Home

bj

(Debajo en castellano)

Borroka garaia da! webgunerako kolaborazioa, egileak: Jon Iurrebaso Atutxa, Fermin Santxez Agurruza, E.T.A.-ko militante ohiak

E.T.A. 1958ko abenduan jaio zen, Euskal Herriaren askapen nazional eta sozialaren alde borrokatzeko. Berehala zehaztu zituen helburuak: Independentzia, Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea. Aldi berean, bere burua definitu zuen: Nazio Askapenerako Euskal Mugimendu Iraultzailea, hasieran. Ondoren, Nazio Askapenerako Euskal Mugimendu Sozialista. Geroago, Nazio Askapenerako Euskal Erakunde Sozialista Iraultzailea. Izen honekin ezagutu genuen guk, erakundean lan eta borroka egitera sartu ginenean.

Gure erakundea izan zenaren historia etengabeko borroka eta eskuzabaltasunaren historia da, bere akats eta asmatzeekin, ezinbestez, hainbeste hamarkadatako gudua egin ondoren. Eta beste gauza askoren artean, gauza guztien gainetik eta etsai ororen gezur guztien azpitik, hauxe da azpimarratu nahi duguna: E.T.A.-ko militanteok boluntarioak izan gara, armak eskutan hartu genituen Euskal Herri Langilearen Askatasun Osoa lortzeko, inolako interes pertsonal eta materialik gabe.

Eta bigarren kontu bat aldarrikatu nahi dugu ozenki: E.T.A.-ren muina, bihotza eta ardatza ez da inoiz izan borroka molde zehatz bat, ezta baliabide konkretu batzuen erabilpena, baizik eta Euskal Herria askatzeko estrategia abertzale independentista eta sozialista iraultzailea.

Euskal Herria libre eta burujabea al da gaur egun? Sozialista eta euskalduna? Argi dago ezetz. Honen ondorioz, Euskal Herria askatzeko borrokak aurrera jarraitu behar du nahitanahiez, E.T.A.-rekin ala E.T.A. barik, harik eta Independentzia, Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea lortuko dugun arte. Borrokak ez du etenik.

E.T.A.-ko militante asko, gure nebarrebak, espetxean dituzte bahiturik Euskal Herriaren estatu etsaiek, beste euskal militante askorekin batera. E.T.A.-rekin ala E.T.A. barik, lanean eta borrokan segituko dugu, harik eta Amnistia Osoa eta baldintzarik gabea erdiesten dugun arte. Eta hori, taktikoki, preso eta iheslari guztiak libre etxera itzultzea da, makurtu, belaunikatu eta damutu beharrik izan gabe. Euskal Herriaren seme alabarik zintzoenak direlako, den-dena eman dutelako Herri honen alde. Musutruk.

Belaunaldi berriak bidea urratzen datoz, guk lortu ez duguna haiek eskuratu nahian. Bidean elkar aurkituko dugu. Euskal Herri Langilea askatzeko sartu ginen behin E.T.A.-n, eta horren alde jarraituko dugu. Zentzu horretan, Euskal Herri Langileak, eta berak sortuko duen borrokak determinatuko dituzte une bakoitzean bere askapen nazional eta sozialak exijituko dizkion parametro, erritmo eta tresnak.


 

Independencia y socialismo

Jon Iurrebaso Atutxa, Fermin Santxez Agurruza, ex militantes de E.T.A.

E.T.A. nació en diciembre de 1958, para luchar por la liberación nacional y social de Euskal Herria . En seguida concretó sus objetivos estratégicos: Independencia, Socialismo, Reunificación y Reeuskaldunización. Al mismo tiempo, se definió como Movimiento Revolucionario Vasco de Liberación Nacional. Después, como Movimiento Socialista Vasco para la Liberación Nacional. Más tarde, Organización Socialista Revolucionaria Vasca de Liberación Nacional. Con ese nombre la conocimos nosotros, cuando nos incorporamos a E.T.A.

La historia de la que fue nuestra organización es una historia de combate y de entrega sin descanso con errores y aciertos como no podía ser de otra manera después de tantas décadas de lucha. Y entre otras muchas cosas, queremos subrayar una por encima de todo y por debajo de todas las mentiras de nuestros enemigos: los militantes de E.T.A hemos sido voluntarios, hemos cogido las armas para conseguir la plena libertad del Pueblo Trabajador Vasco, sin tener ningún tipo de interés personal o material.

Y queremos proclamar una segunda cosa: el núcleo, el corazón y el eje de E.T.A. no ha sido nunca una forma concreta de lucha, ni la utilización de determinados instrumentos, sino la estrategia abertzale independentista y socialista revolucionaria para liberar Euskal Herria.

¿Euskal Herria es libre y soberana hoy en día? ¿Socialista y euskaldun? Está claro que no. Por lo tanto, la lucha por liberar Euskal Herria debe continuar necesariamente, con E.T.A. o sin ella, hasta que consigamos la Independencia, el Socialismo, la Reunificación y la Reeuskaldunización. La lucha no tiene interrupción.

Muchas y muchos militantes de E.T.A., nuestras hermanas y hermanos, han sido secuestrados en cárceles por los estados enemigos de Euskal Herria, junto con otras muchas militantes vascas y vascos. Con E.T.A. o sin ella, debemos seguir trabajando y luchando hasta que consigamos la Amnistía Total y sin condiciones. Y eso, tácticamente, es la vuelta a casa de todos y todas la presas y refugiadas, sin necesidad de humillarse, arrodillarse, ni arrepentirse porque lo han dado todo por liberar a nuestro Pueblo sin pedir nada a cambio.

Las nuevas generaciones vienen abriéndose paso, queriendo conquistar lo que nosotros no pudimos arrancar. En el camino nos encontraremos. Nos integramos un día en E.T.A. para conseguir la liberación del Pueblo Trabajador Vasco y seguiremos luchando a favor de este objetivo. En ese sentido será el propio Pueblo Trabajador Vasco, y la lucha que genere, quien determinará en cada momento los parámetros, ritmos e instrumentos que su liberación nacional y social le exijan.

29 thoughts on “Independentzia eta sozialismoa

  1. En momentos de desnorte colectivo e inducido,es muy positivo.Que aunque sea coyuntaralmente una minoria,siempre haya quien conserve,una brujula sin averiar.Quien esto os escribe,es un internacionalista,que tambien sufrio en su momento el daño que causa,el sabotaje intencionado de un proyecto revolucionario,por una direccion traidora y entreguista.En estos dias,en que el ” CARRILLO VASCO-evidentemente,lease otegui-muestra,su disposicion a tomar,hasta la ultima gota del caliz,de la humillacion.Que haya,algunas gentes…que representais,lo que cantaba,la polla records.De algunos,…irreductibles,resistente en las galias.No hay ninguna paz,digna de tal nombre…sino,una nueva version de la victoria franquista del 39.Esperemos que hasta vez,no tarde tanto en surgir una expresion partidaria,bien fuerte que demuestre,que no todo el mundo,acepta tatuarse un vencidos,bien acusado en su frente.Igual que irlanda o palestina,o en colombia..-donde al menos por ahora,la consecuencia del eln,se contrapone a la capitulacion de las farc-.Es importante visualizar un frente de rechazo.Una de las mejores peliculas,sobre la guerra antifascista/internacional española¡¡me niego a llamarla,guerra civil¡¡.Las largas vacaciones del 36,de jaime camino,termina con un dialogo inolvidable.Un personaje..exclama,por fin,llego la paz.Responde otro¡¡no te equivoques,ha llegado la victoria¡¡El procesamiento por ”terrorismo”de recientes participes,en el episodio de kale borroka,en iruña-la verdadera capital de euskal-herria-la jerusalen vasca,es una muestra.De las intenciones con que el pp-batallon vasco español y el psoe-gal.ven la nueva etapa.Contra la sombra de la otan,los mejores deseos de exito para el proyecto herritar batasuna,y coincidencia en la necesidad de un balance historico y politico,riguroso e implacable..de las ultimas decadas de confrontacion..Con las madres de mayo y el che¡¡la lucha perdida,es la que se abandona¡¡hasta la victoria,siempre¡¡

    • Compañero y camarada León José:

      Gracias de todo corazón por tus palabras de ánimo. Por lo que deduzco al leer tu comentario, eres un militante internacionalista de alguna de las Naciones del Estado Español, lo que da más mérito aún a tus palabras, por lo menos para mí.

      El proceso de liquidación del PCE, controlado por los servicios secretos de la OTAN (CIA, MI6, DGSE, BND…) fue una operación de contrainsurgencia de gran complejidad de la que todavía no conocemos todos los detalles. Algún día los sabremos.

      De todas formas, una cosa está clara para todas y todos los comunistas revolucionarios de este planeta: una organización y un movimiento realmente revolucionarios no pueden ser destruidos por los servicios de inteligencia del enemigo de clase si éstos no obtienen la colaboración sumisa y activa para “el sabotaje intencionado de un proyecto revolucionario”, de “una direccion traidora y entreguista.”

      Con el seudónimo de Mikel Erro he repetido muchas veces que la Historia de las luchas de clases tiene una estructura fractal en espiral, exactamente como el ADN, o las galaxias. Asi que lo que está pasando en Euskal Herria en general y en el MLNV en particular no es más que una nueva versión “amejorada” de los procesos de liquidación de lo que en su día fue el Bloque político-militar (EIA-Euskadiko Ezkerra-Organización PM), o el Partido Comunista de España, o más allá de la Península Ibérica, la destrucción del Partido Comunista Italiano, que Arnaldo Kautsky y Santiago Otegi (¿o era Arnaldo Carrillo y Otegi Maroto?) suelen citar en sus mítines como modelo a seguir, entre aplausos de la gente que no sabe qué fue aquélla catástrofe para la Clase Obrera Italiana en especial y para todo el Pueblo Trabajador Italiano en general. Y que todavía están pagando…

      “No hay ninguna paz,digna de tal nombre…sino,una nueva version de la victoria franquista del 39.”

      Totalmente de acuerdo, estimado León José. Es más, el antiguo ministro de Interior del neofranquista PP, un fascista notorio, hijo de fascista franquista, el señor Jorge Fernández Díaz, en Pamplona/Iruñea, frente a la Guardia Civil, fuerza de ocupación militar de Euskal Herria donde las haya, y al entregar una bandera monárquica neofranquista a esa banda armada ilegal, dijo el 21 de septiembre del año pasado lo siguiente:

      “La Constitución del 78 con razón fue llamada la Constitución del consenso, la Constitución de la concordia. Los constituyentes que venían de muy diversos lugares se pusieron de acuerdo en mirar hacia el futuro, en lugar de estar mirando hacia el pasado, buscar la reconciliación y, sobre todo, que no se volvieran a reproducir las circunstancias, las causas que llevaron a la tragedia y al drama de la Guerra Civil y posteriormente”, ha resaltado.

      Por ello, ha considerado que “hay algunos que pretenden ganar la Guerra Civil 40 años o no sé cuantos años después de haber terminado en el año 39” y ha defendido que “lo que interesa a España y a los españoles, a Navarra y a los navarros, es mirar aquello que nos une”.

      Algunos pensaron que se había equivocado, pues la Guerra Revolucionaria Antifascista empezó hace 80 años. Pero no se había equivocado para nada, ya que la victoria final, total y absoluta del nazi-fascismo nacional-católico españolista sucedió en 1978, con la aceptación de la Constitución neofranquista por parte de (la mayoría de) los derrotados militarmente (que no políticamente) en 1939.

      “Contra la sombra de la OTAN, los mejores deseos de exito para el proyecto Herritar Batasuna, y coincidencia en la necesidad de un balance historico y politico,riguroso e implacable..de las ultimas decadas de confrontacion..Con las madres de mayo y el CHE ¡¡la lucha perdida,es la que se abandona¡¡hasta la victoria,siempre¡¡”

      Nada tengo que añadir, camarada León José. La lucha del MLNV durante 50 años no está perdida, porque somos cientos de viejos miltantes que no estamos dispuestos a rendirnos, y son miles de jóvenes que vienen dispuestos a luchar por la Revolución Socialista Vasca. Y las diferentes estructuras y organizaciones que van a conformar el Movimiento Socialista Revolucionario de Liberación Nacional Vasco se están poniendo en marcha, especialmente, la HERRITAR BATASUNA.

      Como dijeron aquellos heroicos militantes sandinistas en 1970 al general somozista Samuel Genie Lacayo, los inolvidables Róger Núñez Dávila, Mauricio Hernández Baldizón y el poeta Leonel Rugama (el Txabi Etxebarrieta nicaragüense):

      “¡QUE SE RINDA TU MADRE!”

      ¡Adelante! ¡No pasarán! ¡Juntos venceremos!

      UHP, ¡Uníos, Hermanos Proletarios!

  2. Pequeña post-data.En esta hora triste,para el pueblo vasco trabajador-…recordaros tambien,a los no-sumisos al carrillo vasco.Los buenos amigos que conservais en el estado–los blogs–jm-alvarez,odiodeclase,movimiento politico de resistencia..Diversos destacamentos comunistas,pequeños pero firmes en su ideologia–red roja,iniciativa comunista,pce-r..y pcoe.El portal lahaine y un pequeño etcetera,que se podria añadir.

    • ¡No olvidamos a nuestras hermanas y hermanos proletarios, y no os defraudaremos!

      ¡UHP!

  3. IMPECABLE…Lo malo es que el “brazo político”, pocas veces ha estado a la misma altura.

  4. Es ahora cuando TODAS Y TODOS debemos estar a la altura que el momento político requiere.

    Un abrazo rojo (por comunista y por navarro)

  5. E.T.A.

    Por qué estamos por un Estado socialista vasco

    (HE AQUI el documento central aprobado en la primera parte de la VI Asamblea de ETA, celebrada en Hazparne en agosto de 1973, mientras se estaba preparando la ejecución del fascista Carrero Blanco. La segunda parte de aquella Asamblea no se reuniría hasta enero del año 75.)

    Nuestro objetivo fundamental es la creación de un Estado Socialista Vasco dirigido por la clase trabajadora de Euskadi como instrumento para alcanzar una sociedad vasca sin clases, una Euskadi auténticamente comunista; como instrumento —en suma— para nuestra total e íntegra liberación como trabajadores vascos.

    En el plano social, nuestra lucha liberadora se desarrolla y viene enmarcada desde una perspectiva revolucionaria de clase, desde la perspectiva más consciente y auténticamente revolucionaria: la comunista.

    En el plano nacional, luchamos por la liberación de Euskadi desde una perspectiva independentista; lo que ciertamente nos distingue de muchas otras organizaciones socialistas. Pero el abanico de corrientes pro-independentistas en nuestro país es amplio, abarcando a diferentes clases. Lo que es determinante, lo que da la impronta reaccionaria o revolucionaria a tal reivindicación, es su contenido, lo que en realidad ha condicionado a unos y otros para posicionarse en tal sentido.

    Nosotros no somos independentistas porque creamos que españoles y franceses nos roban dinero y lo mejor de nuestra juventud y busquemos edificar una sociedad vasca opulenta, ni porque los vascos seamos superiores y no nos convenga tener contacto alguno con maketos, belarrimotzas o cosas por el estilo, ni condicionados por el odio étnico que España y Francia nos tiene, etc. … Todo lo contrario: si éstas fueran las únicas razones que justificasen la independencia de Euskadi, si no existiesen otros motivos, nos opondríamos con todas nuestras fuerzas a tal reivindicación por burguesa, racista y cabalmente reaccionaria.

    Nosotros somos independentistas porque creemos que nuestro problema como trabajadores vascos, nuestro problema como clase explotada en un contexto de pueblo nacionalmente oprimido, no puede solventarse dentro del marco español o francés; ciertamente que nuestra liberación como clase sería viable en el marco de un Estado Socialista Español o Francés. Pero en nuestra opinión, sólo un Poder Político Independiente en nuestras manos, es decir, sólo un Estado Socialista Vasco podrá garantizar la resolución de la otra cara del problema, nuestra liberación como miembros de una comunidad nacional oprimida: Euskadi.

    Las razones que nos mueven a posicionarnos en tal sentido son:

    —el hecho de que el problema nacional vasco, al englobar tan lo a Euskadi Norte como a Euskadi Sur, desborda los marcos estatales español o francés.

    — el convencimiento de que el problema cultural del Pueblo Vasco no puede ser resuelto desde una perspectiva no vasca; aunque pretendidamente internacionalista.[1]

    Vayamos pues por partes:

    La solución al problema nacional vasco exige la resolución a la opresión cultural, es decir, a la cuestión de la lengua y del conjunto de la cultura del Pueblo Vasco.

    Partamos del principio que tal problema exige, desde un punto de vista revolucionario, la consecución de la igualdad real entre todas las lenguas y culturas, o, dicho en otros términos, la desaparición de la menor desigualdad o discriminación entre ellas. Nosotros mantenemos que entonces la paridad lingüística sólo será viable y real en Euskadi mediante la euskerización de nuestro país, es decir, mediante la transmisión de la lengua nacional vasca al conjunto de la población de Euskadi. Esta será la única situación de bilingüismo auténticamente revolucionario. El resto de las soluciones proyectadas para la resolución del problema lingüístico y cultural vasco, representadas por programas tales como «bilingüismo de opción» y otros —rebosantes de formulaciones tan vagas y abstractas como «libertad para el euskara», rehúyen el enfrentamiento con la raíz de tal cuestión. En efecto, tales programas, no apoyando la total y completa euskerización del Pueblo de Euskadi, no logran extraer a la lengua nacional vasca de la situación de inferioridad en que se encuentra, limitándose a mejorar, pero no a acabar con tal estado de cosas.

    Quienes preconizan soluciones de tal género parecen olvidar que sus ciertamente modestos objetivos dejarían al euskara en situación de diglosia[2] respecto al español (o francés), colocándose de este modo en franca contradicción con sus proyectos iniciales de paridad e igualdad revolucionaria para nuestra lengua nacional.

    Por otra parte, cada lengua confiere una visión del mundo y de la sociedad particular, distinta. Ciertamente que tal estructuración del pensamiento queda relegada a un segundo plano por la aportación resultante de la pertenencia a una determinada clase; es decir, el entramado mental mediante el cual descomponemos e interpretamos de una forma determinada la realidad tiene un origen principal en nuestra extracción de clase. Pero decimos principal y no único, porque la contribución de la lengua, a pesar de tener un carácter secundario, no puede despreciarse, a riesgo de caer en la liquidación pura y simple de la impronta nacional de cada proletariado. Tal visión nos desmarca así mismo del esencialismo lingüístico, puesto que afirmado dicho entramado mental no es aséptico a la lucha de clases, superamos el error idealista de sublimar el papel de la lengua en base a la abstracción del rol que juega cada clase.

    Nuestro Pueblo debe optar por la independencia como única vía que garantice la resolución correcta y completa a su problemática específica

    Afirmamos entonces que nuestra realización total e integral, como trabajadores vascos solamente será posible cuando se nos devuelvan íntegramente los mecanismos de apropiación lógico-simbólicos que se nos han arrebatado, cuando contrarrestemos los efectos de la opresión recuperando totalmente la manera de ver e interpretar la realidad vasca (euskaldun), desde una óptica indudablemente comunista.

    Todo ello implicaría un inmenso y gigantesco esfuerzo cultural: construcción de ikastolas revolucionarias en todos y cada uno de los rincones de nuestros país, encauzamiento revolucionario al euskara de toda la clase trabajadora y del resto del Pueblo de Euskadi partiendo de una situación de diglosia respecto a nuestra lengua, unificación literaria del euskara, implantación de métodos pedagógicos revolucionarios en las ikastolas populares, programación de planes de enseñanza populares vascos, edificación de una Universidad Popular Vasca, alfabetización de los euskara-parlantes, analfabetos, etc. . . Este programa —que supondría la efectiva re-euskarización de Euskadi— no puede ser llevado a cabo sino desde una perspectiva que asuma íntegramente la verdadera colosal dimensión del problema cultural vasco.[3]

    Y para ello es necesario un Estado Socialista Vasco.

    Porque en un Estado Socialista Español que englobase a Euskadi Sur la solución a este inmenso problema se vería muy posiblemente condicionada a la de problemas de carácter básico, primario como el subdesarrollo de las zonas marginadas, la elevación del nivel de vida del Pueblo español, el desarrollo de las fuerzas productivas, etc. Todo ello podría conllevar la postergación de la solución a la cuestión vasca hasta la resolución de tales problemas. Por otra parte, no existen garantías de que las organizaciones que empuñasen los mandos de tal Estado comprendieran en su verdadera dimensión nuestro problema nacional y obrasen en consecuencia. De hecho, los programas de las actuales vanguardias españolas cara a la cuestión vasca no contienen sino soluciones parciales e incompletas que —si bien a ellas les parecen satisfactorias— nos conducirían inevitablemente a la diglosia.

    Todo ello posiblemente acarrearía funestas consecuencias cara a las relaciones entre ambos pueblos: no tardarían en aparecer corrientes de chovinismo vasco anti-español entre el Pueblo de Euskadi, como lógica y legítima reacción a la presumible consternación de la solución a nuestro problema nacional. Tales corrientes no tardarían en generalizarse y consolidarse como consecuencia de la frustración que para todo nuestro Pueblo supondría ver injusta y definitivamente diferida la solución a su problema nacional —problema auténticamente importante para él como ha quedado patentizado en mil ocasiones— mediante la aplicación de los incorrectos programas que las vanguardias españolas tienen preparados para la resolución de la cuestión vasca.

    Para evitar todo ello, es decir, tanto para no demorar un instante la resolución a consecuencia del problema nacional vasco en su faceta cultural, como para por ello mismo poder abortar toda posible erupción de chovinismo de funestas consecuencias y resultados para la revolución proletaria vasca y española, creemos que nuestro Pueblo debe optar —y el Pueblo español debe comprenderlo así— por la independencia como única vía que garantice totalmente (es decir: sin lugar a dudas) la resolución correcta y completa a su problemática específica.

    Por ello estamos por un Estado Socialista Vasco.

    Existe así mismo otra realidad que —a nuestro entender— apoya la lucha por un Estado Socialista Vasco; el hecho de que el problema nacional vasco desborda los marcos estatales español y francés; en ambos casos, existe una franja de territorio vasco que queda fuera de sus respectivos dominios, englobada en uno y otro caso dentro del entramado estatal vecino. Tal problemática no es asumida por ninguna de las vanguardias revolucionarias de España o Francia: para las primeras, el hecho nacional vasco se circunscribe exclusivamente a Euskadi Sur o, en ciertos casos, a Bizkaia, Araba y Gipuzkoa; para las segundas, a Euskadi Norte, cuando no consideran que tal problema es inexistente.

    Euskadi Norte con 200.000 habitantes, vive marginada social y económicamente por la política económica parisina, condenada a desaparecer como comunidad nacional en el marco político-cultural-económico del Estado francés; la situación de pobreza y abandono en que la parte norte de nuestro país se encuentra es consecuencia de una larga serie de trabas estructurales y no meramente coyunturales. Es decir: los flujos económicos determinantes de tal situación tienen un carácter profundo, estable.

    Por otra parte, la incomprensión de la problemática nacional de Euskadi Norte por parte de las vanguardias francesas es total. No se trata pues de concepciones erróneas, de asumir sólo parcialmente la complejidad de nuestros problemas específicos —como sucede con las vanguardias españolas—, sino de la liquidación pura y simple de tal problema, considerándolo inexistente.

    Por ello, el Pueblo Vasco del Norte ha comprendido que no tiene sino una alternativa de liberación y realización: éstas serán posible únicamente en el marco de un Estado Socialista Vasco que englobe a Euskadi Norte y Sur en un aparato político único; todas sus esperanzas de desarrollo social y nacional están centradas pues en el empuje que les ofrecería el impulso y la potencia de Euskadi Sur.

    Ello implicaría la rotura de la unidad forzada de mercado impuesta por la oligarquía española, con vistas a la estructuración y articulación de nuevos flujos y circuitos económicos orientados hacia Euskadi Norte que garantizasen su permanencia y realización como comunidad social; lo que exigiría un autonomía total por nuestra parte, trabajadores de Euskadi Sur en materia de política económica. Y tal independencia a la hora de las decisiones sobre la orientación de nuestras posibilidades económicas presupone un Poder Político Propio e Independiente, un Estado en manos de los trabajadores de Euskadi, un Estado Socialista Vasco.[4]

    Este es nuestro segundo argumento en pro del Estado Socialista Vasco.

    El Estado Socialista Vasco —por fin— no tendrá una existencia perpetua: lo necesitaremos únicamente mientras estemos empeñados en la resolución de nuestro problema nacional y en la reconstrucción económica y social de Euskadi Norte. Una vez cumplidas estas tareas, la existencia de un Estado autónomo para el Pueblo Vasco habrá dejado de tener sentido.

    A consecuencia de ello, en tal momento nuestro deber internacionalista será unirnos en pie de igualdad con todos los pueblos y proletarios del mundo —comenzando por los más próximos— para proseguir la edificación de la sociedad mundial sin clases.

    Como revolucionarios comunistas que somos, luchamos contra toda opresión; luchamos pues contra la opresión nacional. Y, por ello mismo, estamos por la Independencia de Euskadi, por un Estado Socialista Vasco. Lo único que nos mueve a ello es la convicción plena de que de otro modo no obtendremos la respuesta correcta a la cuestión que nos plantea nuestra existencia como Pueblo Vasco oprimido, explotado y dividido. Absolutamente esto y nada más.

    ¿Quién puede dudar de que obrando en tal sentido no pretendemos sino ser revolucionarios honrados?

    NOTAS

    [1] Un proletariado de nación opresora se comporta —a nuestro juicio— con sentido auténticamente internacionalista con un pueblo oprimido cuando las relaciones entre ellos se establecen en base a la decisión por parte del primero de no inmiscuirse en absoluto en la elección del futuro del Pueblo oprimido, considerando que tal elección le atañe exclusivamente a éste.

    [2] Diglosia: Situación en la que, a pesar de la libre coexistencia e igualdad formal entre dos o más lenguas, una de ellas conserva un puesto privilegiado en base a su importancia y frecuencia de uso —heredadas de situaciones de desigualdad anteriores—, manteniendo prácticamente en situación de inferioridad y opresión al resto de las lenguas, en franca contradicción con el bilingüismo oficial. La diglosia, que perpetúa las desigualdades y opresiones nacionales, es la situación dominante hoy en Lituania, Moldavia y otras repúblicas no-rusas de la URSS.

    [3] Queda entendido que tal programa garantizará un respeto efectivo de los legítimos derechos de las minorías nacionales en Euskadi, es decir, de la masa de españoles, franceses, gallegos, etc., que libremente opten por no integrarse de lleno en la realidad nacional vasca.

    [4] Esto de ningún modo significa —y quien así lo entienda se equivoca—un corte radical con todos los hilos económicos que hoy nos unen al resto del Estado español, movidos por el ánimo de abandonarlo a su suerte, guardando para nosotros solos todo el potencial económico de Euskadi: tal actitud sería indigna de comunistas, por chovinista, burguesa y anti-internacionalista. Nuestra obligación corno revolucionarios es volcarnos en colaborar a la edificación del socialismo allí donde necesiten nuestra ayuda. Por ello, los otros pueblos del Estado, por su situación inferior y problemático desarrollo, junto con lo que habrán supuesto para nuestra propia liberación, deben recibir todo el apoyo del Pueblo Vasco.

    • Askotan aipatu da VI BNko dokumentu hori, baina inguruan zituenak ezezagunak dira. Dokumentua agertu zen justu Fronte Langileak Erakundearekin hautsi baino lehen, eta egileak edo Fronte Langilean edo Perturren lagunen artean, poli-milietan, gelditu ziren gero. Hots, ETA mili-berezi ildotik kanpoan.

      Hazparneko BNan egon nintzen eta Dokumentu horren egileekin landu azalpen teorikoa. Oroitzapenak beti oroitzapen, denak ez ditut zuzenak eta ez ditut aktekin kontrastatu; beraz, erranen dudana nire oroitzapenak baizik ez dira.

      Biltzarrean zuzendaritza zabalagoa eta errepresentatiboagoa aipatu bagenuen ere, Bigarren partean Txomin eta Argalaren lagunek hartu zuten protagonismoa; Biltzar Ttipia eta Exekutiboa militarren eskuetan gelditu ziren eta ETA osorako ‘zentralismo demokratikoa’ onartu zen. Fronte Langilearen eskakizunak pikutara bidali zituzten eta Ezkerraren lagunak (geroko poli-miliak) zain bezala gelditu ziren, hain segur gero etorriko zenaren pentsaeran.

      Niri, joanago pentsaera libertarioan eta argiago iruditzen zitzaidan exekutibo guztiz-ahaltsua edozein erakunde iraultzailerentzat huts handienetakoa zela. Fronte Langilean, sozialismoaren erabilpen “propagandistikoaz” batzuek nahiko aseak ziren, eta ni haiekin. Alderdi langilearen bideratzeko deus ez zen erabaki, eta ematen zuen milien eta EGIren arteko 1972ko ‘ituna’ errespetatzen zela: Biltzar Nagusiaren beste parte bat-edo beharrezkoa izango zela zer sozialismo mota onartzen genuen erabakitzeko.

      Hots, ondorio hauetara ailegatu ginen: miliek, ETAko buruzagiek, marxismo-leninismoa onartua zutela bai, baina oso beren moduaz. Klaseko marxismoan, nahikoa lanbrotsua eta, berriz, leninismo egituretan, oso zorrotza. Handik heldu zen Fronte Langilearen parte baten bereizketa eta LAIAren sortzea.

      Kontestu horretan, oso gustura irakurri nuen ETA Bosgarren Erakundearen azken emaitza intelektuala, alegia Biltzarrean onartu gisa aurkeztu zen “Zergatik Estatu Euskaldun Sozialista bat” dokumentua, baina zehazki jakin gabe Erakundeko konpromiso ideologikoa zen ala tresna propagandistikoa huts bat, garrantzi handirik gabekoa. Dokumentua komunismoaren alde mintzatzen zen marxismo-leninismoa aipatu gabe, garrantzi handia ematen zitzaizkion euskarari eta internazionalismoari, eta estatu euskaldun hori zapalkuntza nazionalaren aurkako tresna izanik, askatasunarekin laster desagertu beharko zela esaten zen. Bistan dena, musika ez zen klabe leninistan, edukia ez zen moskuteroen esku-liburuetatik hartua eta, nire ustez, Erakundean zahar batzuek erein bide komunista antidogmatikotik zetorren, militante gazteagoek (Pertur edo Generalaren lagunak) ondua.
      Nik ustez, Dokumentuaren edukian sobera sakondu gabe argitaratu zuen Exekutiboak, behar bada hestu lotuko zigun soka organizatiboa ideologia libertario pintzelada pare baten gantzaz hobeki pasarazteko. Dokumentua oso gutxi izan zen banatua, gutxiago aipatua gero argitalpen ideologikoetan, eta Mikel Erro bezalako ‘heterodoxoek’ desenterratu dute.

      Bagenekien mili gehienek zahar batzuei konfiantza ideologikoa egiten zigutela zentzu zehatz batean: ez genuela deus eginen oinarri abertzaleen aurka. beharbada, zeramaten bizi arriskutsuan ez zuten lan teorikoez arduratzeko beta handirik. Eta ez inor engainatzeko, ez. Ekintzak gauza garrantzitsuena zirela uste osoarekin ibiltzen ziren eta horrela mugatzen zituzten lan teorikoen garrantzia. Dokumentu horren potentziaz ez zirela enteratu pentsatzen dut eta, dudarik gabe, Dokumentua ez da gero izan Erakundearen garapen ideologikoaren oinarria.

      • Emilio, biziki gogor eta lodi azpimarratu nahi ditut zure azken hitzak:

        “Dokumentu horren potentziaz ez zirela enteratu pentsatzen dut eta, dudarik gabe, dokumentua ez da gero izan Erakundearen garapen ideologikoaren oinarria.”

        Joanak joan. Iragana ez da itzuliko. Bainan egiten ahal duguna, ORAIN ETA HEMEN, hauxe da: VI. Biltzarreko dokumentu ezin sakon, aberats eta garrantzitsuago hura berreskuratu, aztertu, estudiatu, eta bide berriak urratzeko erabili, ETAren VI Biltzarrak onartutako agiri ofizial bat izateak ematen dion legitimitate historiko, teoriko eta sentimentalaz baliatuz, etorkizun gorria (eta beltza!) irabazteko. Geroa zain dugu. Geroa gure gain!

        Hau da, XXI. mendeko hasiera honetan, Euskal Iraultzak behar duen biziberritze estrategikoaren alde erabili, (euskal) komunismo iraultzaileak ere behar duen sintesi berria eraikitzen hasteko baliatu, eta ahal bada, denon elkarrekin aitzina jo… Hau da, urratsez urrats (berr)erakitzen ari garen Euskal Nazio Askapenerako Mugimendu Sozialista Iraultzailearen garapen teorikoa eta praktikoaren oinarritzat jo, eta horren gainean jaso gure gogoetak eta ekintzak.

        Jonek eta biok diogun bezala:

        “Euskal Herria libre eta burujabea al da gaur egun? Sozialista eta euskalduna? Argi dago ezetz. Honen ondorioz, Euskal Herria askatzeko borrokak aurrera jarraitu behar du nahitanahiez, E.T.A.-rekin ala E.T.A. barik, harik eta Independentzia, Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea lortuko dugun arte. Borrokak ez du etenik.”

        To! Borroka da bide bakarra…
        IBILen borroka kantua:

        Aitzina jo, Euskal Iraultza(re)n alde!
        Aitzina jo, euskal iraultzaile!
        Herri Langilearen Askatasuna da,
        gure xede, Herri Boterea! (birritan)

        Goazen denok, gudari iraultzaileok!
        Goazen denok, euskal langileok!
        Herriak bizi behar du Askatasunez,
        batasuna, borrokan lortuko! (birritan)

        Euskara Ta Askatasuna dugu,
        Euskara Ta Askatasuna da,
        gure helburu, gure amets gure iparra.
        klaserik gabeko Euskal Herria!
        Gure helburu, gure amets GURE IZARRA,
        klaserik gabeko Euskal Herrian!

        Izan ongi!

  6. Lehenik eta behin, Emilio, milesker aunitz egin duzun ekarpen argigarriarengatik. Biziki eskertzen dizut!

    Egoera nahasi eta erabakigarri honetan, euskal iraultzaile GUZTIOK, León José lagun eta burkide internazionalista hain ongi erraten duena egin behar dugu, edo egin beharko genuke, bederen:

    “Un balance histórico y político,riguroso e implacable… de las últimas décadas de confrontación…”

    Emilio, badakit zu horretan aritu zarela buru-belarri, eta eskertzekoa da zure ahalegina. Tamalez, Euskal Herrian arras gutti irakurtzen da, eta are guttiago Euskaraz. Beraz, eztabaida hau aberastu eta dinamizatzeko, hagitz garrantzitsua litzateke zure bi liburuotan eta hamaika elkarrizketetan errandakoak honat ekarriko bazenitu:

    – ETAren estrategia armatuaren historiaz. 2012. Maiatz, Baiona.

    – Biolentzia politikoaren memoriak 1967-1978. 2014, Maiatz, Baiona.

    Eztabaidari dagokionez, hauxe erran nahi dut laburki eta eskematikoki. Neure izenean mintzo naiz, Jon Iurrebaso lagun, adiskide eta burkideak afera hauei buruz bere ideia propioak baditu-eta. Erranen ditu, berak nahi duelarik.

    Hauexek dira ene iritziak:

    1.- ENAMen 2009-2017 urteetan lehertu den krisi estrategikoa, euskal burgesia ttiki nazionalista baskoaren nagusikeria eta gidarikeriaren ondorioa izan da. ENAMen erabat hegemonikoak izan/sentitu direlarik, estrategia guztiz erreformista, oportunista eta elektoralista inposatu dute.

    2.- Euskal burgesia ttikiaren presentzia, gidaritza eta hegemonia hori betidanik izan dira inportanteak eta esanguratsuak ENAMen, bainan azken urteetan, Lizarra-Garaziz geroztik, bereziki, izugarri handitu eta areagotu ziren. Loiolako prozesuaren amaieratik aitzina, militante batzuk isilpeko frakzio gisa antolatu ziren, norabide estrategikoa aldarazteko. “Lobby” ezkutu horren berri zehatza eman izan dute geroztik, indartsu eta guztiz hegemoniko sentitu direnean, hala ahoz nola idatziz ere.

    3.- Euskal burgesia ttiki nazionalista baskoaren helburua, ENAMen borroka iraultzaile GUZTIAK indargabetzea eta likidatzea zen, eta ez bakar-bakarrik borroka armatua. Horretarako, inperialismo anglo-saxoiaren laguntza ukan dute, geroago ikusi den bezala. Gaur egun horren froga idatziak denon eskura daude, Marian Beitialarrangoitiaren gutuna, konparazione.

    4.- Euskal Langileriako militante iraultzaileok, urte hauetan guztietan, desorientatuta, nahasita, atomizatuta eta ederki zein nahita sakabanatuta aritu gara, ildo estrategiko erreformista, oportunista eta likidazionistari aurre egin nahian, eta ezin. Frakzio burges ttiki horrek Ezker Abertzalearen egitura burokratiko guztien bidez lortu du gu neutralizatzea, oso berriki arte. 2014an hasi zen Ezker Abertzale Iraultzailea zinez antolatzen, eta ondorioz, ENAM berreraikitzen oinarri eta zutabe sozialista iraultzaileen gainean, berriz ere.

    5.- Ziaboga erreformista eta oportunistari aurre egiteko lehendabiziko saiakera, nik dakidala, 2007ko urtarrilean egin zuen Mikel Errok (lerro hauek zirriborratzen dituen berberak, hau da, neronek …). Hona hemen testua eskuratzeko esteka:

    http://euskaliraultzasozialista.blogspot.com.es/2014/01/2007-borroka-da-bidea-atxik-eta-jo.html

    6.- Logikoa zen eta den bezala, Ezker Abertzaleko egitura erreformista, oportunista eta burokratiko GUZTIEK ahal zuten guztia egin zuten idazki hura baztertu eta isilarazteko. ENAMen baitan saiakera gehiago izan ziren deriba erreformistari aurre egiteko, eta eztabaida estrategikoa benetan pizteko. Egunen batean jakinen dira den-denak, bainan adibide gisa, 2012an, LABeko VIII Biltzarrean aurkeztu zen ponentzia alternatiboa aipatzen ahal dugu, blog honetan, zintzoki eta eskuzabalki, argitaratu izan zena:

    https://borrokagaraia.wordpress.com/2012/06/18/eraiki-dezagun-euskal-errepublika-sozialista/

    Jakina, ponentzia alternatiboa ZENTSURATUA izan zen. Ainhoa Etxaiderekin elkartu nintzen neure lantokian, Zugarramurdiko eskolan bertan, arratsalde batean, eta buruz buru erran zidan ponentzia alternatiboa erretiratu behar nuela nik neuk. Ondoren, Altsasuko LABeko egoitzan, eta lekuko independente baten aurrean, gauza bera errepikatu zidaten Ainhoa Etxaidek berak, Jabi Garnikak eta Jagoba Zuluetak. Ondoren, zentsuaren konfirmazio zuzen eta aurrez aurreko eman zidan Igor Arroyok LABeko Iruñeko egoitzan. Nork bere ondorioak eta gogoetak egin bitza. Hori bai, sekula santan ezin izanen dute erran ez zekitela, eta ez ginela barnetik gauzak aldatzen saiatu. Gezurrak buztana labur.

    7.- Honen ondorioz, eta prozesu honen erdian, ENAMeko militante abertzale eta sozialista iraultzaile batzuk IBIL antolakundea sortzea erabaki genuen, 2012ko abenduaren 21ean. Data sinbolikoa, jakina.

    8.- Etsaiek eta kolaborazionistek erraten dituzten gezurren aurka, IBILeko militanteok beti izan dugu oso jarrera (auto)kritikoa Euskal Herrian izan den jarduera armatuaren eta estrategia politiko-militarraren desbideratze militaristei buruz. Hona hemen froga idatzia, argia eta dokumentala:

    IMANOL MURUA URIA
    EKARRI ARMAK. ETAren jarduera armatuaren bukaeraren kronika.
    ELKAR/BERRIA, Donostia, 2015eko urria/azaroa. 120-121 orrialdeak:

    “Eztabaidaren ondorioekin oso kritikoa den militante batek, Fermin Santxez Agurruza ETAko kide eta peso ohiak, aldiz, ez du eragozpenik izan bere ikuspegia emateko, argudio nagusi batekin: “ETSAIAK DAKIENA HERRIAK ERE JAKIN BEHAR DU”. Ez zuen Ezker Abertzalearen eztabaidan zuzenean parte hartu, ordurako -2007tik- batzarretara joateari utzi ziolako, Batasunarekin zituen desadostasunengatik. Geroztik IBIL (Iraultzaileen Bilguneak) taldea sortu zuen, eta honen blogean plazaratu bere iritzi kritikoak.

    (…)

    Liburu honetarako egindako elkarrizketan, “likidazionismoa” bezala, “azken urteetako militarismoa” kritikatzeko bere jarrera “ultraminoritarioa” zela aitortu zuen. Izan ere, Santxez Agurruza kritikoa da borroka armatuaren bukaerarekin, baina baita ETAren azken urteetako “militarismoarekin” ere. Bere hitzetan, “Batzuen militarismoak ekarri du besteen likidazionismoa.” Bere ustez, “borroka armatu batek, beharrezkjoa izatekotan, Euskal Herriko langileen borroken laguntzaile izan behar du, eta ez balizko negoziazio baten motore.” Beste hitz batzuetan: “Bihurtu nintzen oso kritiko Erakundearen ekinbide militarrarekin eta bihurtu nintzen are kritikoago hura likidatzea helburu zutenekin, zeren eta ohartu nintzen hitzez erraten dutela “goazen borroka armatua gelditzera eta dena posible izanen da”, bainan ikusita estrategia osoa zein den, badakit benetan gertatuko dena izanen dela ez bakarrik borroka armatuaren desaktibazioa, BAIZIK ETA BORROKA IRAULTZAILE GUZTIEN DESAKTIBAZIOA.

    (…)

    – Azkenean, prozedurak gora behera, ez zen garbi gelditu Ezker Abertzalearen oinarri soziala estrategia politiko-militarrarekin bukatzearekin ados zegoela?

    – Hori garbi dago. Ezker Abertzalearen oinarri sozialaren gehiengoa estrategia politiko-militarra jarraitzearen alde egon balitz, zatiketa inportante bat gertatuko zatekeen. Eta ez da gertatu. Hori onartu egin behar da. Ezker Abertzalearen oinarriaren gehiengo handi batek nahi zuen bukatzea behingoz horrekin.

    – Erabakigarria ez da hori?

    – Izan da. Gertatzen da Ezker Abertzaleko oinarria neurri handi batean ENGAINATUA izan dela. Behin eta berriz erran da Ezker Abertzale OSOA ados zegoela erabaki horrekin. Eta hori ez zen egia. Orain da egia. Orduan ez zen egia. Gezurretan aritu dira. Grabea da hori, baina grabeena ez da hori. Niretzat hori da peccata minuta. Benetan larria da negozio honetan sartu ginela Euskal Iraultza Sozialista egiteko, Independentzia eta Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea lortzeko, eta sartu garen bidetik ez da izanen ez independentziarik, ez birbatasunik, ez berreuskalduntzerik, eta are gutxiago sozialismorik. Hori da grabea.” 120-212. orrialdeetan.

    9.- Blog honetan Kolitzak egindako kritika eta ekarpen gehienak onartzen ditut, hau da, interklasismoak ekarri gaituela krisi eta egoera nahasi honetara. Bainan argi eta garbi erran nahi dut EUSKAL BURGESIA TTIKIAREN INTERKLASISMOAK eragin duela hori. Kolitzak arrazoi du, interklasismoaren ernamuinak ETAren V. Biltzarrean ageri ziren. Bainan aurrez aurreko solasaldi luze batean sakonki ñabartu eta matizatu beharko lirateke balorazio hauek, zeren Euskal Langileriak aliantzak behar baititu Euskal Iraultza Sozialista egiteko, eta aliantza horiek euskal burgesia ttikiaren frakzio independentista iraultzaileeki egin behar ditu, eta gainontzeko klase zapaldu ea subordinatuetako frakzio iraultzaileekin. Eta gainontzeko frakzioen pasibitatea, neutralitatea edota zalantzazko inpasse erdietsi behar ditu, oligarkia frantses zein espainolaren zein beren morroi kolaborazionista den burgesia autonomista basko-espainolaren borroka, konfrontazio eta enfrentamendu frontalean.

    10.- Egoera politikoak ekarri digu irauktzaileon betebeharra gaurkotasun bizi-bizira. ENAMen baitan eta euskal prozesu iraultzailean zehar Euskal Langileriaren gidaritza proletarioaren alde etengabe saiatuko den Euskal Komunista Iraultzaileen Antolakundea sortzea. Hori da hurrengo urteetako erronka handi bat. Eta horrekin batera, Euskal Nazio Askapenerako Mugimendu Sozialista Iraultzailearen gainontzeko egitura eta erakundeak abiatzea ere, bereziki, HERRITAR BATASUNA.

    Eztabaida zabal-zabalik dago, lagunok!

    Besarkada gorri bat denendako!
    “Ánimo, a organizarse y pelear!”

    Fermintxo/Mikel Erro

    • Agur Fermintxo.
      Aipatzen dituzun gaiekin lotzeko, bi puntu. Lehena, ETA Bosgarrenari buruz. Kontradikzioaz eta zuloz beteriko historia da, eta honekin ez dut erran nahi ETA-Berrik, Sextak edo Brankakoek arrazoia zutela ; oraindik ere uste dut ETA-V sostengatu behar zela. Baina klase konposaketa, ideologia eta barneko liskar politikoak nahikoa nahasiak ziren, eta hobe da lukubrazio edo espiritismotik ateratzea: Txabi eta Argala hil ziren, marxista eta abertzale; erran gabe edo zehaztu gabe utzi zutenak ez du existentziarik. Zuk aipatu dokumentu komunistaren garaian, ETA komunista, marxista-leninista zen? Garaiko dokumentuetara jo behar da. Nik diot ezetz, kontua ez zela trenkatua eta bi testu (laburtuak) ekartzen dizkizut, bata LAIArena (haren erredakzioan parte hartu nuen) eta bestea ETA-militarrarena (Argalak idatzia omen, eta, harekin garai haietan mintzatua, posiblea dela iruditzen zait).

      1974ean, LAIA sortu aurrekoa: «ETA (bilakatu da) aktibisten talde hetsi bat, oso abertzalea baina sozialismo lanbrotsu baten jabe, herri borroketan eta bereziki langileenetan kanpotik agitzen duena. Sozialismo lanbrotsua, zeren eta estatalisten kontrako borrokan Erakundera bildu baitira bilakabide komunistaren aurka ziren sektore abertzaleak: Kabrak, EGI-BATASUNA, berdin Monzon. Abertzaletasun erradikala eta borroka armatua dira ETAren identitate-puntu nagusiak, klase-borrokari lotu alderdiaren ideiaren kaltetan. Badakigu argitalpenetan aipatzen direla marxismo-leninismoa edo berdin ideia libertarioak, baina errealitatean bigarren mailako osagaiak dira. Praktikan, burua talde militar klandestinoa da, eta militante berrien eginkizun nagusia, horren laguntzea. Ekintza armatuak duen ospea ikusita, barnetik ezin dezakegu errealitate horri bueltarik eman. ETAn eragin burges-ttipiak irabazi du. Eta masen garapenarekin lotzeko irtenbide bakarra dugu oraingo orientabidearekin hautsi eta langile klasearekin eta beste klase herrikoiekin lotu lantegietan, auzoetan eta herrietan».

      ETA militarra, 1974ko Agiriaren zati batzuk: “ETAren inguruko mugimenduaren konplexutasuna: «… kolore askotako pertsona eta talde ainitz.» Helburu berdin batek elkartzen ditu, Euskadi bat, bere buruaren jabe eta sozialista, nahiz zein motatako sozialismo mugatzerakoan bat ez etorri. «Pilatze nabar eta organizatu gabe horretan zera kausi daiteke: behe mailako burgesgoaren zati gogor eta aitzinatuena, profesionalak, baserritarrak, arrantzaleak, ikasle taldeak, kultura-taldeak, langile talde sozial humanistak, langile talde marxistak, eta orain arte ETA izan dena.» Taldeok, ainitzetan, ideologiak ez baina estrategiak eta jokamoldeek dituzte batetaratzen. Hala eta guztiz ere, pentsatzekoa da diren bi ideia-mota nagusiak (sozial humanista bata, marxista bestea), denborarekin eta bion arteko harremanak sakontzearekin, gero eta hobekiago definituko direla.”

      Bietan aipatzen da burgesia ttipiaren presentzia eta eragina. Normalean, klase horren militanteek eta intelektualek hautuak egiten dituzte borroka nagusiaren haizeari lotuak. 1974an bagenuen alde batetik klase langilearen ofentsiba zabal eta indartsua, autonomiari lotua, eta bestaldetik frankismo osteko oportunitateei begira zen euskal burgesia nazionala. Burges ttipien aukera ez dira hainbeste lotzen haien kopuru edo portzentaiari, klase borrokaren dinamika orokorrari baino.

      Orain zerbait burgesia nazionalari buruz. Onar daiteke oinarri interpretatibo bat, alegia kolonizazio edo okupazio militar arrotzaren pean dagoen egoera berezia. Baina Mao hamaika aldiz zitatzea alferrikakoa da testuak Txinako historiaren tarte bereziaz ari direnean. Hobe dugu gureari begiratzea.
      Nire ustez, euskal burgesia nazionalistak oso negozio ederrak egin zituen frankismo kontsolidatuaren garaian, baina frankismoaren astakeria ideologikoak umiliatzen eta baztertzen zuen. ETAren lehen denboretan PNVko presentzia antifrankismo abertzalean kokatzen zen bereziki, nahiz eta iheskeria askorekin. Berriz, Franco hil eta Trantsizioa bermatzen hasten denetik, PNVk bere leku normala hartzen du, hau da zapalkuntza kapitalistaren eta erregionalismo autonomistaren alde, hots, sistema demokratikoarekin eta iraultza sozialaren aurka.
      Ez dut harrigarria aurkitzen ETA Fronte Nazionalaren alde egotea frankismoaren azken urteotan, baina erakunde komunista edo marxista edo dena delako batek horrekin hausteko denbora heldua zenean ikusi behar zuen. Horrela egin zuen ETA Bosgarrenetik ere jaioa zen LAIAk, adibidez. Bosgarrenak burutu Zabala eta Huarteren bahiketekin bat egiten zuen, eta memorian dut burgesiarekiko haustura garbiena, Komando Autonomoen ADEGUIren aurkako ekintza, 1978an. Berriz, harrigarria gertatzen da urte haietan “Maltzagako bidean” aritzea, ‘atzoko eta gaurko gudariak’ edo ‘PNV eta ETA’, edo ‘abertzale guztiak’ biltzeko, HBko lehen pertsonaia zen baten eskutik. Ezker Abertzalearen historia apologetikoetan sobera erraz konpontzen dira Monzonen eragina eta lekua, ETAren fleko iraultzaileak ‘ez guztiz baina oso zintzo’ onartzen zituela erranik. Ez naiz horretan sartuko; zinez, arazoa ez da Monzon, baizik eta zergatik Monzon onartu eta lehen planoan emana izan zen.

      1974ko hautuetan bilatu behar dira geroko klabeak, eta ez hainbeste ETA Bosgarrenean berean.

  7. Hemen Euskal Iraultzari jarraipena eman ziona Milien estrategia eta borroka izan zen. Hemen Miliengatik izan ez balitz Lemoizeko zentrala eta beste hainbat gehiago eginak lirateke. Hemen Miliek Euskal Herri Langilearen antolakuntza eta inperialismoarekiko borroka Euskal Iraultzaren orain arteko maila gorenera eraman zuten.
    Askapen mugimenduaren ardatz teorikoa V:enean finkaturiko abertzaletasun iraultzailea izaki, Miliek oinarri horri eutsi zioten, abiaturiko prozesu iraultzailea ildo eta estrategiaz aitzinatuz. Milien borrokak marko teoriko argia zuen, ABERTZALETASUN IRAULTZAILEA eta baita planteamendu estrategiko argia ere: ahalik eta azkarren espainiar eta frantziar estatuen boterea suntsitzea Euskal Herrian, hortarako euskal herri sektoreak vs oligarkia inperialista talka gauzatuz, askapen nazionalari eta sozialismoari begirako Iraultza Herrikoiarekin. Eta Miliek erabakigarritzat zuten talka hortan eta beraz askapen borrokan arlo militarra. 1978ko ekainean adibidez: “ETAk urratsak eman behar ditu Herri Armada batean bilakatzeko, burgesia garaitzeko ezinbestekoa baita gauzak militarki planteatzea eta beraz zuzendaritza oso zentralizatua izatea.”
    Planteamendu horiekin beraz borrokatu zuten ezkerkeria eta teorizismoa, joera horien aurkako borroka ideologikoa eginez, ez iradoki daitekeen gisan praktizismotik,baizik eta estrategiatik eta praxi iraultzailetik. Eta iradoki daitekeenaren kontra planteamendu horiekin Miliak izan ziren masekiko atxikimendu altuena lortu eta garatu zutenak eta ez masak gora eta masak behera arita teorizismoan eta ezkerkerian kokaturiko taldexkak.

    • Aupa, Arranomendi!

      Elkar ezagutzen dugunez, eta elkarren berri dugunez, galdera zehatza eginen diat: uste duka IK, KAA, LAIA (bai eta ez), LAK, EIA, PM antolakundea, Iraultza eta gainontzekoak “teorizismoan eta ezkerkerian kokaturiko taldexkak” zirela? Zinez?

      Ez dago deus esperientzia borrokalari, abertzale eta iraultzaile haietatik gaur egun baliatzen ahal dugunik?

      “Milien” goraipatzeko ez dituk bertzeak hain zakarki mesprezatu behar. Nori berea, zuzenbidea.

      Praxiak erakutsi zian argiki nork zuen arrazoin eta nork ez, non eta zertan bereziki, nor borrokatu zen bururaino eta nor joan zen lasterka Sistemaren altzora. Eta hor “miliek” erakutsi zitean erakutsi beharrekoa, jakina, eta horregatik Argala bezalako komunista iraultzaile zintzo aunitz aritu ziren “miliekin”, eta ez gainontzeko talde, erakunde eta antolakundeekin. Dudarik ez!

      Jon Iurrebaso eta biok ezagutzen gaituk, beraz, ez diat uste segundo batez ere pentsatuko duanik gu hortik kanpo ibili garenik, nor bere neurrian eta ahalmenean…

      Baina derrotatuak izan gaituk, Eneko. Hori duk egia latza eta garratza. Bataila bat galdu diagu, etz ez gerla, bistan duk. Baina bataila galdu diagu… Ederki galduta, gainera…

      Zergatik?

      Honek behartzen gaitik azterketa eta analisi autokritikoak egiten, ez duka uste?

      Ala XIX. mendeko karlista euskaldunen bidea errepikatuko diagu eta Tradizio Sainduaren zaindari bilakatuko gara? Noiz arte?

      Ez zakiat hi, baina ni komunista iraultzaile euskalduna nauk (izan nahi diat, hobeki erranik…), eta Praxiaren Filosofia, materialismo historiko eta dialektikoa erabiltzen saiatzen nauk, klase, genero eta nazio borrokak ulertu ahal izateko. Saiatzeko, bederen…

      Ez duka uste garaia eta tenorea iritsiak direla 50 urteko borrokaren bilan orokorra egiteko? Bistan duk, hik aipatzen dituan “milien” baloreak, arrakastak, bertuteak eta garaipenak hor zaudek. Bertze gauza askoren artean, horregatik sartu ninduan ni ETA militarrean 1992an.

      Bainan… Aurrera jotzeko, zer egin genuen ongi aztertzeaz gain, bereziki azkenaldi honetan, azken 20-30 urteetan zer egin dugun gaizki analizatu behar diagu. Ikasteko, eta aitzina joateko…

      Ez duka uste?

      Sinpatiaz eta adeitasunez,

      Fermintxo

      • Noski uste dudala azken 50 urteetako bilan orokorra egitea beharrezkoa dela. Gertatzen dena da Fermintxo, bilan horretatik zuk eta nik ateratzen ditugun ondorioak ez direla berdinak, kontzepzio eta ikuspegi estrategiko desberdinak ditugulako. Areago, hein handi batean kontrajarriak direla erranen nuke.
        Adibide bat jarriko dut ene azterketaren parte bat bederen azaltzeko:

        -Azter ditzagun Euskal Iraultzaren abiatze garaia eta ondorengo berehalako urteak kultur giroari dagokionez. Euskal berpizte batean kokaturik, euskal gazteri iraultzaileak “Kapitalismoak dakarren” edota “Gu gira Euskadiko gazteri berria” kantatzen zuen kantaldietan eta ekitaldietan. Ez zen giro antifrankista hutsa, giro abertzale eta iraultzailea zen, euskalduna eta langile-herrikoia. Jakina, bazen klase-borroka bere baitan ere, ideologia burges-ttipi eta langile klase kontzientziaren arteko talka. Baina giroa euskal prozesu iraultzailearen oinarriekin uztartua zen, ez zen mugimendu antifrankista baten emaitza eta bultzatzada, nazio askapen borroka iraultzaile baten abiatzearen emaitza eta bultzada baizik.
        Nazioartetik Kubako Iraultzaren ereduak eta nazio askapen mugimenduen indarrak ematen zuen haizea.

        -Baina laster bestelako haizeak hasi ziren iristen. Pariseko 68ko maiatzaren ondorengo haizeak adibidez eta harekin kontzepzio eta ideologia ultraezkertiar eta troskisten eraginak. Eragin kontrairaultzaileak nire aburuz, prozesu iraultzailea nahastu eta ahultzen zutenak. Horrela. frankismopean antifrankismoa gainditzen zuen giroa aitzinatu bazen, frankismo erreformatuaren garaietan antisistema giroak egin zuen aitzina, kualitatiboki askoz zehatzagoa den borroka anti-inperialista abertzale sozialistaren kaltetan. Kultur giroan ederki islatuko zen hori eta askapen mugimendua nagusituko ziren joeretan eragitera igaro zen, iniziatiba galduz, defentsiban aritzera igaroz eta azken finean saio horretan penetrazio ideologiko zinez kaltegarria pairatuz. Horren adibide da Rock Radical Vasco deritzonarekin gertatua. Gutxi ikustekorik 70.hamarkadako kantaldietako giro eusladun,abertzale eta langile-herrikoiak, 80.eko mugimendu erdaldun eta lunperizatuarekin. Punka eta joera anarkoideak euskal gazteria penetratzen eta haiekin batera droga. Euskal Iraultzari indarra kentzeko. Askapen mugimenduak hein handi batean lortu zuen joera horiek neutralizatu eta RRVari adibidez bere eragina ematea,baina oinarrian zegoen penetrazio ideologikoa, ultraezkertiar mozorroko burges-ttipikeriak blaitu egin zuen mugimendua bera hein handi batean.
        Testuinguru hortan kokatzen dira Jarrain soldaduskari buruz izandako talkak eta adibide esanguratsuenetako bat da antimilitarismoarena. Arlo eta ikuspegi militarrari funtseko garrantzia ematen zion ENAMen baitan posizio antimilitaristak nagusitzeraino!
        Edota ASKren garapena, hau ere joerak eramanik lehentasunen araberako irizpidea baztertuz eta “borroka guztien” kontzepzioa bereganatuz.

        Ikusten duzunez beraz, aitzina begirako irakaspen anitz dagoela deritzot,baina bestelako azterketa batetik.

        (Aipatzen dituan antolakundeen azterketan ez nauk hasiko oso ezaugarritze desberdinekoak aipatu ditualako. Ezkerkerian kokatzen ditut noski KAAk eta Iraultza, LAIA-Ez eta VI. asanblada. Eta ezkerkeria eta ideologia burges-ttipiaren arteko harremaz adibide esanguratsua iruditzen zait Patxa-rena ere.)

        • Aupa Eneko!

          Gure arteko eztabaiden beri ez dutenendako, hona hemen estekak:

          https://erlaitzan.wordpress.com/2015/12/24/beste-fase-batean-sarturikezkerkeriaren-arriskuaz/

          https://erlaitzan.wordpress.com/2015/12/26/alternatiba-osatzeko-bidean-ekarpen-gisa-euskal-iraultza-sozialista-eta-euskal-iraultza-herrikoia-1/

          https://erlaitzan.wordpress.com/2015/12/27/euskal-iraultza-herrikoiaren-ezaugarritzeaz-1-haustura-osoa/

          https://erlaitzan.wordpress.com/2016/01/01/euskal-iraultza-herrikoiaren-ezaugarritzeaz-2/

          https://erlaitzan.wordpress.com/2016/06/16/euskal-iraultza-herrikoiaren-kokapenaren-gogoratzea-euskalduntasun-iraultzailea-liburuxkaren-harira/

          Azken idaki honetako iruzkin bat ekarri nahi dut blog honetara:

          “Etapismoa ala ezkerkeria? Ez bata, ez bertzea. Euskal Iraultza Sozialistaren estrategia!

          Euskal abertzale iraultzaile sozialisten arteko eztabaida estrategikoa maha gainean dago, bi ikuspegien inguruan: Euskal Iraultza Herrikoia lehen urrats gisa, ala Euskal Iraultza Sozialista lehentasun bezala.

          Bi ikuspegi estrategikoen arteko eztabaidak bizantino samarra ematen ahal du, azken finean bi jarrerek onartzen dute bertzearen osagaia. Euskal Iraultza Sozialistaren lehentasuna defenditzen dugunok prozesu horrek tarteko faseak ukan litzakeela onartzen dugu:

          “Kontua ez da, beraz, Euskal Iraultza Sozialistaren bidean tarteko urratsak beharko direla ukatzea. Tarteko urrats horiek taktikari dagozkio baina. Horregatik ezin dira aurreikusi, ez guztiak, behintzat. Taktikak, estrategiake z bezala, koiuntura konkretu bati erantzun behar diolako. Horregatik, koiuntura aldatzen denean, taktira berraztertzeko beharra dago eta, agian, hau goitik behera aldatzekoa ere bai. KAS alternatiba taktikoa da honen adibide argia. Planteatu zenean, 1970 hamarkadaren
          amaieran indar-metaketarako tresna ezin hobea izan zen. Denboraren poderioz, baina, izaera hori
          galduz joan zen. Baldintza objektiboen aldaketagatik, alde batetik. Eta, bestetik, errebisionismo
          eta erreformismoaren eraginagatik.

          Orain, planteamendu taktikoek estrategia iraultzailearen menpe egon behar dute. Eta uste dugu frogatu dugula Euskal Iraultza sozialista izango ala ez da izango. Ondorioz, edozein proposamen taktiko Euskal Iraultza Sozialista planteamendu estrategikoari doitu behar da eta ez alderantziz. Areago, une honetan lehentasuna ez da estrategia zehaztea. . Ez eta, oraindik gutxiago, taktika. Oraingo lehentasuna, berriz, da euskal herri langilearen sektore borrokalariena eta ideologia aldetik aurreratuena iraultza sozialistaren beharraz jabetzea. Euskal Herrian Euskal Iraultza Sozialista egitasmoan zehazten dena Sektore hau ideologikoki indartu eta biltzeko, ENAMSI eraikitzeari begira. Lehentasuna une honetan, beraz, borroka ideologikoa da. Zapaltzaileen zein Sozialdemokrazia Abertzalearen aurkakoa.” IRAULTZA GARAIA. Euskalduntasun Iraultzailea.62-63. orr.

          Eztabaidan sakontzeko asmoa dut hurrengo egunetan, bainan gogoeta ttiki bat: Euskal iraultza herrikoiaren ildoan kokatzen zen KAS alternatiba. Norbaitek planteatzen du gaur egun lau herrialdeen arteko AUTONOMIA ESTATUTUA, orduan eskatzen zen bezala? Zergatik ez? BATASUNAk egin zuen horren aldeko kanpaina ttiki bat, Loiolako prozesuaren garaian.. Baina gaur egun INDEPENDENTZIAren alde ari gara denok… Gure Esku Dago izan ezik, jakina!

          Gauza bera gertatzen da Sozialismoarekin. Langile klasearen bizi baldintzen hobekuntza eskatzen hasiko gara orain? Hori zen KAK alternatiban ageri zena. Hasierako eskakizunak hagitzez zehatzagoak ziren, baina…

          40 urte hauetan ez da deus ere aldatu Euskal Herrian? Klase osaera eta euskal formazio soziala ez dira kanbiatu? Egoera zehatzare azterketa zehatza. Eta oinarri ekonomikoaren analisia, Kapitalismoaren bilakaera konkretuaren ikerketa konkretua…

          Eztabaida zabalik dago…”

          Eta nire kasuan, azken hilabeetako eztabaiden ondorioz, inoiz baino argiago dut EUSKAL IRAULTZA SOZIALISTAren aldeko estrategia, eta horren baitan, EUSKAL ERREPUBLIKA EKOSOZIALISTAren kontsigna dela lehentasunezkoa, NAFAR ERREPUBLIKA EKOFEMINISTArekin batera, eta alderantziz. Hori da HERRITAR BATASUNAren barneko eztadaidan defendituko dudana, hau da, “etapa herrikoia” gainditzea, balizko estatu burges “herrikoi” fase hori behingoz lurperatzea (teorian bederen eta gure estrategiaren osagai gisa, ez klase borroken garapenaren ondorio probisonal gisa…), zuzen Errepublika Sozialista independente baten aldeko borroka sustatuz.

          Eta bai, Arranomendi, ez gaude ados…

          Geroak eta praxiak-borrokak erranen, nork zertan duen arrazoin…
          Izan ongi!

  8. Aupa, Emilio! Egunon!

    Solasaldi-idaztaldi hauen helburua, ene ustez, eta uste dut nirekin ados izanen zarela, ez da historizismoan edota nostalgian jaustea, militante “zaharren” arteko elkarrizketa eruditoetan murgiltzea, baizik eta gure esperientzia agertzea, “bidea urratzen datozen belaunaldi berriek” aukera izan dezaten guk egindako akats eta hanka sartzeetatik, polemika eta eztabaidetatik ikasteko, hala nahi badute/nahiko balute/nahi balezate. Zeren haiek eginen baitute Euskal Iraultza, norbaitek eta noizbait egitekotan…

    Uste dut horregatik idatzi dituzula bi liburu horiek, ez iraganari begira alfer-alferrik egoteko, bainan etorkizuna askatasunez urratzeko. Eta gauza beraren alde ari naiz ni. Iraganaren irakurketa zorrozki kritikoak lagunduko ahal digu oraina hobeki ulertzen eta geroa artoski amesten! Eta iraultzen Agian bai!

    Azken urteetako bilana egitean, ziur aski, ez gara ados egonen alor eta puntu askotan, bainan honek egiten du bi euskaldun independentista eta iraultzaileren arteko solasaldi hau interesgarri, hain zuzen ere.

    “Heterodoxo” erran didazu, eta hala dela uste dut. Materialismo utopistaren goiburua (zeina baita ene joera filosofikoa) hauxe bera da: EGIA HEGIAN DA.

    Egia ez dago erdian, ezta erdibidean ere, baizik eta hegian, mugan, ertzean… Bietatik edan, bietan jarrai, biekin segi…

    Menturaz ez zara oroituko 1991an Bilbon LABek antolatu zituen jardunaldi haietaz: “Marxismoa Euskal Herrian” izenekoak, non Bikilak, Txema Matanzasek eta zuk zeuk parte hartu baitzenuten. Eta militante gazte batek ere, Mikel Erro izenekoa, txosten xelebre bat aurkeztu zuena: “Teoria iraultzailea: marxismotik utopismora” izenekoa. Orduan nintzen militante gazte hari erran zenion txostenean agerten ziren aipuak euskaratzeko, eta hala egin nuen. Tamalez, 1992ko ekainean ihes egin behar izan nuen eta sasian sartu…

    Aski esanguratsua anekdota: orduan ASKko formazio arduraduna nintzen (ni bezalako “heterodoxoa”… ez zen leku askotan sobera ongi etorria…), eta Sobiet Batasunaren kolapsoa eta erroiztea aurreikusirik, KASen proposatu nuen sakontze, zaharberritze eta zabaltze teoriko masiboa, gainera zetorkigun uholde burges, erreakzionario, inperialista eta “fukuyamista”ri aurre egiteko. “Teoria iraultzaile(k) Euskal Herrian” zen jardunaldien izenburua. Helburua: XIX. ETA XX. mendeetako teoria iraultzaile GUZTIAK xeheki aztertzea (marxismoa -bere joera GUZTIAK-, anarkismoa, komunismo libertarioa, sozialismo iraultzailea, populismo errusiarra, feminismoa, ekologismoa, indigenismoa, hizkuntza zapalduen aldeko mugimenduak…) sintesi berri bat, edo berri batzuk eraikitzeko Euskal Herrian, gero mundu zabaleko mugimendu iraultzaile orori proposatzeko, eztabaidarako.

    Zorigaitzez, KASen agintean zutenek ez zuten begi onez ikusi horrelako “heterodoxokeria”, eta lelo “onargarriagoa” inposatu zuten: “Marxismoa Euskal Herrian”.

    Jakina, hura egin zutenak dira azken hamar urteetan norabide aldaketa erreformista eta oportunista buru-belarri bultzatzen aritu diren berberak. Lehengo “marxista-leninista” zorrotz haiek… oraingo ezkerreko demokrata burges hauek… Izenak aski ongi dakizkizu…

    Dena den, deus ere ez da galtzen unibertso ttiki honetan, eta txosten horretan agertu ziren ideia aunitz baliagarriak izan ziren urte batzuk geroago, Alternatiba Demokratikoa diseinatzen hasi zenean, 1993-1994 urteetan. 1995eko apirilean agertu zen jendaurrera.

    Tamalez, Alternatiba Demokratikoaren irakurketa komunista (libertario) iraultzailea ez zen errotu eta sendotu gure artean, eta bere irakurketa nazionalista burges ttikia nagusitu zen: Lizarra-Garazi eta PNV-EArekiko hitzarmena, militarismo sakon baten erdian eta mendean. Nahasketa kaltegarria eta nahasmendu ikaragarria. Bainan horrelakoa da klase borrokaren historia, prozesu konplexuak eta korapilatsuak dira beti… Ez da ETA V.aren garaiak bakarrik, oraingoak ere nahasiak dira, 1992-1999 urteak izan ziren bezalaxe.

    “Hobe da lukubrazio edo espiritismotik ateratzea”, jakina, eta “erran gabe edo zehaztu gabe utzi zutenak ez du existentziarik”. Horrexegatik, hain zuzen ere, Argalaren azken hitzak dira hain garrantzitsuak, Arrigorriagako jendeari erranak zizkiolakotz, ETAko agiri ofizial bat ez zelakotz, eta bere barne pentsamendua ageri delakotz, ñabardura eta aberastasun guztiekin. Komeni da behin eta berriz entzutea, ohartzeko noraino barneratua zuen ordurako Argalak Marxen eta I. Internazionalaren goiburua (eta beraz, Bakuninena ere bai, baita Parisko Communena ere): “Langileen emantzipazioak izan behar du langileen beraien obra.” Eta ondorioz, noraino ote zen “leninista” stricto sensu, eta noraino ez. Noraino ote zen hari gorri-beltz horren bila…

    https://borrokagaraia.wordpress.com/2013/12/21/argala-1978-2013/

    [audio src="http://ia600700.us.archive.org/20/items/ArgalarenTestamentua_370/ArgalarenTestamentua.mp3" /]

    Harira itzuliz, Emilio, nik ere uste dut oraindik (azken asteetan Kolitzak, Zurruk eta Patata Gorriak eragindako berrazterketa kritikoa egin ondoren…) ETA V sustengatu behar zela. Areago, iturri garbi horretatik edaten segitzen dut gaur egun ere.

    Bainan aldi berean, VI Biltzarreko dokumentuaren garrantzia historikoa azpimarratzen dut behin eta berriz, bere inportantzia V. Biltzarrekoaren parean ezarriz. Eta XXI. mendean abiatze eta abiapuntu berri baten hasieran kokatuz.

    Zuk hauxe diozu:

    “Nire ustez, Dokumentuaren edukian sobera sakondu gabe argitaratu zuen Exekutiboak, behar bada hestu lotuko zigun soka organizatiboa ideologia libertario pintzelada pare baten gantzaz hobeki pasarazteko. Dokumentua oso gutxi izan zen banatua, gutxiago aipatua gero argitalpen ideologikoetan, eta Mikel Erro bezalako ‘heterodoxoek’ desenterratu dute.”

    Hori egia izanik ere, nire interesa da GAUR EGUNGO jarduera teoriko eta praktikoan zein zabalkunde eta difusioa ematen diogun dokumentu giltzarri honi, Euskal Iraultza Sozialistaren aldeko borrokan aitzina jotzeko. Hori da ene interesa, krisi estrategiko larri honen erdian. Ariadna kolektibo bat, harri gorri-beltzaren bila….

    “Zuk aipatu dokumentu komunistaren garaian, ETA komunista, marxista-leninista zen? Garaiko dokumentuetara jo behar da. Nik diot ezetz, kontua ez zela trenkatua”

    Afera ez da orduan trenkatua zen ala ez, hori niri bigarren mailako kontua da, eta egia erran futitze naiz horretaz, benetan garrantzia duena da kontu hau (estrategia komunista iraultzaile abertzalearena) GAUR EGUN TRENKATUA OTE DAGOEN.

    Eta jakina, trenkatua ez dagoenez, ahal dugun guztia egitea ENAM zaharberrituaren estrategia, ENAMSI (Euskal Nazio Askapenerako Mugimendu Sozialista Iraultzailea) 1973ko testu horren ildoan kokatzeko, XXI. mendearen hasiera honetan.

    “Dokumentua komunismoaren alde mintzatzen zen marxismo-leninismoa aipatu gabe, garrantzi handia ematen zitzaizkion Euskarari eta internazionalismoari, eta estatu euskaldun hori zapalkuntza nazionalaren aurkako tresna izanik, askatasunarekin laster desagertu beharko zela esaten zen.”

    Hain zuzen ere, hori da berreskuratu beharko genukeen ildoa: komunismo iraultzailearena, zeinaren baitan joera komunista guztiak elkartuko ginatekeen, XIX. eta XX. mendeetako prozesu iraultzaile eta trantsizio sozialisten bilan orokorra zintzoki eta sakonki eginez. Beraz, hari fin eta hausko gorri eta beltz hori, Parisko Commune-n izan zena, 1917ko sobietetan gauzatu zena…

    Zaila? Erabat!
    Beharrezko? Ezinbertzeko!

    Hau da, 1977-1978 urteetan lortu ez zena erdiestea: HASI-EIA-LAIAren arteko konbergentzia, Euskal Komunista Iraultzaileen Antolakundea sortzeko, HERRITAR BATASUNAren batzarretan eta herri mugimendu guztien asanbladetan ildo iraultzaile proletarioa defenditu, azaldu, adierazi eta zabalduko duena, beti ere, herri antolakunde hauen autonomia eta burujabetza errespetatuz, eta zinezko gidaritza iraultzailea eginez, Euskal Herri Langilea eta bereziki Euskal Langileria zerbitzatuz, eta ez haietaz baliatuz. Hau da, Parisko Commune-ren ildoa, 1917ko Iraultza Sobietikoaren lehen urteetako izpiritu iraultzaile, emanzipatzaile eta libertarioa berreskuratuz.

    “Zinez, arazoa ez da Monzon, baizik eta zergatik Monzon onartu eta lehen planoan emana izan zen.1974ko hautuetan bilatu behar dira geroko klabeak, eta ez hainbeste ETA Bosgarrenean berean.”

    Erabat ados.

    Horregatik “desenterratu” dut 1973ko agiri hura. Bererskuratu, orain eta hemen erabiltzeko, Euskal Iraultzaren alde.

    1974an egin hautuak berraztertu, azken 45 urteetako bilana egin, akatsetatik ikasi, eta jo aitzina! Ez zait iduritzen bertze biderik dagoenik…

    Izan ongi, Emilio!

    Fermintxo

    • Nahiz-eta posible den tendentzia ezberdinetako anarkista eta libertarioek Iraultzaren galdera eta arazo (ezagutu eta ezagutzen ditugunak, baina ere geroan agertuko eta oraindik ezagutzen ez ditugunak…) batzuentzat erantzun edo “erantzun elementu”, edo bederen “hausnarketa bide” onak izatea, eta Argalak hori pentsatzea (baina nik dakidala hortaz inolako frogarik ez dugu…), ez dut uste hori zenik bere kontzepzioetan nagusiki eragiten zuen ideologia, baizik-eta maoismoa (garaian marxismo-leninismo-Mao Zedong pentsamendua, ondotik marxismo-leninismo-maoismo gisa definitua eta sintetizatua 80. hamarkadan).

      Besteak beste, eragin maoista agertzen zuen garaiko “S”E”S”B errebisionista eta sozial-inperialistari (nahiz-eta ez dakigun 1978an bi kalifikazio hauekin ados eta erabiltzen ote zituen) egiten dizkion kritiketan.

      Egia da 1978an, bere “testamendua” bezala ezaguna bihurtu den Arrigorriagako mezuan, besteak beste “Argala” liburuan dioten bezala, garaiko “S”E”S”Beri buruz egiten zituen balorazioak aski minoritarioak zirela bere Erakundean eta ENAMen. Alta, Erakundeak publikatzea erabaki zuen, eta, hori eginez, manera batez, objektiboki, kasik bere egin. Kasu guztietan militanteen parte bat ados zegoen berekin puntu honetan, jakinda gainera 1978an ENAM ez zela oraindik “ofizialki” erabat “SESB”ren aldekoa.

      Ez dakigu aldiz, zein hedapen maila zehatza zuten, nahiz-eta susma dezakegun, ENAMen 60, 70 eta 80. hamarkadetan, Argalak garaiko “SESB”eri egiten dizkion kritiken oinarrian dauden ideiek (nahiz-eta seguraski forma “difusoan” zituen), eta maoismoaren ekarpen garrantzitsuenetarikoak direnak : Alderdi Komunista eta antolakunde iraultzaile guztien baitan ILDO BORROKA dagoela NATURALKI, ondorioz ez direla monolitikoak, ez perfektuak, EZIN direla perfektuak izan, tronpa daitezkela, eta batzuetan beren baitan eskuineko ildoak irabazten duela, milaka urteko klase gizarteen eraginagatik eta ideia zahar erreakzionarioen arrastoak luzaz gelditzen direlako Sozialismoa oso garatuta izanda ere, besteak beste burokratizazioaren eta burgesia berriaren fenomenoa sortuz (hortaz badakigu zerbait !!!), eta horri aurre egiteko eta Komunismora heltzeko bide bakarra, IRAULTZA KULTULARAK (pluralean bistan da !) direla, Argalak bere “autobiografia politikoa”n aipatzen duelarik “iraultza kultural sakon baten beharra”, eragin maoista frogatzen duen beste elementu inportante bat !! ; eta Iraultza Kulturaletan, baina jada Iraultza Sozialistaren (eta Demokrazia Berrikoetan, herrialde erdi-kolonialetan !) hastapenetik, gako nagusienetakoak direla komunistek hastapenetik pentsatu behar dutela Estatu Sozialistaren desagerpenari eta beti eta etengabe Komunismoari, nagusiki masa zabalen kontzientzia eta praktika iraultzaileak beti eta etengabe igotzen saiatuz, Alderdia/masen arteko dialektika eta “ekilibrio” ahal bezain zuzenenak aurkitu behar dituztela, nagusiki masa-ildoaren bidez ; hori guztia beste “muturrean” erori gabe : “masek beti arrazoi dute”, hots eskuineko eta “ezkerreko” desbideraketen aurka. Bere momentuko mugekin, Argalak hor berriz ere, beste kasu askotan bezala, erakusten zituen bere ikuspegi eta perspektiba estrategiko izugarriak.

      Egia da gutxi izan direla “erabateko” maoista “puroak” ENAMen, Argala maoistenetakoa izan zen, jakinda gainera bi dokumentuak 1978 eta 1977koak direla. Zeren-eta 1973tik goiti (besteak beste Deng Xiaoping-en berriz heltzearekin) maoismoak pixkanaka galdu zuen indarra, Txinako Herri Errepublika, eskuineko ildoaren indartzearekin, erreferentzialtasuna galtzen zoala, eta bistan da, azkarki 1976ko Estatu kolpe kontrairaultzaile faxistaren ondoren, eta munduko beste hainbat eta hainbat mugimendu iraultzaile bezala, ENAMek bere “lerrokatze internazionala” “S”E”S”Bri kritikatik eta Txinaren aldekotik, posizio “zentrista” batera eta ondotik erabat pro-“sobietarrera” pasa zuen zenbait urtez. Arazoa delarik mugimendu askok ez zutela “soilik” lerrokatzea aldatu, baizik-eta maoismoaren parte handi bat bederen utzi, eta errebisionismo “sobietarraren” (baina beste desbideraketa mota ezberdin batzu pairatuz ere) pozoia irensten hasi…

      “Erreferentzia internazional” aldaketa honek momentuan, lehen fase aski luze batean, ez zuen aldiz eragin nagusirik izan ENAMen estrategia eta praktika iraultzailean, objektiboki zein subjektiboki.

      Askok ahantzi dute (et seguruenik batzuek nahitara ez aipatu edota gordetu) 70 et 80. hamarkadetan maoismoak ENAMen atxiki zuen eragina.
      Eta ez zen maoismoaren ekarpenen aplikapen mekanikoa izan, zenbait arlotan ENAMen hastapenean izan zen bezala (egiazki Txinako Demokrazia Berriko Iraultzaren kopia mekaniko baten entsegua zen, oso laburra eta oso partziala, eta ez maoismoaren ekarpen unibertsalena) : nagusiki, EH kolonia bezala ikustea, V. Biltzarraren inguruan erabat baztertua izan zen kontzepzio eta terminoa ; “Frente Nazionalaren” bilatzea PNVko euskal “burgesia nazionala”rekin (existitzen zena bai, baina erabat subordinatu eta integratu espainiar burgesia inperialistan, eta ondorioz desagertu, 70. hamarkadaren bukaeran ! Hor aldiz, ongi dakigu 90. hamarkadan berriz etorri zela ideia indarrean…) ; Euskal “Herri Iraultzaren” kontzepzioa : nik dakidala ikuspegi honen azken agerpena 1973ko dokumentu batean izan zen (behar bada ondotik ENAMek gutxi batzuetan erabili zuen terminoa, baina ez dut erezta uste), ondotik ENAMek (kasik ?) soilik Euskal Iraultza Sozialista aipatzen zuen, honela frogatuz analisia zein materialista eta zuzena zuen. Horrek, eta beste gauza askok !, frogatzen dute ere, ez zela “dena bukatua” (edo bederen “teorizazio eta analisia hoberenak”) 1973an edo 1974an, baizik-eta 70. eta 80. hamarkadetan arlo askotan, gehienetan esanen nuke nik, ENAMek segitu zuela garatzen, indartzen eta hobetzen, eta bistan da, mantentzen ongi zoana, bai teorikoki eta bai praktikoki. ;)

      Maoismoaren aplikapen sortzailea, kreatiboa, izan zen, ENAMen estrategian eta praktikan, zibil eta militarretan.
      Eta bistan da soilik honelakoa izan zitakeen eta daiteke mundu osoan, ez baita bestela ez maoismoa, ez leninismoa, ez marxismoa.
      Bere huts eta muga guztiekin noski, baina hala ere zuzentasun ikaragarriarekin, ENAM ez baitzen bestela inoiz borroka ezberdinen horrelako mailetara helduko, arlo askotan XIX. Mendetik (hots inperialismoaren arotik), Bigarren Gerra Mundialetik aparte, metropolia inperialista guzietako altuenak. Eta honela, beste mugimendu iraultzaile askok bezala, ENAMek bere ekarpen materialaz gain, teorikoa ere egin zuen eta du, munduko Herrieri, nagusiki metropolia inperialistetakoei, objektiboki maoismoa aberastu du, gai bagara, eta badira, analisatzen eta sintetizatzen…

      Eta honetan bereziki ulertu behar dugu zergatik “lerrokatze internazionalaren” aldaketak bere efektuak benetan erakutsi zituen eta katastrofikoa bihurtu zen 1987tik goiti, “S”E”S”Bren suntsiketa finalarekin. Nahiz-eta “ENAMentzat katastrofikoa” erlatiboa den noski, ikusita zer nolako borroka mailak atxiki dituen 90 et 2000. hamarkadetan.

      Esan behar da “Historiaren Bukaeraren” sekulako uholde kontrairaultzailean, munduan zehar mugimendu maoista “puroek” ere jasan zituztela ahultze maila ezberdinak, oro har aldiz neurri ttipiagoan. Bainan batez ere, ondotik, marxismo-leninismo “soilan” gelditu ziren, eta are gehiago errebisionismo “sobietarraren” eragina atxiki zuten, mugimendu gehienen kontrarioan, aski laster eta oso indartsuki berreraiki eta berrabiatu zuten borroka, gaur egun arte, sekulan baino indartsuago, kapitalismo inperialistarentzat mehatxu nagusienetarikoa izanez, populakuntza mundialaren kopuruari begira, argiki nagusiena, Indian eta Filipinetan ; beste hainbat Estatutan, momentuko aski ttipiak izanik ere, antolakunde maoistak direlarik garapen bizienean.

      • Aupa, Gorri!

        Mikesker, bihotz-bihotzez zure ekarpen mamitsuarengatik. Eztabaida ildo eta lerro bat irekitzen duzu, biziki garrantzitsua: marxismoaren joera guztien eragina Erakunde armatuan. Maxismo-leninismoa, stalinismoa, trotskismoa, maoismoa, kontseiluen komunismoa, luxemburgismoa, marxismo libertarioa…

        Lanera joan behar naiz… Sarri artio!

      • Argala moaista zela? Gil de San Vicentek ere troskista zela dio bai…

        Argalak SESBren gainbehera kapitalista salatzen bazuen marxista-leninista zelako zen, ez besterik.

        Eta iraultza kulturala ez da maoismoaren asmakizuna (bai bere karikaturizazio eta aizuntzea), SESBn ere iraultza teknologikoarekin batera iraultza kultural itzela eman zen. beharbada ez zen bhar zena bezainbeste azpimarratu honekin jarraitzeko beharra, baina marxismo-leninismoaren oinarrian dago. Albania sozialistan, adibidez, hau aurrera eraman zen emakumearen aldeko eta erlijioaren aurkako iraultza kulturalekin, langileriaren eta honen Alderdiaren gidaritzapean.

        • Aupa!

          Kasu, esan dut hain zuzen ez zela subjektiboki maoista “puroa” (objektiboki ez urrun, bere burkideekin proposatu eta garatu zituen estrategien zuzentasun izugarria ikusita) baina bai eragin maoista azkarrekoa, ENAMeko maoistenetakoa, beste buruzagi nagusienetako batzu bezala, Etxebarrieta anaiak, Txikia…
          Kuriosoa nintzateke jakitea zertan oinarritzen den trotskista zela errateko, ni elementu oso errealetan oinarritzen naiz, baditut beste ugari…
          Gure Historiaz eta maoismoaz eta trotskismoaz (benetakoa he, Trotskik idatzi eta egindako huts egite, tontakeri eta afruskeri sistematikoei ongi fidela dena, ez antolakunde “trotskista” zintzo gutti batzuek izan dituzten zenbait esperientzia interesgarri…) minimo bat dakien edonork laster ikusten eta ikusiko du zeintaz hurbilago (izugarrizko eufemismoa…) ziren Argala eta ENAMen praxia !!

          Momentuko Txinatar Iraultza Kulturala da sozialismopeko berrezartze kapitalistaren aurkako entsegu eta lorpen partzialeko dugun esperientziarik gorena. Jakinda bistan da Iraultza Kultural mota ezberdinak daudela. Txinatarrena, SESBen eta Albanian ez bezala, bide kapitalistaren aldekoen aurkako MASA borroka zuzena izan zelarik, eta kasik alor guzietan. Noski, SESBren esperientzia guzian (lorpen eta huts egite ezberdinak, bere sozialismopeko klase borrokaren jarraipena, eta azkenean kontrairaultzaileen garaipena 50. hamarkadaren bukaeran) oinarrituz zuten hasi eta eraman 1966tik goiti.

          Eta besteak beste, SESB, Txina, beste herri sozialistak, eta beste Alderdi Komunistetan gertatutako guztia, Komintern-aren estrategiapean metropolia inperialistetan Iraultza garailerik EZ gertatu izana, herrialde erdi-kolonialetako egoerak eta klaseak ordu arteko baino sakonkiago, eta beste hainbat gauza, analisatuz eta konklusioak sistematizatuz zuten (eta neurri batean, oraindik ari dute, bereziki metropolia inperialistetan) maoistek maoismoa marxismoaren 3. eta altuenen etapa bezala sintetizatu eta definitu, beste gauza askoren artean Iraultza Kultural askoren ezinbestekotasuna azalduz eta aldarrikatuz, bai errestaurazio kapitalista borrokatzeko, bai Komunismora hurbiltzeko, MLMak direlarik hau aldarrikatzen duten bakarrak.

          • Egunon, Gorri!

            Komunismo iraultzailearen teoria eta praktika, hots PRAXIA aitzina eramateko, XIX. eta XX. mendeetako esperientzia GUZTIAK kontuan artu behar ditugu, eta nola ez, Txinako Iraultza Sozialista, bere argi eta ilun guztiekin. Eta gauza bera egin Sobiet Batasuna, Korea, Viet Nam, Europa ekialdeko Herri Demokraziak, Albania, Kuba, Yugoslavia, Afrikako iraultza antikolonialistak, porrot egindako saiakerak (Bolivia, Txile, El Salvador, Nikaragua, Espainia, Alemania…)

            Jakina, bilan orokor horretan marxismo-leninismo-maoismoak (hala izendatzen baituzu) badu zer erranik, eta aunitz, gainera.

            Ados nago zurekin honetan:

            “Momentuko Txinatar Iraultza Kulturala da sozialismopeko berrezartze kapitalistaren aurkako entsegu eta lorpen partzialeko dugun esperientziarik gorena. Jakinda bistan da Iraultza Kultural mota ezberdinak daudela.”

            Areago, marxista-leninista-maoistak dira Herri Gerra Iraunkorra aurrera eramaten dutena Indian, Filipinetan eta Nepalen. PRAXIA.

            Bertze kontu bat da ea komunista iraultzaile guztiok geure burua maoistatzat jo behar ore dugun…

            Nire kasuan, ez. Ikasi, aunitz, eta gogo onez! Baina behin eta berriz erraten dudan bezala, Marxen DAS KAPITALen metodoan oinarrituta, eta emaitzak oinarritzat hartuta, SINTESI BERRIA behar dugu. Sintesi horretan Txinako Iraultzaren esperientzia eta maoisten praxiek erakutsitakoa oso kontuan hartzekoak dira.

            Amaitzeko: Eustakio Mendizabal, maoista? Baliteke, ez dakit. Bere bibiotekan CHE Guevavaren obra guztial omen zeuden… Baduzu datu geihagorik? Biziki eskertuko nizkizuke…

            Hori bai, Eustakio euskalduna zen ororen gainetik, langile euskaldun iraltzailea. Bere bidea, ene iparra…

          • Leninismoa kapitalismoa fase inperialistako marxismoa besterik ez da. Gainbeherako kapitalismoaren azken fasea izanik hau, ezin da beste “ismo”rik egon Sozialismo Zientifikoaren izendapenean.

            Preseski maoismoak beste “etapa” bat zehaztu badu, bere tesiak leninismoaren aurkakoak direlako da.

            Eta ildo berean sekulako akatsa da buru edo pentsalari iraultzaile bakoitzatik “ismo” bat ateratzea. Beren ekarpenak marxismo-leninismoaren azterketa eta armategi teorikora gehitu daitezke honen ildoan garatu badira, eta arbuiatu praktika burges baterako desitxuratu direnak (Mao…), baita ezjakintasunaren edo burugogorkeriaren ondorioz antimarxismoan kokatzen direnak ere (fokismoa…). Balorazio hau, hala ere, arlo kualitatiboa aztertuz egin behar da, eta ez handik eta hemendik gauzak hartuz.

            • “Amaitzeko: Eustakio Mendizabal, maoista? Baliteke, ez dakit. Bere bibiotekan CHE Guevavaren obra guztial omen zeuden… Baduzu datu geihagorik? Biziki eskertuko nizkizuke…”

              Nere mezuan kasik idatzi nuen parentesi artean “beharbada pixka bat [aipatu beste iraultzaileak baino] gutxiago”, baina ezbaian azkenean ezabatu… Kasu berriz ere, idatzi dut : “maoistenetakoa”, ez “maoista”.
              Badugu froga bat, nahiz-eta behar bada pixka bat zeharkakoa : 1969an idatzi zuen poema famatua, azken bi ahapaldiak osoki Maoren esanetan oinarrituak.

              Bestalde : “Txikiaren etxean, honako liburuok aurkitu zituen Peixotok: Che Gevararen obra konpletoak, Clausewitz-en “La Guerra”, Orixek idatzitako “Santa Kruz Apaiza” eta Auspoa saileko bertso eta kanta guztiak.
              “Baina bere jokamoldea ezagututa”, dio Peixotok, “garbi iruditzen zait oso ondo ezagutu zuela Zumalakarregi eta bere taktika hautatu zuela, ez estrategia, bere taktika”. Mao Tse Tung-ek ere irakurria omen zuen Londresen Zumalakarregiren bizitza.”

              http://www.argia.eus/larrun/htdocs/txikia.htm

              Ez da ezinezkoa pentsatzea irakurketa hau Maotaz inspiratuta egin zuela… Eta Clausewitz irakurtzen zuen gainera, dakigularik honek Maorengan ukan zuen eragin oso handia, baina baita ere Lenin, Giap eta beste teorizatzaile komunista eta maoista batzuengan… (eta neurri bateko eragina Marx eta Engels-en kasuan)

              “Bertze kontu bat da ea komunista iraultzaile guztiok geure burua maoistatzat jo behar ore dugun…”

              Noski ezetz ! Sinpleki ez baita posible (eta neurri batean ezta ere desiragarri…), baina bai bistan da ahal bezainbat konbentzimendu lan egin horretarako… Eta hegemoniaz (bidenabar, gora Gramsciren pentsamendu eta ekarpenenen benetako eta erabateko berreskurapena, MLMan toki osoa du hastapenetik), nahiz-eta erreferentzia eta izendapen ezberdinak izan, tradizio eta tendentzia komunista eta iraultzaile ezberdinetako mugimendu, militante eta masen praktika konkretua objektiboki maoista izaitea lortu !

              “Nik, behin baino gehiagotan erran izan duda bezala, uste dut “marxismo” izendapena espetxe epistemologikoa dela. Zer kristo ote da, hogei euroko hitz potolo-filosofiko hori? Hauxe: ezagutzaren eta gogoeta teorikoaren, praxiaren presondegia. Kontzeptu bat, zeinak sakonki mugatzen duen praktika iraultzailearen gaineko hausnartzea eta teorizatzea.

              Behin marxismoaren labirinto horretan sarturik, hagitz zaila da onik irtetea, hain dira-eta ugariak bihurguneak, kale itsuak, ukondoak eta sigi-sagak…

              Marxismoa dugu lehenik, baina berehala Leninismoa agertu zen, Trostkismoa, Stalinismoa, Luxemburgismoa, Kontseilismoa, Maoismoa, Castrismoa, Guevarismoa, Hoxhismoa, Gonzalismoa…

              Nork bere “ismoa” antolatzen du buruzagi iraultzaile baten inguruan.

              Hau guztia konpatiblea ote da Praxiaren Filosofiarekin, Materialismo historiko eta dialektikoarekin, Marxen Teoria Iraultzailearekin?

              Bai eta ez. Erdizka, nonbait. Erdizka dialektiko eta korapilatsu bat…”

              Nik ere nahi nuke mundu ideal bat, non “komunista” hitza aski litzateken gaurko Iraultzaren praxi ahal bezain zuzenena definitzeko, baina azken 200 urteak eta sortutako tendentzia iraultzaile ezberdinak hor daude (ahaztu gabe ehunka eta milaka urte dituzten ideia, tradizio eta praktika komunista (“primitibo”, eta ez hainbeste…), “komunizante” eta iraultzaileak…) !!! Norberak praxi iraultzaile zuzenena zein denaren bere konklusioa eta konbikzioa baitu… Eta noski gauzak zehazki izendatzea ez baldin bagara gai ezer ez da posible…

              “Ismo” guziek ez dute ber esanahi eta “pizua”, batzu teoria, ideologia, eta mundu-kontzepzio oso eta integralak dira, eta jauzi kualitatiboak adierazten dituzte, eta beste batzu ekarpen partzialago batzu definitzeko erabiliak edota “hizkera erraztasunak” dira.

              Marx, Lenin eta Maoren izenak erabiltzea “ismo”ak sortzeko egiari zor bat da, militante horien imajinaezinezko eta ezinbesteko lanari esker baita mugimendu komunista sortu eta aintzinatu beraien herrietan eta (hor “ismo”aren arrazoia) munduko herri guzietan, baina ber momentuan, nagusiki, hitz egiteko ezinbesteko erraztasun eta “markatzaile historiko” soil batzu baizik ez dira : “marxismo” hitzarenpean Marx, Engels eta lehen faseetako mugimendu komunistaren lana eta esperientzia baitago, “leninismo”pean, Lenin, boltxebikeen, Stalinen, sobietarren eta Komintern-a eta bere baitako Alderdi ezberdinen ekarpenak nagusiki, eta “maoismo”pean Mao, bere burkideen eta esperientzia iraultzaile txinatarraren eta mundu osoko mugimendu, teorizatzaile eta militante maoista askoren ekarpenak.

              Aldi bakoitzean, Marx eta Engels (nahiz-eta hor salbuespena izan, “marxismoa”, baina pentsatzen dut gehiago “marxista”, hitzen erabilera Marx-en bizialdian hasi baitzen, gogorarazi dituzun kontraesan guziekin ! Mugimendu langile, sozialista eta komunistaren lehen teorizatzaile nagusia eta beraz lehen erreferentzia mundiala (hastapenean kasik Estatu mendebaldetarretan soilik), kasik bakarra, luzaz gainera, baitzen eta mugimenduaren zatiketak eta norbera definitzeko beharra laster etorri baitziren… Galdera da : Marx-ek kritikatzen zituen “marxista” horiek, benetan marxistak ziren ? Ahantzi gabe seguraski umiltasunagatik ere ez zuela onartu nahi terminoa !), Lenin, eta Maoren (“maoista” hitza erabilia izan arren 1976 aintzin, bainan “maoismoa” aski gutxi, “Mao Zedong pentsamendua” gehienbat) heriotzen ondotik izan da oro har termino horien onarpenaren eta erabileraren hedatze eta finkatze mundiala, beraien eta ordezkatzen zituzten mugimenduen borroka eta esperientzien zinezko bilana eta sintesia egiten ahal eta egin zen ber momentuan, hiru belaunaldietako komunistak ohartzen zirelarik ze garapen teoriko eta jauzi kualitatiboak ziren beraien ekarpenak.

              Maoistek badute kontzeptu bat : “Pentsamendua”, herrialde (edo Estatu plurinazional) baten errealitate zehatz bati aplikatutako marxismoaren garapena.

              Beraz, “Gonzalismoa” ez da existitzen, nahiz-eta behar bada laster hitz egiteko edota idazteko batzuk terminoa erabili. “Gonzalo Pentsamendua” badago, Peruko errealitateri aplikatutako MLMa. Eta lehenago “Mariategi Pentsamendua”, zeinaren gainean noski oinarritu ziren Gonzalo eta Alderdia, garatuz eta aberastuz !

              Bestalde, “marxismo” hitzak badu erabilpen eta esanahi berezi bat, lehena izan baitzen, eta laster hitz egiteko eta labubilzeko erabiltzen baita. Maoistek diote : maoismoa gaur egungo marxismoa da, leninista “soilek” leninismoa gaur egungo marxismoa dela zioten eta dioten bezala, beraz marxista/ML eta marxista/MLM sinonimo gisa erabiltzen dira batzuetan, baina adibidez zientzia/teoria/ideologia/praktika/praxia aipatzen direnean, eta ez adibidez mugimendu eta Alderdiak.

              “Marxista” erabiltzen da ere leninismoa eta maoismoa partzialki baizik barneratu eta aplikatzen dituztenak izendatzeko, eta desbideraketa “arinak” dituzten mugimendu eta pertsona komunista iraultzaile (eta noski Marx eta Engels-etaz, bederen, erreklamatzen badira) zintzoak izendatzeko… Gainera hor ditugu ere “marxizante” (edo “marxzale” ?), “leninizante”, “maoizante”… etab termino biziki baliagarriak.

              “Areago, marxista-leninista-maoistak dira Herri Gerra Iraunkorra aurrera eramaten dutena Indian, Filipinetan eta Nepalen. PRAXIA.”
              Nepalen momentuko ez dago gehiago Herri Gudarik, baina bai bizpahiru mugimendu maoista, denak biziki indartsuak, besteak beste herrialde osoan erabateko greba orokarrak egiteko gai direnak, denak pixkanaka 2006tik, baina bereziki 2012tik goiti (data horiek gauza batzu gogorazten dituzte jejeje !), XXI. mendeko lehen Iraultza garailea izanen zena botere osoaren hartzearen bezperan (“soilik” 10 urteko Herri Gudaren ondotik gainera) !!! (1979ko Nikaraguakoa geroztik lehena, hau perfektua ez bazen ere …) gelditu eta pixkanaka osoki desegin, suntsitu eta saldu zuten Prachanda-Bhatarrai traidore neo-burges taldeak osoki kontrolatu eta usteldutako alderditik bereizi zirenak !! Baina momentuko ildo-borroka berri eta konplexuetan daude…

              Turkiar Estatuan ere badago Herri Guda (eta non 2016an hamar bat baino gehiago mugimendu maoista, marxista eta iraultzaile turkiar eta kurdu batu diren ber frente batean), Perun bezala, non “Alderdiaren berrantolaketa orokorra” burutzen ari duten azken urteetan, egoera eta ildo borroka oso gogor eta konplexuen erdian, eta diotenez, lan honen konklusio garailera heltzetik inoiz baino hurbilago daude.

              Adierazten dutenaren arabera Afganistanen eta Bhutanen (bereziki) HGren prestakuntza lanetan ari dira ; Brasilen mugimendu maoista indartsua eta garapen lasterran da, eta beste herri mugimenduak eta brasildar poliziaren faxismo eta arrazismoaren biktimak diren proletarioak bezala erahiltze faxistak jasaiten ditu, besteak beste. Askok diote hurrengo Herri Guda hor izanen dela ; Ameriketako beste herri askotan badituzte presentzia maila ezberdinak, besteak beste badirudi azken hilabeteetan Mexikon eta Txilen garatzen ari direla ; Sri Lankan eta Tamil Eelam-en gauzak mugitzen ari direla entzuten da ; Bangladesh-en badago mugimendua, ez dut aldiz sobera ezagutzen beraien egoera, besteak beste Iran, Malaisia, eta Indonesiakoak bezala ; Marokon badago mugimendu aski azkar bat, bereziki ikasle mugimendu indartsu bat, preso politiko ugari ukan eta beti dituenak, baldintza afrusetan eta ondorioz borroka oso gogorrak eramaten dituztenak, Estatuko beste preso politikoek bezala ; Tunisian badirudi mugimendu maoista garatzen ari dela azken urte eta hilabeteetan.
              Estatu kanadiarran mugimendu nabarmena dago, bereziki ikasle mugimendu indartsu bat ; azken hilabeteetan Estatu Batuetan garapen zalua dute, hiri askotan sekzio berriak sortuz ; Europan, historikoki Estatu italiarran da izan indartsuena maoismoa (eta XX. mendeko bigarren parteko Europako mugimendu iraultzaile handiena Irlanda eta EH ta gero), eta gaur egun ere hala da, bereziki mugimendu feminista iraultzaile proletario indartsu batekin eta presentzia aski azkarrarekin sindikatuetan ; irlandar mugimendu iraultzaile errepublikanoetan badaude maoista kopuru bat ; Estatu ukrainiarran eta Donbass-en badute presentzia bat, bereziki Borotba mugimenduan, tendentzia komunista ezberdinez osatua den mugimendua eta Estatu faxista borrokatzen duena bistan da ; Estatu frantsesean eta Alemanian badute garapen aski azkarra azken urte eta hilabeteetan ; Grezian, Estatu britanikoan, Errusian, Norvegian, Portugalen, Austrian, Serbian, Suedian, badute presentzia eta kasu gehienetan garapena, seguraski gehienetan abiadura moderatuan, baina ez dut datu sobera zehatzik.
              Gaur egun eta momentuko, mendebaldeko Europan Estatu espainiarran da seguraski ahulena maoismoa…

              “Marxismo sobietarrak ere bazuen bere eragina. Txabi Etxebarrietaren formazioaz pentsatzen ari naiz. (…) Ez naiz segur horrek loturarik zuen ala ez blog honetan Gorrik aipatu duen Sobiet Batasunaren tesi eta joerei geroko hurbilketarekin, eta ez dakidanez ez dut deus erranen.”

              Ez dut uste elementu zehatz honek loturarik zuenik geroko “lerrokatze” aldaketarekin, baina erran dudan bezala nere ustez 60. hamarkadatik goiti Etxebarrieta anaiek, Argala eta besteek kontzepzio maoista asko “kreatiboki” aplikatu zituzten arren EHn eta EHri (hau baita marxismoaren, eta beraz maoismoaren, esentzia), egia da aldiz “lerrokatze internazionalean” aski “zentristak” (nahiz-eta erlatiboa izan) gelditu zirela, “SESB”ko ildo-borroka, kontrairaultza eta azkenean transformazio kapitalista eta sozial-inperialista ez erabat ulertuz, eta beraz ez osoki hautsi harekin. Posizio hau ENAMen erreferentzia gorenetarikoenenatik aski hurbil zen, hots bereziki Cuba (gutxi gora behera 1970 urtea arte, non Cuba erabat itzuli zen “SESB”rengana) eta Vietnam, zeinen momentuko buruzagi, sinbolo et “boz” gorenenak Che Guevara (Castro-rekin berdintasunean) eta Ho Chi Minh ziren.

              Alta azken hau kasik maoista zen, besteak beste garatu zuen HGren estrategia Maoren berdin-berdina zen, eta ez dakigu zer neurritaraino “SESB”ri bere kritiken “eztitasuna”, Vietnamdar Iraultzaren behar taktikoek (laguntza materiala) determinatzen zuten.

              Aski ezagunak dira Che Guevararen erlazioak Txinatarrekin, eta “SESB”eri egiten zizkion kritikak oso gogorrak eta justuak ziren, geroz-eta gogorrago eta justuagoak gainera, eta besteak beste gizarte sozialistari buruzko bere hausnarketak oso interesgarriak ziren, Txinatar Iraultzatik hurbil, baina bere “foquismoa”ren teoria huts oso larria zen, zoritxarrez bizia kostatuko ziona ere, nola eboluzionatzen ahal zuen jakin gabe utziz, nahiz-eta zantzu azkarrak badauden…

              • Oro har ados, eta biziki interesatuta gaur egungo marxismo-leninimo-maoismoaren garaoen teoriko eta praktikoak hobeki ezagutzeko.

                Argi eta garbi errateko: Euskal Komunista Iraultzaileen Antolakundea behar dugu, joera guztietako komunistak elkartzeko eta gure arteko BATASUNA BORROKAN aitzina eramateko. Ildo diferenteen arteko talka, eztabaida, debate eta polemika teoriko-ideologikoen bidez, estrategia berria eraiki, borrokan eta borrokaren bidez.

                Erranen didazu…

            • “Eta ildo berean sekulako akatsa da buru edo pentsalari iraultzaile bakoitzatik “ismo” bat ateratzea.”

              Zergatik ez egin gauza bera Marx eta Leninekin? Ez zerotik hasteko, inolaz ere, baizik eta sintesi berri bat eraikitzeko, Leninek II. Internazionalaren porrota, traizioa eta desertzioa (“Iraultza proletarioa eta Kautsky damutua) gertatu ondoren egin zuen bezala? Erran nahi baitut, zergatik ez teoria iraultzaile komunista zientifikoa deitu, eta gaur egun ditugun baliabideekin (Marxen testu gehienak, Gründrisse” barne..) berreraiki, XXI. mendeko beharretara egokitua?

              Uste dut hori dela hurrengo hamarkadetako errronka komunista iraultzaileondako, teoriaren arloan.

              Hau da, Lenin kolektibo bat behar dugu XXI. mendeko hasiera honetan.

              Duela 100 urte baino gehiago hauxe idatzi zuen:

              “Es bien conocido el aforismo que dice que si los axiomas geométricos afectasen los intereses de la gente, seguramente habría quien los refutase. Las teorías de las ciencias naturales, que han chocado con los viejos prejuicios de la teología, provocaron y siguen provocando hasta hoy la oposición más enconada. Nada tiene de extraño, pues, que la doctrina de Marx, que sirve en forma directa a la educación y organización de la clase de vanguardia de la sociedad moderna, que señala las tareas de esa clase y demuestra la sustitución inevitable — en virtud del desarrollo económico — del régimen actual por un nuevo orden, haya debido luchar por conquistar cada uno de sus pasos.

              Inútil es decirlo, esto aplicado a la ciencia y la filosofía burguesas, oficialmente enseñadas por profesores oficiales para embrutecer a las nuevas generaciones de las clases poseedoras y “adiestrarlas” contra los enemigos exteriores e interiores. Esta ciencia no quiere oir hablar de marxismo y lo proclama refutado y aniquilado; Marx es atacado con igual celo por los jóvenes doctos que hacen carrera refutando el socialismo, como por los decrépitos ancianos que conservan la tradición de toda suerte de anticuados “sistemas”. Los avances del marxismo y la difusión y el afianzamiento de las ideas marxistas entre la clase obrera provocan inevitablemente la reiteración y agudización de esos ataques burgueses contra el marxismo, que sale más fuerte, más templado y vitalizado de cada uno de sus “aniquilamientos” por la ciencia oficial.

              Pero, aun entre las doctrinas vinculadas a la lucha de la clase obrera y difundidas de modo predominante entre el proletariado, el marxismo de ningún modo consolidó su posición de golpe, ni mucho menos. Durante el primer medio siglo de su existencia (desde la década del 40 del siglo XIX) luchó contra teorías que le eran profundamente hostiles. En la primera mitad de la década del 40, Marx y Engels ajustaron cuentas con los jóvenes hegelianos radicales, cuyo punto de vista era el del idealismo filosófico. A fines de esa década, en el campo de las doctrinas económicas pasó a primer plano la lucha contra el proudhonismo. Esta lucha terminó en la década del so con la críiica de los partidos y doctrinas que habían surgido en el turbulento año 1848. En la década del 60, al expulsar al baliuninismo1 de la Internacional, la lucha se desplazó del campo de la teoría general a un campo más cercano al movimiento obrero propiamente dicho. A comienzos de la década del 70, se destacó en Alemania, por breve tiempo, el proudhonista Mühlberger; a fines de ese período, el positivista Dühring. Pero la influencia de uno y otro sobre el proletariado era ya insignificante. El marxismo había alcanzado un indiscutible triunfo sobre todas las otras ideologías del movimiento obrero.

              En lo fundamental, este triunfo culminó en la década del 90 del siglo pasado. Hasta en los países latinos, donde se habían mantenido las tradiciones del proudhonismo por más tiempo, los partidos obreros estructuraron sus programas y su táctica sobre bases marxistas. Al reanudarse en forma de congresos internacionales periódicos, la organización internacional del movimiento obrero, se colocó, en lo esencial, inmediatamente y casi sin lucha, en el terreno del marxismo. Pero cuando el marxismo hubo desplazado a todas las doctrinas más o menos integrales que le eran hostiles, las tendencias que en ellas se albergaban comenzaron a buscar otros caminos. Las formas y las causas de la lucha cambiaron, pero la lucha continuó. Y el marxismo comenzó su segundo medio siglo de existencia (década del 90 del siglo pasado) enfrentando una corriente hostil en el mismo marxismo.

              El ex-marxista ortodoxo Bernstein dio su nombre a esta corriente al proclamar con gran alharaca y con grandilocuentes expresiones las enmiendas de Marx, la revisión de Marx, el revisionismo. Aun en Rusia, donde — debido al atraso económico y a la preponderancia de la población campesina oprimida por los vestigios de la servidumbre — el socialismo no marxista se ha mantenido durante mucho tiempo, hoy se convierte sencillamente en revisionismo ante nuestros propios ojos. Y lo mismo en el problema agrario (programa de municipalización de toda la tierra) que en las cuestiones programáticas y tácticas de índole general, nuestros socialpopulistas fueron sustituyendo cada vez más con “enmiendas” a Marx los restos agonizantes y caducos del viejo sistema, coherente a su modo y profundamente hostil al marxismo.

              El socialismo premarxista ha sido derrotado. Continúa luchando ya no en su propio terreno, sino en el del marxismo, como revisionismo. Examinemos, pues, cuál es el contenido ideológico del revisionismo.

              En el campo de la filosofía, el revisionismo iba a remolque de la “ciencia” académica burguesa. Los profesores “retor naban a Kant”, y el revisionismo se arrastraba tras los neokantianos2; los profesores repetían las vulgaridades que los curas habían pronunciado mil veces contra el materialismo filosófico, y los revisionistas, sonriendo complacidos, murmuraban (repitiendo palabra por palabra el último manual) que el materialismo había sido “refutado” desde hacía mucho tiempo. Los profesores trataban a Hegel como a “perro muerto”, y mientras ellos mismos predicaban el idealismo, solo que mil veces más mezquino y superficial que el hegeliano, encogiéndose desdeñosamente de hombros ante la dialéctica, los revisionistas se hundían tras ellos en el pantano del envilecimiento filosófico de la ciencia, sustituyendo la “sutil” (y revolucionaria) dialéctica por la “simple” (y pacífica) “evolución”. Los profesores ganaban su sueldo oficial ajustando sus idealistas y “críticos” sistemas a la dominante “filosofía” medieval (es decir, a la teología), y los revisionistas se acercaban a ellos, esforzándose por hacer de la religión un “asunto privado”, no en relación al Estado moderno, sino en relación al partido de la clase de vanguardia.

              No se necesita decir el verdadero significado de clase de semejantes “enmiendas” a Marx: es bien evidente. Sólo señalaremos que Plejánov fue el único marxista en la social democracia internacional que criticó desde el punto de vista del materialismo dialéctico consecuente aquellas increíbles necedades acumuladas por los revisionistas. Es tanto más necesario subrayar esto con fuerza, por cuanto en nuestro tiempo se hacen tentativas profundamente erróneas, destinadas a presentar el viejo y reaccionario fárrago filosófico bajo pretexto de crítica del oportunismo táctico de Plejánov.*]

              Pasando a la economía política, es necesario señalar, ante todo, que en esta esfera las “enmiendas” de los revisionistas eran muchísimo más multifacéticas y minuciosas; se trataba de sugestionar al público con “nuevos datos sobre el desarrollo económico”. Se decía que la concentración y desplazamiento de la pequeña producción por la gran producción no se opera de ningún modo en la agricultura y con extrema lentitud en el comercio y la industria. Se decía que las crisis se han vuelto ahora más raras y débiles, y que los cártels y trusts probablemente harían capaz al capital de eliminarlas por completo. Se decía que la “teoría de la bancarrota” hacia la cual marcha el capitalismo es inconsistente debido a que las contradicciones de clase tienden a suavizarse y atenuarse. Y, por último, se decía que no estaría mal corregir también la teoría del valor de Marx de acuerdo con Bohm-Bawerk3.

              La lucha contra los revisionistas en torno de estas cuestiones sirvió para reavivar de manera fecunda el pensamiento teórico del socialismo internacional, tal como había ocurriclo veinte años antes con la polémica de Engels contra Dühring. Los argumentos de los revisionistas fueron analizados con hechos y cifras en la mano. Se demostró que embellecían sistemáticamente la pequeña producción actual. Datos irrefutables prueban la superioridad técnica y comercial de la gran producción sobre la pequeña, no sólo en la industria, sino también en la agricultura. Pero la producción de mercancías está mucho menos desarrollada en la agricultura y, por lo general, los estadísticos y economistas actuales no saben destacar las ramas especiales y, a veces, incluso las operaciones de la agricultura que expresan de qué manera la agricultura es progresivamente arrastrada al proceso de intercambio de la economía mundial. La pequeña producción se sostiene sobre las ruinas de la economía natural debido al constante empeoramiento de la alimentación, el hambre crónica, la prolongación de la jornada de trabajo, el deterioro de la calidad y atención del ganado; en una palabra, debido a aquellos mismos métodos con que se sostuvo también la producción artesanal contra la manufactura capitalista. En la sociedad capitalista, cada avance de la ciencia y la técnica socava, inevitable e inexorablemente, los cimientos de la pequeña producción. Y la tarea de la economía política socialista consiste en investigar este proceso en todas sus formas, no pocas veces complejas e intrincadas, y demostrar al pequeño productor la imposibilidad de sostenerse en el capitalismo, la situación desesperada de las explotaciones campesinas en el régimen capitalista y la necesidad de que el campesino adopte el punto de vista del proletariado. Ante la cuestión que nos ocupa, los revisionistas cometieron el pecado, en el aspecto científico, de generalizar superficialmente algunos hechos tomados de manera unilateral, al margen de su conexión con el sistema del capitalismo en su conjunto; y en el aspecto político, cometieron el pecado de que, inevitablemente, quisieran o no, invitaron o empujaron a los campesinos a tomar la actitud del propietario (es decir, la actitud de la burguesía), en vez de instarlos a adoptar el punto de vista del proletariado revolucionario.

              El revisionismo salió aún peor parado en lo que se refiere a la teoría de las crisis y a la teoría de la bancarrota. Sólo personas muy poco perspicaces y durante muy poco tiempo podían pensar en modificar los fundamentos de la doctrina de Marx bajo la influencia de algunos años de animación y prosperidad industrial. Muy pronto la realidad se encargó de enseñar a los revisionistas que las crisis no eran cosa del pasado: la prosperidad fue seguida por la crisis. Cambiaron las formas, la sucesión, el cuadro de las distintas crisis pero éstas seguían siendo parte integrante, inevitable, del régimen capitalista. Mientras unifican la producción, los cártels y trusts, simultáneamente, y en forma visible para todos, agravan la anarquía de la producción, la inseguridad de la vida del proletariado y la opresión del capital, agudizando así las contradicciones de clase en grado sin precedentes. Los modernos, gigantescos trusts ponen en evidencia, de modo bien palpable y en inmensas proporciones, que el capitalismo marcha hacia la bancarrota, tanto en el sentido de las crisis políticas y económicas aisladas como en el del hundimiento completo de todo el régimen. La reciente crisis financiera en Norteamérica y el horroroso crecimiento de la desocupación en toda Europa, sin hablar de la próxima crisis industrial, de la que asoman no pocos síntomas, han hecho que las rccientes “teorías” de los revisionistas fueran olvidadas por todos, incluidos al parecer muchos de ellos mismos. Las que no deben olvidarse son las enseñanzas que esta inestabilidad de los intelectuales ha brindado a la clase obrera.

              Con respecto a la teoría del valor, sólo es necesario decir que, aparte de alusiones y suspiros muy vagos, al estilo de Bohm-Bawerk, los revisionistas no aportaron absolutamente nada ni dejaron, por tanto, ninguna huella en el desarrollo del pensamiento científico.

              En la esfera política, el revisionismo intentó revisar realmente los fundamentos del marxismo, o sea, la teoría de la lucha de clases. La libertad política, la democracia, el su frngio universal — nos decían los revisionistas — destruyen el terreno para la lucha de clases y desmienten la vieja tesis del Manifiesto Comunista de que los obreros no tienen patria. Puesto que en la democracia prevalece “la voluntad de la mayoría”, según ellos, no se debe considerar al Estado como órgano de dominación de clase ni negarse a establecer alianzas con la burguesía progresista, socialreformista, contra los reaccionarios.

              Es indiscutible que estas objeciones de los revisionistas se reducían a un sistema bastante armónico de concepciones, a saber: las bien conocidas concepciones liberalburguesas. Los liberales han dicho siempre que el parlamentarismo burgués destruye las clases y diferencias de clase, ya que todos los ciudadanos sin distinción gozan del derecho a votar e intervenir en los asuntos de Estado. Toda la historia de Europa durante la segunda mitad del siglo XIX, toda la historia de la revolución rusa a comienzos del siglo XX en señan de manera patente lo absurdo de tales conceptos. Con las libertades del capitalismo “democrático”, las diferencias económicas, lejos de atenuarse, se acentúan y agravan. El parlamentarismo no elimina, sino que pone al desnudo el carácter innato de las repúblicas burguesas más democráticas como órganos de opresión de clase. Al ayudar a ilustrar y organizar a masas de población incomparablemente más vas tas que las que antes participaban en forma activa en los acontecimientos políticos, el parlamentarismo no contribuye a la eliminacion de las crisis y revoluciones políticas, sino a la agudización de la guerra civil durante esas revoluciones. Los acontecimientos de París, en la primavera de 1871, y los de Rusia, en el invierno de 1905, revelaron con suma claridad que dicha agudización se produce indefectiblemente. Para aplastar el movimiento proletario, la burguesía francesa no vaciló ni un segundo en pactar con el enemigo de toda la nación, con las tropas extranjeras que habían arruinado a su patria. Quien no comprenda la inevitable dialéctica interna del parlamentarismo y de la democracia burguesa, que lleva a solucionar la disputa por la violencia de las masas de un modo todavía más tajante que en tiempos anteriores, jamás podrá, basándose en ese parlamentarismo, realizar una propaganda y agitación consecuente y de principio que prepare realmente a las masas obreras para una participación victoriosa en tales “disputas”. La experiencia de las alianzas, acuerdos, bloques con el liberalismo socialreformista en la Europa Occidental y con el reformismo liberal (kadetes) en la revolución rusa, muestra de manera convincente que esos acuerdos, al unir a los elementos combativos con los elementos menos capaces de luchar, con los más vacilantes y traidores, sólo embotan la conciencia de las masas, y no refuerzan, sino que debilitan la importancia real de su lucha. El millerandismo francés — la más grande experiencia de aplicación de la táctica política revisionista en una escala de amplitud realmente nacional — nos ha ofrecido una valoración práctica del revisionismo que el proletariado del mundo entero jamás olvidará.

              El complemento natural de las tendencias económicas y políticas del revisionismo era su actitud hacia la meta final del movimiento socialista. “El objetivo final no es nada; el movimiento lo es todo”: esta expresión proverbial de Bernstein pone en evidencia la esencia del revisionismo mejor que muchas largas disertaciones. Determinar su comportamiento caso por caso, adaptarse a los acontecimientos del día, a los virajes de las minucias políticas, olvidar los intereses cardinales del proletariado y los rasgos fundamentales de todo el régimen capitalista, de toda la evolución del capitalismo, sacrificar esos intereses cardinales en aras de las ventajas verdaderas o supuestas del momento: ésta es la política del revisionismo. Y de la esencia misma de esta política se deduce, con toda evidencia, que puede adoptar formas infinitamente diversas y que cada problema más o menos “nuevo”, cada viraje más o menos inesperado e imprevisto de los acontecimientos — aunque sólo altere la línea fundamental del desarrollo en proporciones mínimas y por el plazo más corto –, provocará siempre, sin falta, una u otra variedad de revisionismo.

              El carácter inevitable del revisionismo está determinado por sus raíces de clase en la sociedad actual. El revisionismo es un fenómeno internacional. Para ningún socialista que reflexione y tenga un mínimo de conocimientos puede existir ni la más pequeña duda de que la relación entre ortodoxos y bernsteinianos en Alemania, entre guesdistas y jauresistas4 (ahora, en particular, broussistas) en Francia, entre la Federación Socialdemócrata y el Partido Laborista Independiente en Inglaterra, entre Brouckere y Vandervelde en Bélgica, entre integralistas5 y reformistas en Italia, entre bolcheviques y mencheviques en Rusia es, en todas partes, en lo sustancial, una y la misma pese a la inmensa diversidad de las condiciones nacionales y de los factores históricos en la actual situación de todos esos países. En realidad, la “división” en el movimiento socialista internacional de nuestra época se produce ya, ahora, en los diversos países del mundo, esencialmente en una misma línea, lo cual muestra el formidable paso adelante que se ha dado en comparación con lo que ocurría hace 30 ó 40 años, cuando en los diversos países luchaban tendencias heterogéneas dentro del movimiento socialista internacional único. Y ese “revisionismo de izquier da” que se perfila hoy en los países latinos como “sindicalismo revolucionario”6 se adapta también al marxismo “enmendándolo”: Labriola en Italia, Lagardelle en Francia, apelan muy a menudo del Marx mal comprendido al Marx bien compreadido.

              No podemos detenernos a examinar aquí el contenido ideológico de este revisionismo, que dista mucho de estar tan desarrollado como el revisionismo oportunista y que no se ha trasformado en internacional, ni afrontado una sola batalla práctica importante con el partido socialista de ningún país. Por eso, nos limitaremos al “revisionismo de derecha” descrito antes.

              ¿En qué descansa su carácter inevitable en la sociedad capitalista? ¿Por qué es más profundo que las diferencias de las particularidades nacionales y el grado de desarrollo del capitalismo? Porque en todo país capitalista existen siempre, al lado del proletariado, extensas capas de pequeña burguesía, de pequeños propietarios. El capitalismo ha nacido y sigue naciendo, constantemente, de la pequeña producción. Una serie de nuevas “capas medias” son inevitablemente formadas, una y otra vez por el capitalismo (apéndices de las fábricas, trabajo a domicilio, pequeños talleres diseminados por todo el país para hacer frente a las exigencias de la gran industria, por ejemplo de la industria de bicicletas y automóviles, etc.). Esos nuevos pequeños productores son nuevamente arrojados, de modo no menos infalible, a las filas del proletariado. Es muy natural que la concepción del mundo pequeñoburguesa irrumpa una y otra vez en las filas de los grandes partidos obreros. Es muy natural que así suceda, y así sucederá siempre hasta llegar a la revolución proletaria,pues sería un profundo error pensar que es necesario que la mayoría de la población se proletarice “por completo” para que esa revolución sea posible. La experiencia que hoy vivimos, a menudo sólo en el campo ideológico, es decir las discusiones sobre las enmiendas teóricas a Marx; lo que hoy surge en la práctica sólo en problemas aislados y parciales del movimiento obrero tales como las diferencias tácticas con los revisionistas y la división que se produce en base a ellas, todo ello lo experimentará en escala incomparablemente mayor la clase obrera cuando la revolución proletaria agudice todos los problemas en litigio, concentre todas las diferencias en los puntos que tienen la importancia más inmediata para determinar la conducta de las masas, y en el fragor del combate haga necesario separar los enemigos de los amigos, echar a los malos aliados para asestar golpes decisivos al enemigo.

              La lucha ideológica, librada a fines del siglo XIX por el marxismo revolucionario contra el revisionismo no es más que el preludio de los grandes combates revolucionarios del proletariado que, pese a todas las vacilaciones y debilidades de los filisteos, avanza hacia el triunfo completo de su causa.”

              V. I. Lenin MARXISMO Y REVISIONISMO. 1890.

              Gauza bera egin behar dugu guk XXI. mendean. Ene ustez…

              Eta Euskaraz!!!!!!

  9. Ahantzi zait: IBILen sinboloa da bortz erpineko izar gorria… eta bere bihotzean lauburu beltza…

    :-)

  10. Aupa, lagunok!

    Eztabaida ildo eta lerro berria zabaldu da gure artean. Marxismoaren joera desberdinen eragina ENAMen historian oro har eta ETAren ibilbidean bereziki. Gaiak badu bere garrantzia, azke 50 urteetako bilan estrategikoa egiten ari garen honetan.

    Nik, behin baino gehiagotan erran izan duda bezala, uste dut “marxismo” izendapena espetxe epistemologikoa dela. Zer kristo ote da, hogei euroko hitz potolo-filosofiko hori? Hauxe: ezagutzaren eta gogoeta teorikoaren, praxiaren presondegia. Kontzeptu bat, zeinak sakonki mugatzen duen praktika iraultzailearen gaineko hausnartzea eta teorizatzea.

    Behin marxismoaren labirinto horretan sarturik, hagitz zaila da onik irtetea, hain dira-eta ugariak bihurguneak, kale itsuak, ukondoak eta sigi-sagak…

    Marxismoa dugu lehenik, baina berehala Leninismoa agertu zen, Trostkismoa, Stalinismoa, Luxemburgismoa, Kontseilismoa, Maoismoa, Castrismoa, Guevarismoa, Hoxhismoa, Gonzalismoa…

    Nork bere “ismoa” antolatzen du buruzagi iraultzaile baten inguruan.

    Hau guztia konpatiblea ote da Praxiaren Filosofiarekin, Materialismo historiko eta dialektikoarekin, Marxen Teoria Iraultzailearekin?

    Bai eta ez. Erdizka, nonbait. Erdizka dialektiko eta korapilatsu bat…

    Behin baino gehiagotan errana dut blog honetan: Marx ez zen Marxista. Ez zuen marxista izan nahi. Marxistak ez zitzaizkion gustatzen, eta ez zituen sobera jasaten… Ez da broma. Egia da, egia dokumentatua, gainera!

    Ikus: Teodor Shanin (edit.) Late Marx and the Russian Road: Marx and the Peripheries of Capitalism. (Frantsesez: “Le Marx de la maturité et le chemin de la Russie : Marx et la périphérie du capita­lisme.” New York 1983.) Espainolez ere bada: “El Marx tardío y la vía rusa. Marx y la periferia del Capitalismo.” Editorial Revolución/Talassa, 43, ISBN: 9788485781744.

    Eta gauza bera erraten ahal da Lenini buruz: Lenin ez zen Leninista. Bai aldiz, marxista sutsua eta jakintza handikoa, bere belaunaldiko hoberena, distantzia handiz. Ene ustez, jakina…

    Gainera, zein Leninez mintzo gara? Zeren Leninen koherentzia handia onartuta ere, bere pentsamenduan gorabeherak nabari daitezke, ezinbertzez, baldin eta materialista historiko eta dialektikoak bagara, bederen.

    Zein Lenin? “Zer egin” idatzi zuena? “Urrats bat aurrea, bi pauso atzera” izkiriatu zuena? “Apirileko Tesiak” eskribitu zituena? Ala, ororen gainetik eta guztiaren azpitik, “Estatua eta Iraultza” Finlandiako sasian zirriborratu zuena? Ala “Ezkerkeria, komunismoan haur-eritasuna” plazaratu zuena? Ala “Kongresuari Gutuna” utzi zuena?

    Gauza bera erraten ahal da gainontzeko teoriko iraulzaile guztiei buruz: Stalin, Trostki, Luxemburg, Gramsci, Mao, Ho Txi Min, Castro, CHE Guevara, Enver Hoxha, et tutti quanti…

    Argalaren pentsamenduan zein eragin marxista nagusia zen, eztabaida aski antzua iduritzen zait, eta labirintiko samarra. Jokinek ongi erraten duen bezala: “Argala moaista zela? Gil de San Vicentek ere troskista zela dio bai…” Hau da, nork bere opilari ikatza, bakoitzak bereari sua hurbildu…

    Hala ere, eztabaida honetatik kontu jakingarriak ateratzen ahal dira ORAIN ETA HEMEN euskal komunista iraultzaileok ditugun erronkak (eta ez dira gutti, ezta ttikiak ere!) argitzeko eta estrategia (zahar)berria finkatzeko.

    Lehenik Gorri lagunari erantzunen diot:

    Gorri, ados nago zurekin Argalaren pentsamenduan Mao eta maoismoaren eragina kontuan hartu behar dela. Bainan aztertu behar da, ere bai, CHE Guevara eta guevarismoarena. Argala irakurle amorratua omen zen, beti ari zen liburuak leitzen eta gomendatzen, etengabe lantzen zuen bere formazio teorikoa eta praktikoa.

    Adibide pare bat:

    “La lectura era una de sus principales pasiones (TXIKIA komandoko kideez ari dira), en especial de Argala, que pasaba las horas enfrascado en la lectura y el estudio de textos, fundamentalmente políticos. La obra a la que más tiempo dedicó es a El Capital. A pesar de haberla leído con anterioridad, Argala releía pequeños fragmentos, y los analizaba detenidamente, con la intención de adentrarse en la comprensión más profunda posible de la obra magna de Marx.” (Iker Casanova/Paul Asensio, “Argala”, Txalaparta, Orreaga bilduma, 50. alea, Tafalla, 199ko abendua, 142. orrialdea).

    Tamalez eta zorigaitzez, Argalaren zorroztasun teorikoak ez zuen segidarik izan, eta Das Kapitalen irakurtze, estudiatze eta eztabaidatze kolektibo eta masiborik ez da sustatu ENAMen. Nik dakidala…

    Bertze bat:

    “Como resultado de ambos factores –estudio del marxismo y resurgir nacional vasco–, tomé conciencia clara de la existencia de Euskadi como nación diferenciada, integrada por siete regiones separadas por las armas de los Estados opresores, español y francés; de la división de la sociedad en clases enfrentadas por interés irreconciliables; de que Euskadi misma no era una excepción en este sentido, comprendí lo que fue la “evangelización de América” por los españoles y lo que fueron “las cruzadas”, lo que fueron “los rojos” y el “glorioso alzamiento nacional”; que no se trata de que los ricos ayuden a los pobres, ni únicamente de que se aumenten los salarios de la clase obrera, sino de socializar los medios de producción; que para lograr la solidaridad social es precisa una profunda revolución cultural, y que para ello, no basta con la buena voluntad, sino que es precisa una transformación del modo de producción capitalista actualmente dominante por otro socialista; que para ello es preciso que la clase obrera obtenga el poder político; que un aparato de Estado no es neutral y que esto obliga a la clase obrera a destruir el Estado burgués para crear otro propio, que la burguesía recurre a las armas cuando ve en peligro sus privilegios, lo que induce a pensar que si la clase obrera no se plantea el problema en términos semejantes, tendremos ocasión de presenciar muchas matanzas y pocas revoluciones. Iniciado este proceso de comprensión, que espero jamás llegue a considerar suficientemente maduro, se me planteó la entrada en E.T.A., y acepte.”

    “Profunda revolución cultural” ez zen termino neutroa 1977-1978 urteetan, zeren berriki amaitua baitzen Txinako Kultur Iraultza Proletarioa (1966-1976), Frantzian oihartzun handia ukan zuena, eta ondorioz, Ipar Euskal Herrian ere. Eta jakina, Hego Euskal Herrian eta Espainian, non alderdi batzuk, eta ez gutti, maoismoaren inguruan mugitzen ziren: ORT, PTE, MCE, PCE(r)…

    Etxeko lanak ditut zain, utzi behar zaituztet. Gero segituko dut…

    Izan ongi! (eta lotu borrokari!)

  11. Euskal borroka armatuak zer harremanak izan zituen garaiko pentsaera, ideologia edo potentzia iraultzaileekin aztertzea oso garrantzitsua da. Baina, nire ustez, bide okerra, bide itsua da doktrina bat hartzea neurgailu eta handik ikertu noraino izan ziren ‘egiazko’ maoista, trostkista, guevarista, edo ‘zinezko marxistak’ edo nahi dena, ‘egiazko marxista iraultzaileak’ hamaika mila izan baitira historian, usu etsaituak. Frankismo edo trantsizio garaian bai, alderdi batzuk sortu ziren tendentzia ideologiko ‘garbi’ baten gauzatzeko, eta bereziki maoistez pentsatzen ari naiz. Baina ez da hori izan euskal mugimendu armatuen kasua.
    ETA historikoan maoismoa ikertu zuten, beste gauzen artean. Krutwigek anitz idatzi zuen, berdin Herbeheretako txinetar enbajadan ibili ere, baina gure “nazionalismo iraultzaile” ontzeko lehen gai bezala maoismoaren kontzeptu asko erabili baziteun ere, segidismorik gabe egin zuen; berdin kolonialismoa aipatzen zuenean ere. Harek esana: “Das Kapital osoa euskaratuko diat, baina egun batez konturatzen banaiz ez duela Euskadirako balio, uzki paper gisa erabiliko diat itzulpena”. Krutwigek zioen bera ez zela maoista izan, baina bai Jose Antonio Etxebarrieta horrela zela.
    Etxebarrietaren kasuan, nik uste, maoismotik hartu zituen ideia eta joera estrategiko anitz, baina ez maoismorako Euskadin aplikazio leku egokia bilatzeko, baizik eta euskal abertzaletasun erradikalari euskarri zindo eta ‘serioak’ emateko. Inperialismoaren aurkako borrokan, herria (eta bereziki langileria) abertzaletasunaren oinarria egiteko, praktika armatuari esker eginkortasunaren mugak hedatzeko, bai eta alderdi zuzentzailea talde armatuarekin batzeko.
    Castrismoa eta guevarismoa ETA abertzalean sartu ziren ETA-berriko jendeari aurre egiteko. FLPko jendeak oso formazio marxista sakona zuen eta erantzun sakonak behar ziren; Estatu espainola ikusten zuen klase borrokarren espazio batua bezala, eta borroka armatu serioan abiatzeko herri kontzientzian eta egoera sozio-politikoan oso baldintza finko eta ebidenteak exigitzen zituzten. 1966an, haien kontra zen taldeak (erran nahi dut V Biltzar Nagusian ‘Txatarra’ txostenaren alde ageriko zirenak) banatu zigun Régis Debray-ren liburua bat, ‘Revolución en la revolución’, guztiz kastrista eta moskuteroen kontrakoa, non aurreratzen baitzen talde kontziente baten errebolta egokiak zapalkuntzaren estalgi pean ziren indar iraultzaile masiboak berpizten ahal zituztela.
    Marxismo sobietarrak ere bazuen bere eragina. Txabi Etxebarrietaren formazioaz pentsatzen ari naiz. Bilbon (Gasteizen ez bezala) bazen talde marxista bat, bilkura eta tertulietan biltzen zena, oso jende formatuaren ondoan (Luciano Rincón, adibidez), eta Txabi han zen gazteen artean. Handik zetorkion, pentsatzen dut, alderdi serios eta ongi antolatuaren beharraren kontzientzia, handik ere Bizkakiko Langile Komisioetan gure ETAren lehen denboretako lankidetza.
    Ez naiz segur horrek loturarik zuen ala ez blog honetan Gorrik aipatu duen Sobiet Batasunaren tesi eta joerei geroko hurbilketarekin, eta ez dakidanez ez dut deus erranen.
    Ez nuke bukatu nahi langile autonomiaren inguruko eraginak . Komando Autonomoak ageri zirenean, erreferentzia nagusia ez zer ‘ezkerkeria ideologikoa’, baizik eta Euskadi osoan klase langilearen uholde asanbleario, hots, masa mugimendu erreal eta esperantzagarria. Gasteizen Jesús Fernández Naves izan zen mugimenduaren arima bat, beste askorekin kartzelan bukatu zena. Michelin fabrikan hasi aitzin, Jesús ibilia zen Argentinan eta Uruguayn, eta handik zekarren formazio teoriko handia, praktika armatu hiritar eta garaikoei lotua. Horregatik izan dugu beti lagun Euskadin autonomia biziarazteko entseguetan.
    Azken hitza. Gure historian izan eragin ideologikoak ulertzeko ez da metodo egokia edozein doktrinaren aplikazioa on ala txarra ikertzea. Hobe biografiak, ekintzak, erabakiak eta indar harremanak aztertu, beren konkretuan. Finean, esperientzia bera eta beregainekoa izan da Euskadikoa.

UTZI ERANTZUN BAT - DEJA UN RESPUESTA

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s