Home

Artículo de colaboración para Borroka garaia da! Autor: Kolitza

Podrá hablarse del fondo de la cuestión, del contenido del concepto de revolución socialista vasca, o como se quiera denominar, cuando ventilemos el problema del principio estratégico, que hoy antecede, delimitándola en todas partes, la discusión sobre el contenido revolucionario.

Debe discutirse el presupuesto técnico y científico, sujeto a unos supuestos principios de organización y actuación política, que pretende poder avanzar en materia de independencia y transformación social. Hablamos aquí del prejuicio hegemonista. Este punto de vista falso para la clase obrera, que hoy se ha convertido en ideología de coyuntura para la crisis (entiéndase ideología aquí en sentido marxista, es decir, como mistificación que desvía de la conciencia real, como falsa conciencia que cumple funciones políticas) este punto de vista digo, debe ser combatido dentro y fuera de nuestro país. Más si cabe en nuestro caso, cuando el criterio de organización, el principio estratégico, incluso el contenido del proyecto político de la izquierda abertzale descansa hoy, a secas, sobre los vaivenes de esa supuesta técnica recientemente adquirida por la burocracia y la política profesional, que pretende haber descubierto la piedra filosofal de lo político. Este mal no es endémico de nuestro país, sino que gravita sobre las conciencias de innumerables organizaciones políticas de clase que, habiendo hecho suya esta doctrina, han naufragado en la crisis actual.

La autonomía de lo político parece haber encontrado, en las imaginaciones de los nuevos seguidores de Ernesto Laclau, un padre en Gramsci. Lejos de esto, Gramsci defendió en todas partes la autonomía relativa de lo político, o el doble principio de la ‘unidad-distinción’ de la política con respecto a la economía. Entendido desde una esfera abstracta, no determinada por lo económico, el discurso moderno de lo político es incapaz de explicar las tendencias políticas a largo plazo. Para Gramsci, el principio de organización colectiva, de subordinación de la vida individual (arriesgar la vida), etc… no puede reducirse a lo económico, pero debe explicarse a partir de la estructura de lo económico, a escala social. No podía ser de otra manera, tratándose de un pensador marxista, se esté o no de acuerdo con sus consideraciones particulares.

Sin embargo los que han descubierto el principio de que cambiando de bando el bando contrario se te acerca, nos vienen denominando sectarios a los marxistas ya bastantes años atrás, por el mero hecho de que nosotros no cambiamos de bando. Aprovechándose de que el desarrollo de nuestras premisas de clase es lento, debido entre otras cosas a que parte de la coyuntura de la crisis casi desde cero, y a que los lazos organizativos y populares han sido suprimidos o fragmentados entre ilegalizaciones, disoluciones, y el nuevo centralismo de partido, antes unidad popular, nos ha dejado hasta ahora totalmente aislados y sin capacidad, concluyen que nuestro punto de vista es incapaz de eficacia estratégica. Su visión cortoplacista llega así a su cenit.

Hay que responderles lo siguiente: nosotros aspiramos a una hegemonía aplastante de la clase obrera en suelo nacional vasco y en el plano internacional, hegemonía organizada en torno a los principios de autonomía de clase, a la construcción de poder obrero como forma de soberanía inmediata y a una nueva concepción de la independencia, no sujeta a clichés social-demócratas del período de desintegración de los imperios europeos ni a políticas de fases impuestas desde la exterioridad burócrata intelectual. Porque estamos en el siglo XXI y no en el XIX, y el estado español no es un imperio. Para eso tenemos como fundamento objetivo de nuestra actuación la crisis, y no la opinión pública constituida, la ideología general y efectual, que nos da lo mismo. No porque seamos sectarios, sino porque creemos que la política simple trata de juntar lo que encuentra para intentar en vano sacar de la nada una hegemonía, mientras que la política real de la clase obrera, consiste en cambiar la composición sociopolítica, apoyar siempre y en todas partes a la organización de las manifestaciones espontáneas de lucha que se dan en la clase obrera, para una vez cambiada la composición de fuerzas sociales, poder juntar entonces una fuerza hegemónica de clase. Frente a este principio, incomprensible para los cortoplacistas, no escucharemos nada más que la invocación del sectarismo, y excusas para postergar la necesaria autocrítica de sus falsos principios abstractos de lo político.

Nosotros, a diferencia de ellos, estamos adecuados a los tiempos, a la estructura real de los tiempos, porque no nos sometemos al principio demócrata burgués de respetar la visión distorsionada de sí misma que tiene la sociedad actual, sino al fundamento objetivo de la crisis. Pero nosotros, a diferencia de ellos, tenemos un índice de desarrollo estratégico mucho más lento, y por lo tanto de largo alcance, y no es posible probar la eficacia de nuestros planteamientos de la noche a la mañana, como sí que lo es, por el contrario, comprobar la eficacia de quienes apuestan todo a los procesos electorales.

La cuestión puede plantearse, por lo tanto, de la siguiente manera: HEGEMONÍA O CRISIS.

CONCEPCIÓN HEGEMONISTA INTERCLASISTA DE LO POLÍTICO

Frente a la concepción política hegemonista, hoy mal denominada ‘populista’ (¡qué culpa tendrán los narodniki!), concepción que consiste en articular bajo un mismo paraguas, o bloque de significantes, a diferentes secciones de la sociedad, con voluntades políticas diferenciadas pero potencialmente conjugables, es necesario hacer (o repetir) la siguiente advertencia empírica:

Bajo ningún concepto la composición ideológica actual de la sociedad vasca, por sectores de conciencia y voluntad política, permite la articulación de una mayoría para construir un estado vasco, ni forma alguna de institucionalización política independentista. No hay posibilidad de que ese significante articule una mayoría en la situación actual, como no la hay de articular mayoría alguna de izquierdas en Euskal Herria desde un punto de vista meramente propagandista. En general, tanto la estrategia volcada a los resultados electorales, como la decantación independentista, como la transformación de la voluntad política independentista de clase en derecho a decidir burgués, a la autodeterminación mediante el voto, son otras tantas formas de claudicar ante las fuerzas reales existentes, constituidas por los intereses mediáticos, políticos y económicos de la oligarquía vasca, sea esta española o francesa.

Dicho sintéticamente: los números no dan para una estrategia semejante, que además es inviable como mera estrategia de espectáculo y abstracción política, no basada en un poder real. Es un suicidio político. Ninguna fórmula de las fuerzas políticas existentes en la así llamada ‘izquierda vasca’ permite generar un poder constituyente significativo en ninguno de los ámbitos importantes de la sociedad.
A valorar este concepto fetiche de estado vasco, república vasca, etc. totalmente neutro, carente de contenido, por lo tanto, no voy a entrar, porque no tiene si quiera sentido estar hablando de esto, en vez de hablar sobre la crisis como marco estratégico de partida, y sobre la posibilidad inmediata de constituir un poder obrero, que es el fundamento político sobre el que se puede realizar la actividad política de la clase obrera, se refiera ésta a la cuestión nacional, social, de género, etc. Todo lo demás no es más que propaganda y espectáculo demócrata, que sirve para mantener engañado y sometido a todo el personal, en una motivación desesperanzada a las personas mayores. Espectáculo construido para desviar la voluntad de transformación de la comunidad de lucha de la izquierda abertzale, esperando que algo se mueva en medio del bloqueo de fuerzas de clase.

CONCEPCIÓN DE CLASE, MARXISTA, DE LO POLÍTICO

Frente a la concepción superficial, autosuficiente y hegemonista de la política que todo reformismo mantiene y ha mantenido siempre, la concepción marxista de la política no se limita a articular a las masas diciendo lo que estas desean escuchar, o como ha dicho alguno, ”levantar las banderas adecuadas en el momento adecuado, etc…”

La política revolucionaria consiste en la única vía para romper los bloques políticos coyunturales, y consiste, como he señalado más arriba, en la política que se realiza sobre y a partir de la crisis capitalista como contexto objetivo y punto de partida estratégico. Sobre ese suelo objetivo de la crisis que desgarra la sociedad, se busca la transformación de los bloques sociales depauperados en bloques organizados, conscientes y articulados en torno a una estrategia de construcción de poder obrero, o no capitalista, capaz de responder de forma inmediata, no mediada por la burguesía, a las necesidades vitales de esos bloques sociales. Sobra decir que esa organización es la autoorganización, no introducida de modo externo por la burocracia o el delegacionismo, sino desarrollada por los mismos bloques, promovida por los elementos más conscientes de la clase obrera en esos bloques, pero de forma no separada o externa. Es en esta forma de hacer donde reside la clave para romper el bloqueo político que vive nuestro país, y para frenar el avance acelerado de posiciones que está desarrollando la burguesía frente a la clase obrera.
Revolución, por lo tanto, inmediata, pero de largo recorrido, de las fuerzas sociales desestructuradas de los principios de organización de la dinámica capitalista. Este principio organizativo de clase tiene capacidad para desarrollar tentáculos de intereses materiales y de voluntad política colectiva hasta las más altas capas de la clase obrera en un contexto de crisis. Es el principio de autonomía de clase, aplicado en todos los niveles, el arma organizativa que la burguesía vasca teme, y que Sortu está ayudando, conscientemente o inconscientemente, a mantener en estado letárgico permanente.

La crisis capitalista provoca desplazamientos en la estructura socioeconómica de la sociedad, o dicho de otro modo, desgarra a la sociedad, provoca grandes movimientos descendentes de rango social en amplios sectores de la población, genera grandes perturbaciones en la composición generacional de la población y en la reproducción social, desdibuja las fronteras ideológicas y rompe dogmas con la fuerza bestial de las necesidades de valorización, etc. En definitiva, modifica el fundamento objetivo de la sociedad. Eso está pasando en Euskal Herria desde hace ya diez años, y los hegemonistas, desprovistos de toda ciencia política más allá de la ideología del neo-populismo, que confunde el análisis con el consenso y la política con la propaganda, no han sabido dar respuesta a esta oportunidad. De este modo han demostrado ser, de paso, desafortunados incluso como oportunistas.

La ruptura de la dinámica estable de la sociología vasca es un hecho. El desorden está ahí, la desorganización del proyecto de vida prometido para grandes bloques de la sociedad, en especial para la juventud, es evidente. La desorientación político-ideológica de un amplio sector de la clase obrera vasca, antes firmemente encorsetado en la apoliticidad creada por la condición de clase media, salta a la vista. La política marxista consiste, precisamente, no en levantar banderas, sino en trabajar con las personas, de forma sistemática, por la politización conscientemente determinada de los gigantescos bloques sociales que se desprenden de la dinámica social capitalista a partir de la crisis. Politización que sólo puede darse bajo la ampliación de la conciencia de clase, de la conciencia de la necesidad de la lucha de clases, y la gradual estructuración de una nueva voluntad política colectiva de organización social a partir del principio de la autonomía obrera. Lejos de juntar de arriba abajo, sin cambios substanciales, a la mera opinión interclasista, se trata de juntar, de abajo arriba, la voluntad de poder de clase, bajo una nueva forma del poder social, basado en la propiedad colectiva, la producción colectiva, la lucha de clase frente a la burguesía, y la solidaridad de clase. Para eso es necesario dar respuesta a las condiciones de vida inmediatas de la clase obrera a través de esos principios, desde la organización de la misma clase obrera, organización tanto política como económica, y no desde las instituciones mediante atajos interclasistas que sólo llevan a la subordinación aplastante de los grandes bloques de exclusión social que están surgiendo y que vienen para quedarse.

Demostrar la potencia colectiva, organizativa, de la clase obrera, o dicho de otro modo la potencia política de la autonomía obrera con respecto al poder de clase de sus enemigos, es el medio más eficaz para construir una nueva hegemonía. La potencia convencerá, más que las palabras y la propaganda, a la mayoría social, hoy tendencialmente apolítica, de este país. Quienes apuesten por este principio estratégico, acertarán, aunque quizá sean derrotados. Quienes apuesten por articular los resultados político-ideológicos de la ciega dinámica capitalista, no conseguirán nada más que el bloqueo.

15 thoughts on “Hegemonistas y marxistas

  1. Mis felicitaciones, Kolitza, no tengo nada que añadir y menos aún que criticar a este estupendo escrito.

    Espero tus críticas comunistas revolucionarias (o marxistas, si prefieres denominarte así…) a mis comentarios, para así poder avanzar juntos en el debate sobre la nueva estrategia revolucionaria vasca (y mundial, claro está…) y la profundización de nuestra formación teórica.

    Izan ongi eta loru borrokari!

    Mikel Erro

    • Kaixo Mikel Erro!
      Haré lo que pueda, aunque escribes mucho últimamente y no tengo tiempo de seguir todos tus comentarios, estaré encantado de aportar en la medida de mis posibilidades.
      Ondo segi.

  2. Una confirmación brillante e inmediata de lo correcto de las ideas y planteamientos de Kolitza:

    http://www.berria.eus/paperekoa/2321/008/001/2017-02-23/eh_bildu_eta_pp_prest_agertu_dira_jaurlaritzarekin_aurrekontuak_adosteko.htm

    http://www.berria.eus/albisteak/131977/eusko_jaurlaritzaren_aurrekontuak_legebiltzarrean_daude.htm

    https://ehbildu.eus/es/instituciones/parlamento-vasco/11336-el-gobierno-vasco-tendra-que-elegir-entre-el-pp-y-la-mayoria-social-para-aprobar-sus-presupuestos

    PP, Podemos, EHBildu, denek “negoziatu” nahi dute PNV-PSErekin…

    Luego sigo con mis reflexiones…

    “La crisis capitalista provoca desplazamientos en la estructura socioeconómica de la sociedad, o dicho de otro modo, desgarra a la sociedad, provoca grandes movimientos descendentes de rango social en amplios sectores de la población, genera grandes perturbaciones en la composición generacional de la población y en la reproducción social, desdibuja las fronteras ideológicas y rompe dogmas con la fuerza bestial de las necesidades de valorización, etc. En definitiva, modifica el fundamento objetivo de la sociedad. Eso está pasando en Euskal Herria desde hace ya diez años, y los hegemonistas, desprovistos de toda ciencia política más allá de la ideología del neo-populismo, que confunde el análisis con el consenso y la política con la propaganda, no han sabido dar respuesta a esta oportunidad. De este modo han demostrado ser, de paso, desafortunados incluso como oportunistas.”

    Biba zu, Kolitza!

  3. hegemonia abstaktua ere bada lehen idatziak euskaraz egin eta ondoren erderara pasatzea gehiago irakurriko gaituztenaren esperoan.

    Egindako analisian, gauza askorekin ados. Orain, “la crisis como punto de partida” baina krisia, euskal herrian eta zuk diozun bezala XXI. mendean bada, askapen mugimenduaren krisia baino askapen paradigma soilik ekonomizistaren porrota ere agerikoa dela baiezta dezakegu. edo ez?

    ezker mugimenduak ez dauka une honetan kapitalismoaren aurreko priektu politiko errealik. Teorizismo gehiegi ikusten dut nik, egunerokotasunean langile herriaren beharrak ezagutzen ez dituztenek idatzitakoak gainera, pentsio miserableekin bizirauten diren agureen ondoan begiratu gabe pasatzen direnak, lan munduko kontraesanak usaindu ere ez dituztenenak… teoriarik onena izan dezakezu kolitza, kasik konbentzitzen nauzu. Eta bat egiten dut analisiaren oinarrian. Ni ere kezkatua nago politikaren ulerkera hegemonistarekin (inoiz azaltzeko kapaza izan ez naizen horri hitzak jarri dizkiozu…) baina… datuez gain, marxistak eguneroko borrokan haien teoria politikoaren hutsuneak ezagutu beharrean daudela uste dut, eta ez dakit zergatik baina hauek kale gutxi eta eremu mugatuan bakarrik testatu ditugula iruditzen zait.

    Ezin dugu bakarri iparraren inguruan eztabaidatu. Orain eta hemen langile herriare interesak defendatzea dugu lehen eginkizun, lerro nagusia eztabaidatu eta argitzen goazen bitartean. Eskertzen dut zure ekarpena,batez ere ez delako egungo praktika boikoteatzeko iritzia, benetako analisa baizik. Hala ere, esandakoa. Borroka ez da soilik etorkizunera begirakoa. orainean ere borrokatu beahr dugu, eta horrek etengabeko erabakiak hartzera garamatza. Hor zikintzen dira eskuak eta bizi kontraesanak.

    • Analisiaren oinarrian bat egiten duzula diozu, baina ez duzu azaldu zein den zuretzat analisiaren oinarria. Jarrera hedatua da artikulu/iritzi bat kritikatzea eta ondoren oinarrian bat egiten dela adieraztea, kritika horretan oinarri osoa baztertzen denean.

      Politikaren ulerkera hegemonistan realpolitikak berebiziko garrantzia izan ohi du bitartekari ideologiko gisa. Hala, erreala gaitasunen arabera determinatzen da, eta gaitasunak ideologia burgesak determinatzen ditu. Zerbait egin behar dela diozu, eguneroko beharrei erantzun; hegemonisten (eta erreformisten) bide berean errealitate dosi kapitalista da eskatzen ari zarena, kasuan kasu bandera bat astintzea. Izan ere, erreformismoarentzat teoria iraultzailearen eraikuntza teorizismoa da; ez du teoria praktika iraultzaile gisa ulertzen. Erreformismoarentzat praktika bat-batekotasuna da, gaitasun burgesen arabera definitutako erreala, kapitalismoa ekoizten duen hori.

      Teoriarekiko bazterketa oso hedatua da; hain da hedatua ezen orokorrean buelta ematen zaion eta teoria gehiegi ekoizten dela ondorioztatu, justu aurkakoa denean: aipatzen dituzun errealaren aplikazioak eguneroko ogia dira. Orain eta hemen langile herriaren berehalako interesak defendatu egiten dira. Ez direnak benetako interesak, zuk diozun bezala, kontzientzia faltsuak determinatutako interesak baizik. Hau da, eskubide burgesean jasotzen diren langileriaren interesak dira.

      Zure planteamenduek, azken finean, kritikatzen duzun horretara eramaten dute: teorizismora. Izan ere, alde batetik teoria dagoela diozu, bestetik praktika dagoen bitartean. Hau da, teorizatu behar da, baina aurrena praktika zehaztu dezagun. Ez al da, baina, teoria praktikarako gidalerroa? Ez al da, zentzu horretan, teoria bera praktika iraultzailea? Ez al zara eskatzen ari, bada, langile klasea erresistentziara mugatzea eraikuntza iraultzailera bideratu beharrean?

  4. “EH Bildu eta PP prest agertu dira Jaurlaritzarekin aurrekontuak adosteko

    Abstentzioaren bidez onartzea proposatuko lukete subiranistek, eta babestea popularrek. Elkarrekin Podemosek zail ikusten du akordioa

    BERRIA, 2017-02-23 / Jokin Sagarzazu”

    “Todo lo demás no es más que propaganda y espectáculo demócrata, que sirve para mantener engañado y sometido a todo el personal, en una motivación desesperanzada a las personas mayores. Espectáculo construido para desviar la voluntad de transformación de la comunidad de lucha de la izquierda abertzale, esperando que algo se mueva en medio del bloqueo de fuerzas de clase.”

  5. Kaixo ezezagun!

    Ekonomizismoa eta marxismoa ez dira gauza bera. Krisi kapitalista eta ezker abertzalearen krisi politikoa gauza bera ez diren moduan.
    Nik artikulu honetan krisi kapitalista oinarri gisa hartu behar dugula esaten dut, ez dut inon ere hitz egin aipatzen duzun ”askapen mugimenduaren krisiaz”.
    Are gutxiago hitz egin dut nik ekonomiaz. Krisi kapitalista, marxismotik ulertuta, krisi soziala da, ‘ekoizpen eredua’ gizarte osoaren forma den heinean, eta ez soilik bere egitura ekonomikoa izendatzeko kontzeptua. Krisi kapitalista gizartearen determinazio ekonomikoek sortzen dute baina determinazio ekonomikoetatik kanpo dagoen metabolismo sozial orokorra kolokan jartzen du. Hain zuzen ere horregatik da krisialdia sistema kapitalistaren barnean borrokarako markoa ezartzen duena, ekonomiaz haratago, gizarte osoa kolokan jartzen duelako. Marxismoak erabiltzen duen krisi kontzeptua ez da, beraz, ekonomizista. Sistema kapitalista, ordea, ekonomizista da!

    Bestalde, ”paradigma ekonomizistaz” hitz egiten duzularik, apunte batzuk:
    ”…egunerokotasunean langile herriaren beharrak ezagutzen ez dituztenek idatzitakoak gainera, pentsio miserableekin bizirauten diren agureen ondoan begiratu gabe pasatzen direnak, lan munduko kontraesanak usaindu ere ez dituztenenak. (…) Orain eta hemen langile herriare interesak defendatzea dugu lehen eginkizun..”
    Nire pertsonari buruz egiten dituzun iradokizun faltsuetan sartu gabe, esatea zuk diozun bera esaten zutela, hain zuzen ere, ”ekonomizistek”, hau da, marxista errebisionistek zein sindikalista erreformistek, bai XIX. mende amaierako sindikalista errusiarrek (bilatu ezazu interneten ekonomizista hitza), zein bigarren internazionalak, mugimendu marxista iraultzailearen aurrean (espartakistak, konsejistak, sozialista iraultzaileak, etab). Hau da: gaur eta hemen langileen interes ekonomikoak bermatu. Ikuspegi marxista iraultzaile batetik, ordea, gauzak guztiz kontrara egin behar dira: berehalako interesen borroka ekonomikoa estrategia politiko orokorraren baitan txertatu hasieratik, interes ekonomikoen borroka langile subordinazioaren betikotzearen aurkako borroka estrategikoaren baitan kokatu hasieratik. Horregatik beharrezkoa da autonomia zientifikoa langileriarentzat, bestela geure egoerari partxeak jartzera kondenatuak gaude. esaterik ez dago, krisi kapitalistak aukera hori ere lekuz kanpo utzi duela.
    Estrategia politiko iraultzaile erradikala garatu ezean, langileriak ustez dituen interesak ganorazko diagnostikorik gabe defendatzeko premiari erantzunez, erreforma eta subordinazioan sakontzea baino ez da lortzen, enpresa txikien eraikuntzan jauzi, kooperatibismoz inperialismoa akritikoki sustatu, industria jabearen interes protekzionistengatik mobilizatu, ustezko langile alderdi burokratei bozka eman, ondo norabidetu gabeko greba zikloetan jauzi, aliantza toxikoak piztu, aldarrikapen apolitiko ekonomizistak elikatu gerora ultraeskuindarrek kapitalizatu dezaketen lana eginez…. Oro har, langileriaren klase borrokari funtsa emango dion proiektu politiko estrategikorik gabeko jarduna nonahi garatu. Horra hor ekonomizismoaren akatsa. Beraz, artikulu hau ekonomizista dela iradoki duzu, eta are gehiago, jarduera iraultzailea krisialdian kokatzea ekonomizista dela, baina guztiz kontrara.

    Ildo horretan, ez dut ulertzen zertarako behar duzun analisia egiten duen ‘pertsonaren’ inguruko susmo txarra, teorizista, hedatu. Iradokizun faltsua da zeurea, ni ez naiz teorizista (teoria hutsa eta praktikatik urrundua egiteko joerari hala deitzen badiozu behintzat). Teoria soilik praktika norabide egokian garatzeko ekoizten dugu langileok, klase borroka existitzen denetik. Beraz ez gaitezen horrelako saihesbide propagandistetan erori. Zientziak analisiak ekoizteko ez du koplarik erabiltzen, ez du hesi edo traba moralik izan behar, eta batzutan mingarria bada ere, gauzak argi esan behar dira. Horrek ez du esan nahi teoria errealitatetik urrun ibiltzen denik, baizik errealitatetik gertuegi akaso. Kontraesan gehiegi agerrarazten direnean, horrek ez du esan nahi teoria zeruan dabilenik, baizik kontrara, teoria oso gertu ari dela ehuntzen. Modu honetan agertzen zaizkigun kontraesanak ez dira ‘moralak’, baizik estrategia eta egunerokotasuneko jokabidearen, epe laburrerako ekiteko moldeen artean agertzen dira, eta ahal den heinean ezabatu behar dira, estrategiak porrot egin behar ez badu. Kontraesan moralak utz ditzagun lasai, nork ez ditu ba? baina, nolabait esatearren, taktika politikoa eta estrategia politikoren artean ez da kontraesanik egon behar. Horregatik analisia, mapari argia emateko.

    ‘Ezker mugimenduak ez dauka une honetan kapitalismoaren aurreko proiektu politiko errealik’, hala diozu zuk: nire ustez, langile mugimendua da sujetu, era antolatuan ekiten duenean, eta ez ezker mugimendua. Beraz, esaten duzuna agerikoa izanda ere, kontua da nire ustez dagoeneko gaizki hasi zarela ikuspuntu horrekin, eta hortara doa artikulu hau. Ezker mugimenduak ez orain, ez iraganean, ez inoiz ez du izango kapitalismoaren aurrean ezer egiterik, kapitalismoarekin batera baitoa bere jarduera politikoa. Kapitalismoaren barnean bizi den klase ertain ezkertiarra da ‘ezker mugimenduen’ gidaria, langile goi kapa, eta burgesia txikiaren artean sortzen den bloke sinbiotikoa.
    Baina langile mugimendua ez da existitzen gaur Euskal Herrian, garaitua izan da, europa osoan bezalaxe, bere autonomia politikoa deseginda, eta berpiztu beharrean gaude. Pero la mala situación organizativa no puede ser excusa para caer en brazos del cortoplacismo, de la claudicación política a cambio de satisfacer (tan sólo en nuestra imaginación) las necesidades inmediatas de nuestra clase. Sólo nuestra clase puede salvarse, mediante la lucha de clases, mediante su autonomía política, mediante un programa revolucionario.

    Azkenik, aipatu denboren kontua: borroka orainaldian jokatzen da, noski. Hemen eztabaidagai duguna, hain zuzen ere, orainaldiko praktika, orainaldiko bidegurutzea baino ez da. Baina orainaldiak etorkizuna baldintzatuko du. Eta etorkizunerako galdegiten dugunak orainaldiko jarduerak zehaztu.

    Eta noski, asmoa ez da politika faltsua boikoteatzea, jendeari bere akatsa ikustaraztea baizik. Bitartean, analisi iraultzailea elikatu dezagun.

    • kaixo kolitza,
      hasieratik esango dizut ez dudala zure besteko gaitasun teorikoa pareko eztabaida emateko. Beraz, dudan jakintzarekin erantzuten saiatuko naiz, gerora jarrizkiozu zuk puntua i guztiei, ahalik eta analisi zorrotzena gera dadin….

      Bide batez Zurruri ere erantzungo diot, edo behintzat saiatu erabilitako hizkuntza akademikoa ulertzen ez baitut (imaginatzen dut ez nik ez eta unibertsitatea zapaldu ez dugun beste askok ere ez… badakizu jakintza ez da bakarrik zer dakigun, inguruekin nola konpartitzen dugun baizik… baina tira, batzuk irakasle papera ondo sinetsi duzue…)

      Analisiaren oinarria Zurru nik hemen identifikatzen dut:

      “la política simple trata de juntar lo que encuentra para intentar en vano sacar de la nada una hegemonía, mientras que la política real de la clase obrera, consiste en cambiar la composición sociopolítica, apoyar siempre y en todas partes a la organización de las manifestaciones espontáneas de lucha que se dan en la clase obrera, para una vez cambiada la composición de fuerzas sociales, poder juntar entonces una fuerza hegemónica de clase”

      oinarrian ados nagoela esaten dut, egun bolo bolo darabilten politika likidoak… nazkatzen nauelako, eta bide batez ere sinetsita nagoelako modak sortzeaz gain botere gutxi eraikitzeko gai dela. Horretan nago ados, benetako boterea da eraiki behar duguna, kapitalarekin disputatu behar duguna.

      Ekonomisizmoa, teorizismoa… besterik gabe esan nahi dudana da:
      1- teoriarik onena izanda ere galdu daiteke. Arrazoia izatea ez da nahikoa. Kolitzaren analisiak eskertzen dira, azterketa orokorra, askotan aipatzen ez diren korapiloak… mahai gaineratzen dira eta hori beti da eraikitzailea. Hori bai, analisia eta estrategia ez dira gauza bera. Ni analisiarekin ados egon naiteke, baina errealitatea iraultzeko estrategi desberdin bat planteatuz.

      2- Askapen mugimendua ez duzu aipatu. Ados. Baina ez gara berriak. Euskal Herrian langile mugimenduaren aldarria eta boterearen eraikuntza borrokatu duen bakarra ezker abertzalea izan da (zentzurik zabalenean ulertuta). Analisiok eta proposamenak, (hemendik bueltaka dabiltzan guztiak) komunitate politiko bera dute xede. Zergatik? langile herriaz hitz eginda ere (analisi kategoria gisa) subjektu moduan guztiz txikitua eta desagertua dagoelako, eta EA delako artikulazio berri batean lagundu dezakeen indar iraultzaile bakarra. Horregatik bertatik edan eta bertara egiten dira planteamenduak, eta ez eremu honetatik kanpo gure buruak kokatuaz eta hasiera berri bat eraikiz.

      3- Bide honetan, Ezker Abetzaleak nire ustez baditu emantzipazio prozesuei egindako ekarpen konkretu bat baino gehiago, baina azpimarragarriena dena, sektarismo eta dogmatismoak alde batera utzi eta forma propioa hartu duen borroka garatzen jakin izana da; langile herriaren kontzientzia maila igotzeko bokazioz baina betiere errealitatearen azterketa egokia eginez. Klase identitatea, subjetibitatea… determinantea ari da izaten ezein borroka martxan jartzeko.

      Beraz, besterik gabe. Teoria asko bai, baina praktikak ere teoria sortzen du. 50 urteetako ibilbideak utzitako praxiaren ondorioak ulertu gabe nekez ekingo diogu XXI.mendean euskal herrian iraultzari.

      barkatuko dizkidazue nire analisi akatsak. Batzuk ez dugu izan aukera ezta denborarik marx… zuek bezala irakurtzeko eta ziur gauza askotan oker gaudela. Hori bai, atera ditugu ondorio nahikotxo gure eguneroko borrokatik. Zurru, ikasi ezazu horri balioa ematen, galoi bakara zenbat irakurri duzunaren arabera jartzen badugu….

      OH: kuriosoa da orain zenbat marxista zaudeten eta zuena egi bakar eta iraultzarako aukera bakarra bezala saltzea. Nik konfidantza osoa dut marxistengan. Baina kasu, herri honetan burges txiki pilo bat, marxismoan formatu gabeko langile gehiago… bizitza emateko prest egon dira askatasunaren alde. Ea zuek zer emateko prest zaudeten eta zer galtzeko prest.

      OH2: denboraz estu eta idatzi eta jarraian klik barrura…

      • Iepa ezezagun,

        Berriro jauzi zara iradokizun pertsonaletan, ”Batzuk ez dugu izan aukera ezta denborarik marx…zuek bezala irakurtzeko… ea zuek zer emateko prest zaudeten eta zer galtzeko prest…” etab. Propaganda hori albo batera uztera gonbidatzen zaitut. Batzuk urte luzeak daramatzazkigu Euskal Herriko kale, auzo eta herrietan lanean, kolektibo eta antolakunde ezberdinetan, martziano ezezagun gisa aurkezten gaituen propaganda nonahi aurkitu izanagatik ere.
        Zure esaldiekin bi gauza iradoki dituzu: batetik, marxistok ez dugula kalea zapaldu eta martetik gatozela gure teoriekin. Bigarrenik, bizia emateko prest egon direnen artean ez direla marxistak egon, baizik soilik burges txiki ”pilo bat” (seguru al zaude?), eta marxismoan formatu gabeko langileak. Errealitatea, ordea, oso bestelakoa da: langile mugimendu internazionalaren zati erraldoi bat marxista izan den heinean, iraultza saiakera andana burutu diren heinean, uste dut marxismoa metodo gisa erabiltzen dugunok, bai Euskal Herrian zein mundu osoan zehar, aski frogatu dugula gure konpromezua. Beraz errespetu pixka bat honekin ere, izan ere, ez dut uste ”teorian ez oso jantzia egoteak” aitzakia gisa erabili dezakezunik iradokizun eta baieztapen horiek etengabe egiteko.

        Bestalde, marxismoa hitz potolo, nahasi eta akademikoekin konektatzen duzu. Hori ere propaganda dela esango nuke. Marxismoa-kontzeptu zail eta nahasiak-minoria sektarioa-langile autonomia politikoa- sekuentzia, burgesiaren eta interklasismoaren kontzepzio propagandistikoa da, bai marxismoa tresna teoriko gisa, zein langile autonomia antolakuntza tresna gisa jokoz kanpo uzteko. Hitz batez esateko: langileria menpean mantentzeko, berezko zaizkion botere politiko eta organizatiboetatik isolatuta.
        Marxismoa langileriaren tresna TEORIKOA den heinean, tresna konplexua da. Soziologia eta ekonomia burgesa interklasismoaren tresna teorikoak diren heinean ere, herri xumeak ez du zertan ulertu bere kontzeptu teknikoak. Non dago ezberdintasuna orduan? Zergatik gu sektario eta besteak ez sektario? Hegemonismoa-kontzeptu zail eta nahasiak-minoria burokrata sektarioa-interklasismoa- bezalako sekuentzia bat ere egin genezake, propagandan jauziko bagara. Ez dut uste Sortuko herri bateko edozein militantek ”hegemonia, siginificate vacío, edo impuestos progresivos” bezalako kontzeptu interklasisten esanahia ulertuko duenik.

        Goazen harira: zuk ze irizpide analitiko, ze metodo erabiltzen duzu zure praktika politikoan erabakiak hartzeko?
        Marxismoak, metodo politiko gisa, hurrengoa du oinarri: langileriaren arazo ekonomikoak ezin dira sistema kapitalistaren barnean konpondu. Ondorioz, ezta burgesiaren fakzio ezberdinekin eskutik helduta erreforma eskatuz. Zer eskutatzen dute langileriaren arazo ekonomikoek euren itzaletan? Erantzuna: langileriaren subordinazio politikoa, kapitala eta soldatapeko lanaren arteko erlazioan eraikitako gizartean. Gobernalitate eredu ezberdinek, neoliberalismoak kasu, eta berauek sortzen dituzten koiunturako arazo sozialek, kapitalismoaren zanpaketa eta menperatzea ezkutuan usten dute- Oinarrizko klase erlazio horrek, soldatapeko lanean gorputza hartzen duen erlazio horrek, fase historiko ezberdinak garatzen ditu, bere bideragarritasun ezara heltzen den arte (krisi estrukturala). Beraz, langileriaren interes ekonomikoak soilik bere interes politikoen barnean txertatu daitezke, azpian, oinarrian dagoen klase menperakuntza, aginte politikoa erdigunean kokatuz. Hau da, soldatapeko lanaren eta bere gaineko esplotazioaren arteko erlazioa agerian utziz eta berau suntsituz. Hori da gaur egunean, krisialdi erdian langileok (gazteok, emakume langileek, prekarioek, pentsionistek, langabetuek, haurrek, etab…) garatu behar dugun printzipio estrategikoa, norabidea.

        Oinarri marxista hau ezabaida politikoaren egunerokotasunean txertatzeak ez dauka martzianotik ezer. Minorian edo maiorian, PRAKTIKAN langile autonomia politikoa mantentzea hil ala bizikoa da. Eta printzipio organizatibo horretatik abiatuta, helburu sozial eta politikoak langileriaren ikuspuntutik definitzea. Horrek ez du esan nahi zenbait burges txikik ezin dutenik euren ekarpena egin, betiere euren helburua klase zapalkuntza eta kapitalismoa suntsitzea bada. Bestela, interklasismoz definituriko helburu politikoek ez dute inolaz ere arazoa konponduko, ezta ere langileriaren berehalako beharrizan materialak bermatuko.
        Hor dago garrantzizko gakoa, eta hori ari nitzaizun kritikatzen, uste baitut ez zarela horretaz kontziente, hau da, langileriaren egoera ekonomikoari aurre egin nahi diozula, baina helburu politikoak burges txikiekin definituz (ekonomizismoa). Horra hor kontraesana zeure ikuspegian.

        Bueno ba, ondo segi, eta hausnartu ezazu propagandarena, zure teilatura harriak botatzen zabiltzala uste baitut.

      • Ezezagun… hizkuntza akademikoa? Unibertsitatean ikasia? Lasai, marxismoa unibertsitatean ikasi ahal baldin bada halakorik egin duenarentzat errespetu osoz, nik marxismoa nire kabuz edota jende desberdinarekin harremanean ikasi dut, ez unibertsitatean. Puntuz puntu:

        1- Teoriarik onena izanda ere galdu daitekeela diozu. Teoria praktikatik banatutako errealitate gisa definitzen jarraitzen duzu, edo behintzat hori ematen duzu aditzera. Teoria onenarekin galdu daiteke praktika oker bat aurrera eramaten bada; baina jakizula ez dagoela praktikarik teoria bitartekari ez duenik. Ondorioz, porrotera daraman teoria ezin da teoria onena gisa aurkeztu. Tematzen bazara ere marxismora teorizismora murrizten, norberaren adierazpenetan norberaren mugak antzematen dira. Berdin analisiari dagokionez. Analisiarekin bat etor zaitezke baina estrategiarekin ez; ez dut ulertzen, ordea, estrategiarekin lotura ez duen analisia egon daitekeenik. Errealitate objektiboa bera aktibitate subjektibo moduan antzematen dugu; subjektu gisa errealitatean dugun praktika analitikoa bera estrategiak determinatua da eta estrategia determinatzen du.

        2- Analisi eta proposamenek ezker abertzalea dutela xede diozu, bera delako subjektuaren artikulazioan lagundu dezakeen indar iraultzaile bakarra. Parte batetan arrazoia duzu: artikulazio horretan lagundu dezake, ezeztatu beharreko ezeztapen gisa. Ezker abertzalea, ordea, ez da xedea, eta mugimendu iraultzailea ezinbestean bertatik kanpo jaioko da.

        3- Sektarismotik eta dogmatismotik kanpo aipatzen duzun hori argiki marxismoaren errebisionismoan kokatzen da. Orain arte marxismoaren oinarriak jipoitzen saiatu zara, eta, azkenik, ohiko errekurtsora jo behar izan duzu: dogmatismoa. Gainera ezker abertzaleak klase subjektibitatea lantzen duela iradoki duzu: edozein kasutan, klaserik ordezkatzen badu, ezker abertzaleak burgesia txikia ordezkatzen du, langile aristokraziarekin batera. Horregatik bere subjektua Euskal Herria da, eta ez langile klasea, Euskal Herriaren atzean ezkutatzen dena interklasismoa delako, edo klase adiskidetzea, burgesia txikiaren balantzaren legea.

        Bukatzeko Kolitzak esan dizuna errepikatu nahiko nuke: utzi balorazio pertsonalak. Nik ez dut ez galoirik atera ezta irakurri dudana aipatu. Konplexurik baldin baduzu hau ez da konpontzeko gunea. Hori bai, “egi bakar” aipatzen duzula, posmodernoen erlatibizazio abstraktuak erabilita, egia konkretua da, eta batzuek egia determinatzen duen posizioaren araberakoa dela saltzen trebeak bazarete ere, errelato anitzen posizio sasi-demokratan eroso bazaudete ere, behintzat jar zaitezte langile klasearen egiaren aldean eta ez ezazue jarraitu, orain arte bezala, burgesiaren partean.

  6. Ezezagunari:

    Asmo txarrekoa hori, abstraktuan nominalizatutako izendatzaile edota marko teorikoak apelatzea bultzatzen duen ohitura; esandakoa bat-batean subjektu konkretu batekin erlazionatzea eta identifikatzea ezinezko egiten dituen bera. Honi eskutik, analisi zientifikoak (sakontasun mailagatik agian) behar-izan soziopolitiko “errealengandik” berizirik ageri diren insinuazioa doakio. Batik bat, testuaren esanahia idazlearengandik abstraitzen baituzu. Formula ahula, izan ere, teoriaren eta pertsonen arteko disjunziora mugatzen dira honen emaitzak, Kolitzaren idazkitik abiatuta teoriko “tipoarekin” harremantzen duzu berau, akatsa eta okerra: arazoari konponbidea eman nahian (garrantzitsua dena oso, hau da, enuntziatuak berauek ekoiztu dituzten pertsonekin identifikatzea) ezintasun berak baldintzatu zaitu hasieratik, eta soluzionatu nahi zenuen hori erreproduzitu. “Hegemonistas y marxistas” artikuluarekin bat egiten duen iruditegian oinarrituz teoriaria (kontzientzia subordinatuaz) teorikoari gailendu diozu: idazlearengandik abiatu beharrean, eta ondoren hau bere artikuluarekin bat eginez, artikuluaren espektro ideologikoari men egin eta pertsona epaitzen ahalegindu zara… horra hor zure lehen hanka sartzea.

    Seguruenik, honen jabe izan gabe ere, zure iruzkinak Kolitzak jorratutako lanarekin zuzenki harremantzen den problematika inmediato bat elarazi digu. Teoria ekoizten duten agenteena (ekoiztu esanahi marxistaz: distribuitu, kontsumitu, eta batez ere kasu honetan kontsumituarazai…) seinalatzeko beharra. Esan nahi baita: teoria apelatzearen ondorio zuzena den immunitate pertsonala amaitzearena, esanahia mintzatzen diren horietara erreduzitzearen arazoa, edo errespontsabilitate politikoak ezartzearena adierazpen askatasun burgesari (gure kultura militantean horren dagoena edatua).

    E. Laclau gisako eklektiko burgesak frogan jarri gabe berauen pentsamendua barneratu duten horien errespontsabilitateaz ari naiz. Ez direnak gutxi: instituzio akademikoetatik teoria feminista ekoizten duten zenbait, antolakunde batzuen arduradunek ikasi duten pentsamolde bakarra ere bada, ondorioz burgesiaren oinarrizko epistemologiara subordinatutako teoria interklasita hauek militantzian sustatzen ari dira… Grasmci bezalako autore marxistak terreno arrotzetan lurperatzen dituzte ehorzleok impune mantentzen dira teoriaren salbuespen egoera honetan, ez baita izan, ideologia subordinatu horiek (eta kontzienteki edo inkontzienteki hedatuta ere, objektiboki, langileriaren kontrako suertatzen direnak) delimitatu, konfrontatu eta mugatuko dituen talde kontzeptual gorpuzturik (balego, praktikoki “a raya” mantenduko lukeena langilearen autonomia politikoa kanpotik kondizionatzen duen hori; berriz ere, teoriaz mintzatzean pertsonetaz ari baikara). Larria da, izaten ari den heinean, pentsamendu burgesaren profesionalek langileriaren balizko gaitasun iraultzaileei jartzen dizkieten traben agerpena. Argi geratu dadila ez dudala pertsona horien intentsio oker kontzientean identifikatzen kasu denetan, ez beti, hala ere sarritan bai…

    Hegemonia abiapuntutzat duten sasi estrategia iraultzaileek (kolitzaren testuak ondo azaltzen duen modura) kontzeptu hutsetara erreduzitzen dituzte izan metabolismo sozial burgesaren botere eta indar koerlazio opresoreen emaitza diren eta hauek inplikatzen dituzten kategoriak. Borondateaz, demokraziaz edota erabakitze eskubideaz ezin daiteke forma “puruan” mintzatu, hauen errealizazio sozialak barnebiltzen duen errealitatea aintzat hartu gabe ez behintzat. Hori dela eta, formazio sozial kapitalistaren emanazio ideologiko legez agertzen diren kategoria formalok, inplikatzen dituzten determinazio sozialengandik abstraitzean eta neutralitate susmagarri batez baliatzean, kapitalismoaren errealitate ontologikoak eskeintzen dizkigun kontenidoz mamitzen ditugu gure pentsamenduak: eta jarraipen logiko nahitaezkoa izaki, gure estrategiak eta bizimoduak. Berez esanahi trinkoak dituzten kategoriak (eta zientzia politikoan kontzeptu baten esanahiak errealitate soziopolitiko zehatzak adierazten ditu, halaxe bere aukera dialektikoak) jarrera iraultzaile batez ornitu nahiean, gaitasun iraultzaileak dira pentsamolde kapitalistetara subordinatzen direnak; izan ere, gure egiten ditugu (nahieran erabili ahalko balira bezala kontzeptuak) formazio sozial kapitalista eta honen klase menpekotasuna erreproduzitzera begira sortu diren subjektibitateak, kontzeptu horiek inplikatzen duten gauzen egoera legitimatzen baitugu praktikoki (hauek ez baitute gauzen egoera hori gainditzeko baliabiderik eskaintzen, ez pentsamenduari dagokionez, ezta estrategikoki ere).

    Honen aurrean, hau da, adierazle “puruen” etengabeko harremantzearen ordez, zeinak burgesiak aldez aurretik emandako esanahietara alienatzen gaituen, metonimiarik onartuko ez duen eta polisemia debakutzan behar lukeen jakintza artikulatzea beharrezkoa du proletargoak: esanahi multzo estrukturatu eta gorpuztua. Bederik, estrategia iraultzaileak oztopatzen dituzten protesi burgesak koakzionatuko dituena. “Gauza bakoitzari bere izenez” esamoldearekin laburbildu nezake esandakoa, baina “izendatzaileari izendapena” gehituko nioke.

    Amaitzeko, hona hemen eklektizismo eta manipulazio burgesa asimilatu dutenentzako adibide bat; Bere ibilbide teoriokoa kolpexua izan arren, batik bat Kartzelako kuoadernoak idazterako orduan bizi izan zuen zentsuragatik (zeinak asko aldrebestu zuen bere teoriaren ulerkera)Grasmcik berak errespetu apur bat merezi baitu, baita bere oinarri marxistek ere: “no es con los demócratas, con los masones, con los republicanos, con quienes se debe aliánzar. era fácil criticar a estos grupos políticos; bastaba demostrar que su contenido político y económico era esencialmente burgués, porque nuestro partido, ya salido de la minoridad, no podía sostener por más tiempo el contacto con éstos”. (LOS BLOQUES, Avanti, XX. urtea, 160. zenbakia, 1916).

  7. Eztabaida gaur egungo egoera soziopolitiko errealean argiki kokatuko balitz, aunitz irabaziko genuke denok konkrezioan eta zehaztasunean. Eta ulergarritasunean ere!

    Laburkiro errateko: Ezker Abertzale Erreformistak aurrera segitzen du bere proiektu instituzionalista, elektoralista eta desmobilizatzailearekin, PNVren orbitan gero eta aergiago. Hau da, SORTU, alderdi sozialdemokrata gidaria eta kontrolatzailea, denen “abangoardia”, bidea markatzen eta zehazten, eta atzetik, ahal bezala segika, beren satelite sindikala (LAB), gaztea (ERNAI), elektorala (EHBildu), “giza eskubideena (SARE), baita fagotizatu (nahi) dituen bertze antolakunde guztiak ere: EPPK, EIPK, EHE, Independentistak sarea, adibidez. ETA izenez agertzen den SORTUren frankizia eta azpikontrata atzendu gabe…

    Honen aurrean, eta honen aurka, Ezker Abertzale Iraultzaileko sektore plural eta ezberdinak antolatzen hasiak gara duela gutxienez 8 urtetik, 2009ko azaroaren 14an Mitchell printzipioak inposatu zirenetik. Emeki emeki eta zailtasun haundiekin…

    Amnistiaren aldeko Mugimendua dugu, erresistentzia iraultzaile honen aitzindaria eta eredua, eta horrekin batera berrriki sortu den Herritar Batasunaren eztabaida, zeina baita elkargune eta konfluentzia bat (Eusko Ekintza, Euskal Herriko Komunistak, Askatasunaren Bidean, bertze zenbait talde eta militante independente asko…). Mugimenduak ikusten dira gazte erakunde independentista eta sozialista iraultzailea antolatzeko erreformismotik kanpo (Kantauri txostena) eta Ikasle Abertzaleak antolakundeak segitzen du bere borroka guztiekin, euskal gazte iraultzaileak elkartuz eta mobilizatuz, eta aldi berean egurra etengabe jasoz… Errepresioari autodefentsa ekimena abiatu da, Aurrerantz talde iraultzailea ere sortu da, eta abar…

    Ene ustez, eztabaidak beharko luke izan zernolako teoria iraultzailea(k) behar d(it)ugun Euskal Herri Langilearen askatasuna lortzeko, Euskal Langileriarena bereziki, eta beraz, Independentzia, Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea erdiesteko nolako estrategia diseinatu behar dugun hurrengo urteetan. Baztertu gabe, bistan da, Feminismoa eta Ekologismoa. Hau da, nolako sintesi teoriko berria behar dugun XXI. mendeko hasiera honetan, Marxek XIX. mendean eta Leninek XX. mendean egin zuten bezala.

    Hau da, ene aburuz, gaur egun behar dugun eztabaida, eta horretan Kolitzaren ekarpena interesgarria da. Teorias iraultzailearen arloan lan erraldoia dugu zain. Eta Euskaraz egiten badugu, hagitzez hobeki Euskal Herri Langilearen benetako askatasun osoarendako.

  8. Creo que pones el dedo en la llaga, Kolitza: la concepción laclauista de la “hegemonía” es claramente un callejón sin salida, sobre todo en estos tiempos en que la reforma se ha vuelto imposible: un mero poner palitos en las ruedas de la apisonadora capitalista, cuando la única “reforma” que se puede hacer y de hecho se hace a diario es la reaccionaria. Además se habla de “hegemonía” y “centralidad” cuando en realidad sólo se trata de una deriva hacia la derecha (el centro) que vacía de contenidos y capacidad de lucha a la izquierda, dejándola a merced de la burguesía y sus múltiples manipulaciones.

    Tal y como lo veo yo, la única opción sensata es la de desligarse de esa tendencia pseudo-posibilista (por que en realidad es utópica) y pseudo-reformista (porque no reforma prácticamente nada) y centrarse en organizar el polo revolucionario. Con la ventaja de que, a mi entender, hoy día ese segmento reformista ya ni siquiera cumple la función clásica de transferir fuerzas hacia el segmento conservador más puramente burgués (demasiado expuesto por su propia determinación explotadora, corrupta y autoritaria para ser ya atrayente), sino que lo que realmente hace es despertar y pre-formar a los sectores sin consciencia, despolitizados, de la sociedad (en particular su clase trabajadora), con un recorrido por lo general muy limitado. Eventualmente esa gente se da cuenta en su gran mayoría del fiasco de la reforma imposible y deriva a la izquierda más seria, aunque si ésta no está organizada, esas fuerzas potenciales se dispersan (p.e. en la abstención por hartazgo y descreímiento, en el individualismo aislacionista-depresivo).

    Por eso creo que la organización de un polo revolucionario inteligente, no sectario, plural y coherente, es fundamental en este momento histórico para poder avanzar, no ya en los próximos dos o cuatro años sino con vistas a una o dos décadas, período en el que las contradicciones se volverán absolutamente inmanejables muy probablemente, dando lugar a procesos revolucionarios de algún tipo (impredecible en el detalle) que habrá que afianzar y llevar a buen puerto. Ahora, mientras la cadena de transferencia ideológica se mueve implacable hacia la izquierda (a causa de la hiper-agresividad burguesa y la imposibilidad del reformismo), hay que concebir la hegemonía no como una rebaja de contenidos absurda, sino como una acumulación de fuerzas en la izquierda radical (revolucionaria, rupturista, genuinamente transformadora y esencialmente de clase) y la organización de las mismas con vistas a un futuro no muy lejano en el que debería ser una fuerza decisiva.

  9. irakurtzen dut hori guztia eta inpresio batekin gelditzen naiz, aizue marxistak, badakizue nola antolatzen den sozialismo batean gizarte bat? ekonomia, lantokiak…? zer produzitu, nola banatu? nagusirik egongo den, zer iiritzi duzue kooperatibei buruz? entsaioren bat, frogaren bat ari zarete bultzatzen? oraindik jarraitzen duzue aldarrikatzen “langile klasearen bapateko erantzun autonomoa” dela sozialismoaren oinarri eta jomuga? Mesedez, utzi behingoz hainbeste hitz iraultzaile eta hitzegin mesedez marxismotik espero den beste mezu ulergarriago batekin.

UTZI ERANTZUN BAT - DEJA UN RESPUESTA

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s