nire azken iruzkina duzue hau. Agur.

    • Ba beno Xabier, zure erabakia da. Interneten badaude webgune pilo bat eta ziur nago leku apropos bat aurkituko duzula. Berriro ere etorkizunean hemendik pasatzen bazara nire partetik ongi etorria izango zara. Zaindu eta jarraitu hausnartzen Euskal Herriaren alde. Besarkada bat.

  12. Aupa Xabier!
    Zure iruzkinak eta ekarpenak irakurtzen ari naiz, hemen eta beste gune batzuetan. Uste dut lan ikaragarria egiten ari zarela, eta proposatzen ari zarena benetan dela interesgarria. Asko identifikatzen naiz esaten duzu guztiarekin. Horregatik, mesedez, ez utzi hemen idazteari: nik ez badizut kontra egin erabat ados nagoelako da (eta gehiago pentsatu behar dudalako). Baina hau bezelako gune batean, besteen mailaren oso gainetik dagoen zure aportazioa jasotzea oso garrantzitsua iruditzen zait, argumentatzeko kapaz ez direnei koloreak ateratzeko, besterik ez bada. Animo!!!!

    • Hausnartuko dut eskatu didazunari buruz, Pello Joxepe. Nahiago dut erabaki azkarregirik ez hartu. Oraintxe bertan, zure iruzkinak eman didan pozaren eraginez, baietz erantzungo nizuke berehala. Bihar, auskalo.
      Mila esker, dena den, zure animo hitzengatik. Izugarri animatu naute. Batzuetan zalantzan egoten bainaiz merezi ote duen edo ez azkenaldian nabilen bezala ibiltzeak. Mila esker, bihotzez.

      • Nik gomendatzen dizudana da zure bloga egitea. Bertan, zure ideiak eta hausnarketak zabalago eta lasaiago egin ditzakezu, eta iruzkinetan nahikoa zenuke esteka txertatzea zure blogera jendeak zure ideien gain jakin dezan, eta, ondorioz, uler dezan.

        Ez etsi behintzat, eztabaidetan ibiltzea tokatu izan zaigunoi, badakigu zein gogorra den batzuetan. Niri, pertsonalki, jarrera itsuek eta argumentatzeko gaitasun ezak erasaten didate. Ez da desadostasuna animoak zauritzen dituena: parean duzunaren itsukeria baizik. Gero, badira bide batzuk legitimoki eta xuxen defenditzeko gai direnak, eta horiei errespetu ikaragarria diet. Baina zure iruzkinei balorazio txarra egin baina argumentu bakar bat emateko gai ez direnek niri ere etsipena sortzen didate. Animo, berriz ere, ea ni ere animatzen naizen noizbait nire ekarpenak egitera!

  13. Begira Xabier, zuk egunero 800 hitz idazteko denbora eta gogoa badaukazu ba ondo… baina ez duenari ez leporatu ezer. Gainera besteok, euskal herrian bizi garenok kalean ere eztabaidatzen dugu, eta egia esan, sarean eztabaidatzea nekagarria da, asko matizatu behar duzulako… gainera elkar ez ezagutzean… ba ni ez nago prest 10 eguneko eztabaida bat eramatera bere bizitzan ezer egin ez duen, friki edo hipi batekin… badakit ez dela zure kasua.

    gainera eztabaidatzeko bestearen sinistu eta jakiteko gogoa izan behar da. Eta zuk, zure superioritate ideologikotik idazten duzu… batzuk ados egongo dira, ni neu, esaten duzun gehiengoarekin ez. Hala ere, borrokagaraiaren lana errespetatu, eta eztabaida sortzen ahal da garan? edo parkatu naizen? Josetxo ibazaetanerekin bakarrik…

    beraz, ez zait iruditzen justua borroka garaiari egiten dizkiozuzen kritikak, enpresa pribatua baina ezker abertzalearen panfleto ofiziala dena eztabaidatzen ez duzun bota bitartean.

    Guk geurea bota eta alde egiten dugu. Zuk ordea zurea bakarrik irakurtzen duzula iruditzen zait, eta argumentu exkaxekin konbentzitzen saihatzen ari zarela 18 urte baino gehiago ditugun jendea…

    zure aportazioak interesagarriak izan daitezke, baina besteenak ere bai! Aio, eta hurrengora arte. eta hemen ez baduzu idazten seguru interneten jarraituko duzula.

    eta animo borrokagaraia!!

    • Ez omen zaude prest “10 eguneko eztabaida bat eramatera bere bizitzan ezer egin ez duen, friki edo hipi batekin.” Ondoren zehaztu duzu hori ez dela nire kasua. Bada, orduan ez dakit zertarako egin duzun aipamen hori.

      Nire “superioritate ideologikotik” idazten omen dut, nirea bakarrik irakurtzen omen dut, eta argumentu exkaxekin konbentzitzen saiatzen ari omen naiz 18 urte baino gehiago dituzuen jendea.

      Halakoak botata ni uxatzea bilatzen bazenuen, guztiz kontrakoa lortu duzu. Nituen zalantza guztiak uxatu eta berriro ere Borroka garai da!n ene iritziak ematera bultzatu bainau zure iruzkinak.

      Idatzi duzun guztia idazteko denbora bai, baina nire argudioei erantzuteko ez. Nire iruzkinak oso txarrak direla baloratzeko denbora bai, baina bertan esaten denari erantzuteko ez. Bada, berriro esango dut ondo entzun dezazuen hori egiten duzuenek:

      Nahi dituzuen guztiak eta bi bota ondoren argudioak emanez erantzuten dizuedanetan ia inoiz ez duzue erantzuten bueltan, eta nahiko seguru nago eztabaidari izkin egitea egozten diguzuela hori egiten duzuen gehien-gehienak.

      Zuk bai behintzat. Ikusi besterik ez “enpresa pribatua baina ezker abertzalearen panfleto ofiziala den” horri buruz esaten dituzunak. Bada, zein da hemen eztabaidari izkin egiten diona?

  14. Ez zen nire helburua zu eztabaidatik kanporatzea… ni ez naiz inor hori egiteko… eta idazten jarraitzen baduzu, askoz hobeto, borrokagaria, aberastuko duzu.

    Argumentuak zerbait subjetiboa dira, eta nahi duzun galdera guztiei erantzuteko ez dut bat ere arazorik, denborarekin. Hala ere, honi gehiago iristen diot informazio iturri moduan eztabaida gune moduan baino.

    Eta argumentuekin jarraituz, uste dut, ez gaudela ados ezta zein momentutan gauden. Ezta egoeraren irakurketan ere. Beraz, eztabaida oso luzea litzateke, eta nik behintzat, ez daukat denborarik… dena dela, egia da, suminduta erantzuten dudala, baina oso idazteko modu prepontentea daukazula iruditzen zaidalako, argumentuak egia absolutua bailitzan plazaratzen duzula iruditzen zaidalako, agian ez da horrela, horregatik ez zait gustatzen internet diskuzio bide moduan, gehiago, inoren argumentuak jaso, neureak eraiki eta kalean eztabaidatzeko erabiltzen dut…

    Naiz eta hemen iruzkinak egiten jarraitu, neuk ere zeure blog-a egitera animatzen zaitut, ondo baitago eztabaida egotea…nik seguruenik gutxiago jarraituko dut, baina jende askorentzat erreferentzia izan daiteke. borrokagaraia beste askorentzat izan daiteke

    ale, animo!

    Lehengo anonimo!

    • Biziki eskertzen ditut zure hitz hauek. Aurrekoak oso gaizki hartu ditudan moduan, eta halxe erantzun dut erantzun dudan bezala, hauek oso, oso gustura jaso ditut. Are gehiago nik eman dizudan erantzunaren ondoren idatziak dituzulako.

      Diozu “honi gehiago iristen diot informazio iturri moduan eztabaida gune moduan baino” eta horrek zer pentsatu eman dit. Argi baitago nik eztabaida gune bezala hartu dudala hasieratik eta ikuspegi horretatik egin ditut ene kritikak jendeak iruzkinak baloratu bai, baina ez duelako erantzuten. Hau informazio iturri duenak, eta ez eztabaidagune, normal ez erantzutea.

      Zin dagizut ez ditudala “argumentuak egia absolutua bailitzan plazaratzen.” Hain zuzen ere, erlatibista hutsa nauzu, Joxe Azurmendik erabiltzen duen moduan, eta horregatik itzuli nuen gaztelerara duela hamahiru urte bere “Indarkeria eta balio berrien bilaketa.” Egia absolutoen kontrakoa naizelako zeharo.

      Hausnartuko dut zergatik iruditzen zaizuen idazteko modu prepotentea dudala. Badago, nonbait, gaizki egiten ari naizen zerbait halako irudipena izan dezazuen.

      Nire bloga eraikitzearena aipatzen didazu zuk ere. Ez zait inoiz halakorik burutik pasatu. Hausnartu beharko dut horri buruz ere, baina oraintxe behintzat ez dut batere ikusten.

      Seguru gauza askotan ez gatozela bat, baina are seguruago askoz ere gehiago direla batzen gaituzten gauzak banatzen gaituztenak baino.

      Animo!!!

UTZI ERANTZUN BAT - DEJA UN RESPUESTA

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Aldatu )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Aldatu )

Connecting to %s